Zomergasten

Gasten in de zomer, wie zijn dit?

Op de eerste plaats zijn dit de personen die ik graag uitnodig om gezellig met elkaar te genieten van een etentje. Maar ook zie ik de insecten zoals: de vlinders, hommels, bijen en libellen als zomergasten, zij maken mijn tuin leefbaar. Ik probeer ze te vangen met mijn camera en negen van de tien keer wil dit mij lukken. Van de week heb ik een kort filmpje gemaakt van de rondvliegende insecten bij mijn distels, op de foto waren ze moeilijk te zien.

Insecten bij kardoen

Verwondering, de natuur verwondert mij, het zet mij diep tot nadenken. Zo heb ik weer eens gehoor gegeven aan mijn verlangen: tuinieren, schrijven en fotograferen maken nu eenmaal van mij een gelukkiger mens. Dit alles heb ik nu vormgegeven in een digitaal tijdschrift ‘PASSIE voor tuinieren’, in eerste instantie heb ik dit opgericht voor onze tuinders op het complex. Ik schrijf over de levenscyclus van een pompoen en dit proces volg ik op de voet. Ook de bloemen van de pompoenplant zijn blij met de zomergasten want deze zorgen voor de bevruchting en voortbestaan van de pompoenenfamilie.

Echte vriendschap is goud waard

De kalebassen en pompoenen van vorig jaar hebben van mij een nieuwe bestemming gekregen. Ze zijn door mij uitgedeeld als een gebaar maar sommige met een persoonlijke boodschap. Het is zomaar ontstaan in de coronatijd maar ik merk dat het mensen raakt. Verder heb ik een mand vol met kalebassen als muziekinstrument gemaakt. Iedere kalebas is uniek van vorm en geluid. Ik heb twee mensen bereid gevonden om voor mij een melodie te maken want ik ben zelf niet muzikaal. In oktober wil ik namelijk mijn inzichten delen en gezamenlijk een concert maken.

Alles heeft te maken met ritme: ritme van de natuur en ritme van het leven. Als alles goed gaat is het een continu proces. Ik heb in ieder geval geleerd dat alles en iedereen goud waard is. Onze kern is namelijk goud. Wanneer we open durven te zijn dan laat je je ziel spreken, dan kunnen anderen je vanuit je diepste zelf leren kennen. Net als het programma Zomergasten, hier gebeurt hetzelfde. Mensen spreken vanuit hun hart en zijn zichzelf.

Dit doe ik ook bij onze tuinders, ik ga in gesprek met de personen die dit willen en over het gesprek maak ik een verhaaltje. Deze verhaaltjes deel ik, na goedkeuring, in mijn tijdschrift. Het is een manier van verbinden, elkaar beter leren kennen. Soms krijg je meer respect voor iemand doordat je mogelijk een andere kant van hem leert kennen. Ik heb geleerd dat iedereen graag in harmonie wilt leven met zijn partner, gezin, familie, vrienden en kennissen

De natuur laat zien dat dit mogelijk is hoewel ook daar wel eens strijd is om het voortbestaan, de sterken overleven meestal, maar er is verdraagzaamheid en tolerantie.

Racisme – discriminatie

Het slavenverleden is weer een hot item.

Voor mij is het geschiedenis, iets dat in het verleden heeft plaatsgevonden en nu niet meer wordt getolereerd. Er zijn nog steeds bevolkingsgroepen die hier last van hebben, die hier aandacht voor vragen. Ze voelen zich door het verleden gediscrimineerd. Ze zien dit graag anders en ik denk dat deze verandering wel al gaande is. Helaas gaat het voor hun nog niet snel genoeg.

Gek genoeg laat de kapucijn bij mij op de moestuin zien dat verbinding mogelijk is

Verandering kost tijd en alles begint met bewustwording, op dit moment worden er zaadjes gezaaid en wanneer deze in vruchtbare bodem terechtkomen zullen ze gaan groeien. Wanneer we teveel aandacht geven aan alles wat in het verleden fout is gegaan dan gaat er iets anders groeien. Dan komen we nog meer tegenover elkaar te staan omdat we het verleden niet kunnen veranderen.

Ik betrek altijd alles op mezelf en ik besef maar al te goed hoe het moet voelen om niet als volwaardig te worden gezien. Maar is dit de schuld van anderen of heeft het met mijn eigen gevoel te maken gehad? Voelde ik mij minderwaardig en kwam ik daardoor niet waar ik wilde komen? Ik had als slachtoffer mijn leven verder kunnen leven en dan alles en iedereen de schuld kunnen geven van mijn tekortkomingen. Neen, ik besloot op zoek te gaan en mijn beperkingen in te zien. Ik vroeg mezelf af wat kan ik wel en hoe ga ik het doen?

Trauma is iets wat je overkomt, wat je vormt, wat je hindert, wat je lang met je meedraagt en vaak veel te lang. Wanneer we gaan wroeten, aandacht geven aan iets dat is geweest, dan kan de wond weer opengaan en komt de pijn weer tevoorschijn maar de oorzaak van deze pijn kan misschien worden weggenomen. Als dit lukt dan kan er genezing plaatsvinden.

De generatie die hier nú het meeste last van heeft laten zich door protesten zien en horen. Ze vernietigen beelden en dit roept geen respect op. Wat helpt is dat we met elkaar gaan inzien dat discriminatie, in welke vorm dan ook, moet veranderen. De gesprekken die worden gevoerd zijn wel veel, iedere talkshow neemt het op in zijn programma. Dagelijks op het nieuws maar het zet mij wel aan het denken. En misschien moeten we ons ook wel een beetje schamen om ons gedachtengoed. Toch komen deze gedachten door onze ervaringen. Cultuurverschillen zijn er nu eenmaal en dat is op het gebied van wonen, werken, eten, religie en gewoontes, normen en waarden.

Voordat dit allemaal geïntegreerd is zijn we volgens mij toch wel een aantal jaren verder. De jongeren die met elkaar zijn opgegroeid en met elkaar op school hebben gezeten, hun eigen mening en gewoontes mogen hebben zullen een andere cultuur gaan vormen. Waar de oudere generatie misschien moeite mee zou kunnen hebben maar ik zou zeggen: ‘Maak er iets moois van.’