Slaaf – Krijger – Koningin

Ik heb me weer eens geïdentificeerd met de hoofdrol van een verhaal, ze heet Ceres.

Ceres had diepgang, en alles aan haar was oprecht. Er was geen greintje pretentie te vinden bij haar. En het was alsof ze zag wat een ander nodig had, nog voor de persoon het zelf wist – een zesde zintuig misschien?

Het was een mooi verhaal maar helaas Ceres kreeg niet wat haar toekwam. De macht had haar in de tang en ze verloor iedereen die haar lief was.

Wat doet dit verhaal nú met mij?

De kroon op je werk, de inzet die je hebt getoond om je doel te realiseren.

Ik wil geen slaaf zijn, van niemand. Ik wil mij vrij voelen, hier heb ik min of meer ook voor gestreden. Zoals de kabbala het over de levensboom heeft en het bereiken van het koninkrijk, dat wil voor mij zeggen dat je de kroon op je werk hebt ontvangen. Je bent dus de Koningin van je eigen koninkrijk.

Vanaf dat moment weet je wat je waard bent en kan je je inzetten voor algemeen belang. Je hebt talenten gekregen die je nuttig kunt gebruiken, waar je misschien altijd van heb gedroomd. Het leven wat je tot nu toe hebt geleid is de moeite waard geweest. De ontberingen hebben je niet doen besluiten om bij de pakken te gaan neerzitten, je bent doorgegaan en de strijd nimmer opgegeven. Ik heb geloof gehouden in de begeleiding die ik van binnenuit heb gevoeld.

Dit heeft ertoe geleid dat mijn tweede boek dan ook uitgegeven gaat worden Aisha – innerlijke rust door inzicht en bewustwording. Ik mag mij dan ook auteur noemen en heb sinds donderdag een auteursblog misschien vind je het leuk om te lezen waarmee ik momenteel bezig ben Ingridvanrhoon.auteursblog.nl.

Bevrijding

Bevrijding houdt mij al zolang bezig maar dit proces vond voornamelijk in mezelf plaats.

In het weekend van 20 september jongstleden werd ik geconfronteerd met allerlei legervoertuigen die geparkeerd stonden vanwege de  viering van 75 jaar vrijheid wat in Nijmegen en Arnhem plaatsvond. Ik werd mij bewust wat voor een impact oorlog moet hebben gehad, de zware voertuigen die over de weg gaan. De vliegtuigen die in aantallen hebben overgevlogen, wat doet dat met de mensen?

Vergeven is beter dan boos blijven

Ik hoop zo dat we met z’n allen verstandig genoeg zijn om conflicten in de kiem te smoren. Het is zo ontzettend belangrijk dat we open en eerlijk met elkaar kunnen communiceren. Dat we open staan voor de mening van anderen, we hoeven het niet eens te worden maar mogelijk kunnen we wel begrip opbrengen voor de mening van een ander. Alles heeft namelijk een oorsprong, er is ooit een zaadje gezaaid wat is gaan groeien wat iemand gevormd heeft. Misschien is het mogelijk om ruimte te scheppen om over het verschil van inzicht te praten. Soms wordt het ineens helder en kom je tot de conclusie dat er eigenlijk wel heel veel overeenkomsten zijn. Wanneer we ons zelf goed kennen dan weten we dat we soms ook met innerlijke conflicten worstelen. Hier begint het vaak mee, dus laten we streven naar innerlijke rust en tevredenheid dan hoeven we ons geen zorgen meer te maken voor dit soort voertuigen.

Vlindersymboliek

Voordat je mag doen waarvoor je bestemd bent moet je een hele weg afleggen. De vlinder staat hiervoor symbool.

Er komt een moment in je leven dat je jezelf moet terugtrekken. Meestal komt dit voort uit onvrede. Het is of je baan, je relatie, gezin of gezondheid die je doet wankelen. De rups trekt zich ook terug in zijn cocon, voor ons zou het een moment van bezinning kunnen zijn. Onze cocon is dan een veilige omgeving, een plek waar je in alle rust kunt werken aan jezelf. Hoewel dat in deze wereld niet echt meevalt. Er is mij wel eens gezegd: ‘Je bent een moederoverste maar buiten de veilige muren van een klooster. Dit moet niet gemakkelijk voor je zijn.’

Maar veel mensen hebben mij op deze zoektocht geholpen met de inzichten die zij openbaar of in hun boeken met de wereld delen. Het enige wat van mij werd verwacht dat was de signalen begrijpen en op zoek te gaan wat anderen al hadden geschreven. Nu deel ik dit weer via mijn boek en hoop dat anderen zich misschien weer gesteund kunnen voelen. Want er zijn veel mensen die werken aan de totstandkoming van het bewustwordingsproces.

De vlinder staat symbool voor vrijheid, ontwikkeling en transformatie. De meeste vlinders overwinteren niet in Nederland maar trekken naar warmere oorden.

Hoogtevrees

Fietsend door het land van Maas en Waal word ik gegrepen door de natuur. Ik stap meerdere malen van mijn fiets af om iets te fotograferen. Als eerste een enorme paddenstoel en nadat ik weer was opgestapt zag ik kort daarna een boom die mij iets wilde duidelijk maken. De gedachte die bij mij opkwam was: ‘Hoogtevrees’.

Natuurlijk vroeg ik mij af waarom de boom mij deze gedachte bezorgde, volgens mij kwam het door de gebogen kale takken waarmee hij de weg naar beneden ging. Wat zou de reden zijn geweest dat er zo’n verandering heeft plaatsgevonden? De natuur ervaart net als wij situaties die doen besluiten om een andere richting op te gaan.

Ik vraag me af waarom we door het leven heen zoveel waarschuwingen krijgen wanneer je te snel groeit? Zoals de volgende spreekwoorden:

Je hoofd boven het maaiveld uitsteken.’ Men bedoelt hiermee dat mensen worden afgestraft voor of geremd in het ontplooien van talenten omdat ze meer talent hebben dan gemiddeld.Tot grote hoogte stijgen.’ Veel bereiken, uit de hoogte doen, je beter voelen dan een ander en dat ook laten merken.

Ik herinner mij van vroeger ook de jongens en meisjes op school die te snel groeiden die schaamde zich om hun lengte en gingen – misschien onbewust – met hun schouders naar beneden lopen, sommigen liepen later met een rechthouder. Mijn ouders wilden dat we met de borst vooruit liepen, wat je een trotse houding gaf. Maar met al deze waarschuwingen durfde je niet buiten de boot te vallen en paste je jezelf aan.

Tóch vind ik dat we ons van deze ‘valse’ overtuigingen moeten zien te bevrijden en het lef hebben om je nek te gaan uitsteken. Als je weet wat je wilt, dan moet je jezelf geen angst laten aanpraten als blijkt dat je persoonlijke groeiproces voorspoedig gaat. Durf te staan voor wie je bent, doe datgene wat je graag wilt doen en wees je bewust van je innerlijke kracht want deze heb je niet voor niets.

Zweverig

Als spiritualiteit is: Orde scheppen in chaos of rust vinden in onrust, dan vind ik wel dat mijn verhalen spiritueel zijn. Maar ik hoor zo nu en dan het woord ‘zweverig’. Dit is nu net niet de bedoeling van mijn verhalen, ik probeer juist te schrijven door natuur(lijk) inzicht. Ik sta namelijk zelf heel dicht bij de natuur en heel dicht bij mezelf.

Maar ik vond nog deze collage – die ik jaren geleden heb gemaakt – en ik moet constateren dat mijn voeten toen de grond niet raakte.

Ik ervaar ‘zweverig’ als niet met beide benen op de grond staan. Ik vind zelf dat dit niet bij mij past en het is ook niet mijn intentie om met mijn verhalen lezers zweverig te maken. Ik wil dat mensen bewust worden van hun gedachten, woorden en daden en dat ze gaan doen waar ze goed in zijn waardoor ze tevreden door het leven gaan. Hier geloof ik namelijk in, ik zou zeggen: ‘Doe waar je goed in bent dan voelt het namelijk niet als werk en het maakt je gelukkig!’

Ook hoor ik mensen zeggen dat spiritualiteit met religie of geloof te maken heeft en daar kan ik deels in meegaan. Misschien moet je ergens in geloven om kracht en houvast te vinden om iets tot stand te kunnen brengen. Maar niemand kan jou iets verplichten, je hebt zelf een vrije wil en mag je eigen keuzes maken. Ik probeer mensen alleen maar aan het denken te zetten over de vraagstukken die mij hebben bezig gehouden.


Erkenning en waardering

Volgens mij ben ik niet de enige die behoefte heeft aan erkenning en waardering maar ik kom er wel eerlijk voor uit. Tot  voor kort was dit bij mij onbewust maar door zelfonderzoek kwam dit aan het licht. Dit heeft mij de afgelopen twee jaar aan het werk gezet omdat ik iets tot stand wilde brengen waar ik trots op kan zijn. Dit is een nieuwe lezing ‘Innerlijke Kracht’ en een vervolg op mijn boek Aisha. 

Mogelijk zal dit mijn nieuwe boek worden

Vanmorgen werd ik door de uitgever gebeld, ze wilde graag hun beoordeling met mij doornemen. Het werd aan mij voorgelezen en ik voelde eindelijk ‘erkenning en waardering’. Ik vroeg: ‘Dus het manuscript gaat uitgegeven worden?’ Het antwoord was: ‘Dat zijn we zeker van plan, ik stuur u straks het contract toe en dan moet u het maar even goed doorlezen, na een getekend exemplaar gaan we met het team verder.’ Met veel plezier deel ik de beoordeling, daar veel lezers mijn blogberichten al een tijd volgen en weten dat ik met heel veel plezier schrijf en deel.

In dit vervolg op jouw vorige boek schrijf je verder vanuit Aisha, jouw innerlijke gids. Het is bewonderingswaardig hoe je op deze manier op jezelf reflecteert: door voor dit perspectief te kiezen, vind je een nieuwe balans tussen persoonlijk en betrokken, en een bepaalde afstand die jou als schrijfster stimuleert om haast objectief naar jezelf te kijken. Het gevolg is dat je boek haast leest als een roman, waarin zelfontwikkeling centraal staat. De lezer wordt meegenomen in Aisha’s overpeinzingen, wat een filosofische ondertoon meegeeft aan het geheel: er wordt uitgenodigd tot nadenken. Doordat Aisha haar kennis continu aan het vergaren en uitbreiden is doorheen het manuscript, is je boek ook leerzaam te noemen.  Al deze factoren hebben ervoor gezorgd dat je je het genre spiritualiteit geheel eigen maakt met een verfrissende insteek.

Met dit nieuws is er weer een mijlpaal bereikt, ik hoop dat ik het dit jaar nog kan realiseren maar ik houdt jullie op de hoogte.

De natuurlijke orde

‘De natuurlijke orde’ laat zien dat de dingen alleen maar groeien en veranderen van binnenuit, doordat er een natuurlijk evenwicht is. Niet door druk van buiten.’ (Het vuur, Katherine Neville)

Het gaat niet van zelf om alles in evenwicht te brengen

Het is zó waar, ook in de mens moet eerst orde op zaken worden gesteld, dat wil zegen dat je jezelf zo goed gaat kennen dat je inziet dat alle eigenschappen in je aanwezig zijn. De mooie maar ook de minder mooie, ze dienen het evenwicht in jezelf te bewaren.

Dit werd mij kort geleden in diverse situaties duidelijk gemaakt. We zien graag onze goede eigenschappen en wanneer de minder goede eigenschap zich aandient dan kan je jezelf hier misschien een beetje voor schamen maar je kunt het ook bedanken. Je kunt jezelf afvragen wat de reden was dat je zo reageerde, wat ging eraan vooraf? Zoek het nooit buiten jezelf, een ander is misschien de aanleiding voor jouw reactie maar het komt uit jou. Het wil gewoon iets duidelijk maken, als je het begrijpt is je schaamte voorbij.

Om een voorbeeld te geven. Iemand had in het volste vertrouwen zijn ‘dikke’ portemonnee op tafel in een restaurant gelegd. Hij was in goed gezelschap en stond nergens bij stil. Iemand die hem later op de avond kwam ophalen haalde een grapje uit en nam de portemonnee van tafel weg. Op het moment van betalen miste hij deze en werd argwanend, zocht om zich heen en in zijn gedachten verdacht hij mogelijk iemand. Wat hier zichtbaar werd gemaakt is dat de goede man diep in zijn hart goed van vertrouwen is. Maar misschien – zoals die avond – té goed van vertrouwen en aan de andere kant liet wantrouwen en achterdocht zich ook even zien. Dit was een mooie les in bewustwording.

Begin met het einde voor ogen

Wanneer we ons afvragen waarom we doen wat we doen? Dan kan het niet anders dan hier achter proberen te komen. Waarom overkomen dingen je telkens weer? Hoe kan ik het veranderen? Het citaat van Steven Covey is duidelijk: ‘Begin met het einde voor ogen.’

Hoe diep durf je te gaan?

Vanochtend werd ik wakker met de gedachten aan mijn presentatie ‘Innerlijke Kracht’, de derde op rij. Voor mij voelde het creëren alsof ik een beloning ontving voor het harde werken wat ik de laatste jaren heb gedaan, zowel fysiek als mentaal. Nu werd het mij duidelijk dat het eigenlijk een presentatie is die mensen kan aanmoedigen om anders naar het leven te kijken. Ze kunnen nieuwsgierig worden hoe je ruimte kunt scheppen voor jezelf, hoe je kunt leren loslaten en je vrij gaat voelen. De natuur legt het namelijk zo simpel uit maar dan blijft natuurlijk nog de vraag: ‘Hoe ga ik dit allemaal doen?

Dit leg ik namelijk uit in mijn eerdere twee lezingen. Het is mij nu duidelijk geworden dat ‘De weg naar zelfbevrijding’ een vrije keuze van iemand is. Velen zijn hun eigen kracht vergeten en gedragen zich als een muis die in gevangenschap van alles ondergaat. Zie ook uit je bewust die hier prachtige inzichten over verschaft. Jij bent de enige die kan besluiten om je vrij te willen voelen en om er stappen voor te zetten. Een muis voelt zich ook veel prettiger wanneer hij niet gevangen zit.

Verwaarlozing

Wanneer weet je of je iets mag veranderen aan jezelf? Dit bonsaiboompje gaf mij het inzicht. Ik had het op een plaats staan waar ik weinig kwam. Ik gaf het absoluut geen aandacht en verzorging. Het liet mij weten dat het zich verwaarloosd voelde. Dit is hét moment! Wanneer alles een beetje boven je hoofd begint te groeien. Als je het gevoel hebt dan je veel te lang op je tenen hebt gelopen. Wanneer het je allemaal té veel blijkt te zijn. Dan wordt het tijd om liefde en aandacht aan jezelf te geven.

Ik zou zeggen: ‘Stop! Om alles en iedereen het naar het zin te maken, denk nu even aan jezelf! Wat heb je nodig? Is er iemand die naar je wilt luisteren? Het enige wat je namelijk kunt doen is jezelf een nieuwe kans geven.’

Het is noodzakelijk dat je vanuit een ander perspectief naar je leven gaat kijken, wat is er voor nodig geweest om tot dit punt te komen? Wat heb je allemaal gedaan of gelaten? In ieder geval lijkt het misschien wel een beetje chaos dus moet er orde worden gecreëerd. Als je hier niet zo handig mee bent vraag dan iemand die je even tot steun kan zijn. Iemand die je handvatten kan geven zodat je vol vertrouwen je nieuwe weg kan inslaan. Denk nu maar even een keer aan jezelf want zodra je jezelf hebt hersteld wordt het leven een stuk aangenamer ook voor je omgeving.

Oogstfeest – prei – snijbiet

Na een jaar van volledige aandacht en inspanning op mijn volks- of moestuin mag ik nu genieten van de voortreffelijke oogst. Het spreekwoord luidt: ‘Wat je zaait zul je oogsten’. Dat gaat in dit geval inderdaad op, het enige dat het niet heeft gedaan is de bloemkool. Maar ik had mij voorgenomen om dit jaar geen vakantie te nemen omdat ik van alle stapjes – die het werken op een moestuin en het verkrijgen van een goede oogst van je vragen – een presentatie wilde maken. Dit vroeg van mij veel tijd en aandacht om ook werkelijk alle bijzondere momenten te kunnen waarnemen en vastleggen. Deze presentatie is tot stand gekomen en heeft de naam gekregen ‘Innerlijke kracht’. Want de natuur heeft mij laten zien hoeveel potentie er in een zaadje zit en als dit voldoende aandacht en verzorging krijgt het ware potentieel zich laat zien.

Maar vandaag vieren we met de tuinders het oogstfeest. Er wordt van mij gevraagd iets te maken van eigen oogst om dit met de anderen te delen. Tja … en wat gaat dit worden? Inmiddels heb ik al veel geoogst en ingevroren maar de tuin heeft nog steeds genoeg te bieden en we zitten al in september, ik heb geen idee hoelang ik nog van eigen tuin kan eten. Ik besluit om de snijbiet te pakken en een paar dikke stengels prei te oogsten. Hier kan ik twee lekkere salades van maken.

De recepten:

Ham-preisalade: Benodigdheden; twee dikke stengels prei, 2 ons achterham, 2 à 3 eetlepels (zaanse) mayonaise.
Halveer de prei in de lengte en snij deze zeer fijn, ook de ham snij je in kleine stukjes. Roer dit alles door elkaar en voeg hieraan toe een scheut maggi, maak het compleet met de mayonaise.

Snijbiet-salade: Benodigdheden; enkele stengels snijbiet, handje rozijnen, zoetzure appel, zoetzure augurk, twee eetlepels Griekse yoghurt en een eetlepel (zaanse) mayonaise.
Was de stengels en ontdoe ze van eventuele draden, snij ze in kleine reepjes hierna kook je de snijbiet in ongeveer 12 minuten. Giet ze af en laat het even uitlekken. Snij de augurk, appels in kleine stukjes en voeg deze samen met de snijbiet. Meng dit alles met de yoghurt en mayonaise en voeg naar smaak nog wat zout, peper en pijnboompitjes toe.