Het leven vieren

Hindoeïsme wordt vaak ‘de oudste levende wereldreligie’ genoemd. Ze volgen diverse tradities en heeft niet één stichter zoals een profeet. Qua praktijken en filosofieën omvat het hindoeïsme een breed scala van wetten en voorschriften van ‘dagelijkse moraal’, gebaseerd op de concepten van karma (oorzaak en gevolg) en dharma (bezield leven). Daarnaast op maatschappelijke normen zoals hindoeïstische huwelijksgebruiken. Het hindoeïsme kent vier doelen: 

  • Dharma – gerechtigheid
  • Artha  – welstand
  • Kama – plezier
  • Moksa      – bevrijding

De eerste drie stammen af uit de Vedische religie.

Hindoes zien het hindoeïsme als een boom waar alle andere godsdiensten als bladeren aan groeien.

Wat mij vooral het inzicht heeft gegeven is dat we het leven moeten vieren. Het hoeft niet op de manier zoals de hindoes de rituele gebruiken eigen hebben gemaakt maar dat we meer bewust zijn van de krachten van de natuur. Zo werd mij de gedachte ingegeven om na te denken over complentatie, wanneer ik opzoek wat mij dit te zeggen kan hebben dan vind ik: beschouwing vaak gebruikt in de betekenis van mystieke beschouwing van spirituele thema’s.

Bij mij roept het het volgende op: ‘Is de dood het leven nemen of het leven geven? Wie bepaalt of het leven voltooid is?’ Ik ben een eenvoudige ziel en ik wil het leven begrijpen en daarom zoek ik met mijn gedreven nieuws- en leergierigheid naar mensen die mij hierbij kunnen helpen. Zelf denk ik dat de dood van een dierbare kan voelen alsof het leven je wordt afgenomen omdat je het nog niet kan missen. Er komt namelijk leegte voor in de plaats. Maar als ik iemand zie lijden en hij/zij heeft niet meer de kracht om er tegen te vechten dan voelt het voor mij als dat ik het leven mag geven aan iets wat veel groter is en weet wat deze ziel nodig heeft.

Soms denk ik als ik met iemand praat die ernstig ziek is en moedig en dapper haar ziekteproces aangaat: ‘Wat heeft zij nog te leren van het leven of wat hebben anderen nog van haar te leren?’ In Bali zijn mijn veel zaken duidelijk geworden. Zij vieren het leven maar ook de dood. Zij geloven in karma en weten dan ook dat de ziel krijgt wat hij toekomt. Direct de dag van overlijden wordt het lichaam gecremeerd en afgesloten met een ceremonie aan zee of bij de rivier. Drie maanden na de dood wordt de ziel opgenomen in de hemel of welke plaats dan ook. Ook dit moment wordt weer met een ceremonie gevierd.

Hier tegenover staat dat het leven ook wordt gevierd, bij de geboorte worden er bepaalde rituelen gehouden. Niet lang na de geboorte krijgt de baby een beetje honing en ghi (geklaarde boter) op de tong. De vader knipt de navelstreng door en fluistert mantra’s in het oor zoals bijvoorbeeld: ‘moge God de Schepper van alle dingen, je wijsheid geven.’ Daarna geeft hij het kind aan de moeder voor de eerste borstvoeding. Er worden gebeden uitgesproken ik weet niet of hier verder ook een ceremonie aan gekoppeld is. Na enkele maanden, ik heb begrepen dat dit zes maanden zijn, wordt er door de Balinezen aan de kust een ceremonie gegeven aan zee. Ik heb er tijdens onze vakantie op Bali een mogen bijwonen, dit vond plaats om vier uur in de ochtend omdat het strand dan nog helemaal schoon en voornamelijk leeg is. Het hoofdje van het kind blijkt kaal geschoren te zijn, maar helaas heb ik dit niet van dichtbij kunnen meemaken en door de donkerte niet kunnen zien. Het lichaam is grondig gewassen, de priester is erbij die alle rituelen uitvoert en het kind en de offers zegent, er worden gebeden gehouden en de moeders zingen mantra’s. De offers worden aan Vishnu (de God van het water) gegeven hij wordt gezien als de beschermer. Het kind komt voor het eerst in contact met de aarde omdat de hindoes er vanuit gaan dat de ziel dan volledig is ingedaald en slecht karma kan verdwijnen. Hiermee wordt de geboorte afgesloten.

De dag van de geboorte zoals zondag (de dagen van de week) wordt gevierd als hun verjaardag en dit gaat volgens de meeste hindoes volgens de Poernimata-kalender, deze wordt door de meerderheid gebruikt. Deze kalender is gericht op de maanjaren, die ongeveer elf dagen korter zijn dan zonnejaren. Dit verschil lopen ze in door zeven keer per negentien jaar een extra schrikkelmaand in te lassen.

Iedere maand begint bij hun direct na vollemaan, dus bij afnemende maan en wordt de donkere helft genoemd. De lichte helft begint na nieuwe maan en is dus de wassende maan. Onbewust lééf ik al enige jaren in hetzelfde ritme, ik laat mij inspireren door de informatie die via internet wordt gegeven over de krachten van beide maanden en verbind mij hiermee. Het zijn namelijk natuurlijke krachten die al van oudsher via de astrologie worden doorgegeven. Wil je diepgaandere informatie over de berekeningen van de kalenders, want er is er nog één de Amanta-kalender dan verschaft beleven.org hier meer informatie over.

Andere feesten zijn: 

  • Holi-Phagwa; dit is een uitbundig voorjaarsfeest en houdt verband met Vishnu de beschermer.
  • Divali of Lichtfeest; wordt gevierd op de donkerste nacht van het jaar, de nieuwe maan van eind oktober begin november.
  • Nawratan Puja; feest ter ere van de godin Durga (nawratan betekent negen nachten).

Nu ik dit allemaal denk te hebben begrepen vind ik dat we geen geloof hoeven aan te nemen maar datgene eruit halen wat je een goed gevoel geeft. Er zitten namelijk veel wijsheden in de manier van denken en doen. De manier van offering doe je op je eigen wijze, ik denk dat we allemaal wel eens een schietgebedje bidden naar welke kracht dan ook, het kan even een houvast zijn in moeilijke tijden. Maar ik ben er wel van overtuigd dat de natuurkrachten een grote rol spelen bij alles wat in beweging is, het leven moet namelijk stromen.

Bali offering

Geen dag is hetzelfde, je leert iedere dag wel iets, als je het maar ziet of er naar vraagt en het probeert te begrijpen.

Tijdens mijn vakantie in Bali heb ik prachtige Balinese mensen ontmoet die het leuk vonden om mij iets te vertellen over hun cultuur en religie. Zij waren, zoals het merendeel in Bali, Hindoe. Ze nodigden mij uit om de rituelen van het offeren bij te wonen. Dit begint met een ochtendmeditatie en gebed. Ze danken de Trimurti ofwel de drie Hindoe goden: Brahma de Schepper, Vishnu de Beschermer en Shiva de Vernietiger door het offeren van bloemen zoals: peporosan, ceder, bunga.

Links de Phrase canang sari en rechts mijn zelfgemaakte canang sari

Dit doen ze dagelijks en hiervoor gebruiken zij een eenvoudige canang sari die ze, van bamboe, zelf maken. Een canang sari is bedekt met ceder, een dienblad gemaakt van palmbladen, welke op zijn beurt zijn bedekt met bloemen in een speciale richting. Elke richting symboliseert een Hindoe God (deva).

  • Oost = witte bloemen symbool voor Iswara, de God voor de zon.
  • Zuid  = rode bloemen symbool voor Brahma, je bid voor alles wat wenselijk is.
  • West = gele bloemen symbool voor Mahadeva, dit is de almachtige God.
  • Noord = blauwe bloemen symbool voor Vishnu, je bid voor water en rijst (voeding).

Canang sari wordt iedere dag geofferd aan de Almachtige God in de vorm van dank en vrede voor dat wat gegeven wordt aan de wereld. Het is de meest eenvoudige huishoudelijke offering. De filosofie achter de offering is zelfopoffering, in alles wat tijd en moeite kost je hier toch toe te zetten.

De volgende dag werd ik uitgenodigd om mijn eigen canang sari te maken en een collega maakte voor mij een speciale genaamd phrase canang sari, dit is afgeleid van de Balinese woorden Phrase = uitdrukking, sari = essentie en canang = een klein mandje gemaakt van palmbladen, die gebruikt worden als dienblad. Canang is samengesteld uit ca = prachtig en nang = doel.

Na het maken van de offers zijn we naar de pura Petitenget gegaan om mijn offer en mezelf door de priester te laten zegenen, dit is de magische tempel in Seminyak ook wel ‘toverkist’ genoemd. Alles met elkaar was een prachtige ervaring.


Pura Petitenget ‘ toverkist’