Tuinieren

Hoe we gelukkiger worden van zaaien, wieden en snoeien.

Ik laat graag veel aan het toeval over, gisteren ontving ik het boek ‘Tuinieren voor de geest’, geschreven door Sue Stuart-Smith, zij is psychiater en psychotherapeut. Uit ervaring weet ik dat tuinieren mij enorm gelukkig heeft gemaakt en nu lees ik nog meer feiten die ik weer graag deel.

Benedictus vond dat het geestelijke leven moest zijn gegrondvest op een relatie met de aarde. Het werkt namelijk ook nog eens therapeutisch. Wanneer je ziek bent maar wel de kans en de mogelijkheden hebt om te tuinieren, dan zal je merken dat de aarde vruchtbaarheid ademt. Alle zintuigen nemen de verrukkingen van kleuren, vogelgezang en geuren tot zich.

Volgens Hildegard van Bingen bestaat er een onverbrekelijk verband tussen de gezondheid van de planeet en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de mensen. 

De gedachte dat we onze ziel of onze identiteit als een tuin kunnen bewerken gaat terug tot in de oudheid en wordt door hedendaagse wetenschap steeds vaker toegepast op de hersenen. Door met de natuur buiten ons te werken, werken we ook met de natuur in ons innerlijk. Het maakt enorm veel verschil als je iets van begin tot eind meemaakt en weet dat jij je moeite hebt getroost om het te laten groeien.

Behalve de juiste omstandigheden voor groei scheppen is er eigenlijk niet veel wat een tuinier kan doen. Al het andere hangt af van de levenskracht van de planten, die op hun eigen tijd en hun eigen manier zullen gaan groeien. Het enige wat van de tuinier wordt gevraagd is alert blijven want planten zijn zeer gevoelig voor hun omgeving. Ook de weersomstandigheden zoals: temperatuur, wind, regen, zon en ongedierte hebben invloed op de planten. 

Bij tuinieren probeer je plaagdieren en onkruid in toom te houden en op alle mogelijke manieren het goede te bevorderen: groen en schaduw, kleur en schoonheid en alle vruchten van de aarde. Tuinieren is net als opvoeden, misschien dat ik mij daarom zo gelukkig kan voelen.

Zonnig

Als je het zonnig wilt zien dan zie je ook overal de zon in.

Vanmiddag ging ik na het tuinieren even gezellig wat drinken met enkele andere tuinders op gepaste afstand. Weer even onze tuinervaringen en activiteiten delen, dat is wat tuinieren zo leuk maakt. Ik had mijn laatste stuk grond losgemaakt en ontdekte een plant die ik zelf niet geplant heb. Ik vroeg aan mijn buurman of hij wist wat het was maar hoewel hij op venkel of kamille lijkt is het mogelijk toch iets anders. Het heeft namelijk niet de geur van beiden.

Ik maakte een foto en zocht nog even op PlantNet.nl volgens deze site zou het ook nog kervel kunnen zijn. Ook tijdens ons drankje konden de tuinders het mij niet vertellen. Ik heb besloten mij te laten verrassen en laat hem dus maar gewoon groeien, misschien wordt het wel iets heel moois.

Toen ik opstond om weg te gaan zag ik op het gras iets liggen, ik raapte het op en het bleek het bloemhoofdje van een paardenbloem te zijn. Toen ik de zaden eruit had gehaald bleef er weer iets moois over. Ik sta toch altijd weer verwonderd te kijken hoe alles weer zijn schoonheid laat zien, in welk stadium het ook is. Als je het wilt zien dan zie je het ook. Misschien ben je het met mij eens.

Verwachting

Vandaag kwam er iemand bij mij op de tuin langs en ze zei: ‘Mijn anemonen staan er zo leuk bij en de bijtjes zwermen er omheen, je moet maar even gaan kijken.’ Ik maakte even mijn werk af want ik was weer bezig met mijn stekken deze moesten de grond in. Alles groeit zo hard in de potjes dat ik een keuze moest maken. Natuurlijk maak ik mij nog een beetje zorgen over het weer maar ik heb het risico toch maar genomen. 

Ik liep naar haar tuin en ik zag heel veel witte bloemetjes staan maar dacht: ‘Dit zijn toch geen anemonen, ik vond ze wel heel leuk. Ik kwam haar weer op de tuin tegen en liet haar de genomen foto zien en zei: ‘Je bedoelde deze bloemen, dit zijn toch geen anemonen?’ Ze zei: ‘Ja hoor, voor zover ik weet wel.’ Ze had er zoveel staan dus ik vroeg haar om een polletje te mogen hebben en deze kwam ze mij later brengen. Natuurlijk ging ik op zoek en het bleken Oosterse anemonen te zijn en de symboliek staat voor ‘verwachting’, het kondigt het begin van de lente aan. Met het weer van de laatste dagen kijk ik hier natuurlijk enorm naar uit.

Ook kreeg ik vorige week van een andere tuinster een beeld, het beeld was haar te zwaar en ze vond het leuk om mij hier een plezier mee te doen. Ooit heb ik een betonnen beeld van een monnik levend gemaakt door hem te schilderen. Mijn man vroeg of ik dit beeld ook ging schilderen en dat heb ik inderdaad gedaan. Ik dacht: ‘Voor mij is het een tevreden boerinnetje, ze is 60 cm hoog, voor mij staat ze een beetje symbool voor mezelf.’ Dit beeld kwam mij dus goed van pas, ze heeft een leuke plek op mijn tuin gekregen. 

Wonderen

Wanneer spreek je van een wonder?

Een wonder is een indrukwekkend en rationeel onverklaarbare gebeurtenis.

Prei – twee weken oud

Maar ik vind de natuur toch écht wonderlijk. Ik ben namelijk verbaasd over het zaaiproces dat ik weer ben gestart. Ik ben begonnen met het zaaien van diverse soorten sla, tuinbonen, rode bieten, kapucijners en prei. Allemaal groenten die wij graag eten en waar ik mijn tuin mee wil volzetten. Ik weet niet of jullie weten hoe minuscuul klein de zaadjes van sla en prei zijn maar neem maar van mij aan, ze zijn bijna niet zichtbaar op de aarde, je strooit er dan ook al snel veel teveel van. 

Voor mij was prei dit jaar nieuw, binnen een week kwamen er allemaal grassprieten boven de aarde. Ik was enigszins verrast want ik had gelezen dat het één tot twee weken kon duren. Ik besloot er enkelen uit te halen en apart in een eigen pot te zetten. Ze waren heel fragiel maar toch al met een flinke wortel. Zo is het dus ook met al die andere zaden, ze vragen om verzorging maar dan komen ze over het algemeen wel tot ontkieming, de een wat sneller als de ander, maar ik vind het toch wel wonderlijk.

Wat ik zo bijzonder vind is dat ik het hele proces van het begin tot het eind helemaal zelf in de hand heb. Het moment dat het in mijn mond gaat weet ik met hoeveel liefde en aandacht dit tot stand is gekomen. Om heel eerlijk te zijn mis ik de moestuin enorm maar ik gebruik de winterperiode om te ontdekken hoe ik mijn planten kan combineren zodat ze komend seizoen beter beschermd kunnen worden tegen ongedierten zoals: slakken en insecten. Ik heb weer leuke en slimme ideeën waarmee ik de tuin weer mooier kan maken.

Verwondering

Ik verdiep mij in de oude-wijsheid religie en probeer de oorsprong te ontdekken van de verschillende denkwijze over God.

Volgens mij is de naam God ooit in het leven geroepen doordat er een ‘magische’ ongekende kracht in de natuur aanwezig is. Deze kracht zorgt voor verwondering, wanneer je hiervan bewust bent dan vraag je jezelf steeds af – wanneer je iets bijzonders ziet – wat wil het mij vertellen? Ik ben mij bewust van deze kracht, ik verwonder mij over heel veel dingen: planten, dieren en mensen. Door de dag heen vallen mij dingen op en ze raken mij zo nu en dan. Ik vraag mezelf dan af waarom of waarvoor? 

Ik zag een reiger langs de slootkant staan en probeerde mij in de reiger te verplaatsen. Hij stond stil voor zich uit te staren maar hield mij ook nauwlettend in de gaten. Ik mocht steeds dichterbij komen en kon hem ook fotograferen. Ik was ontzettend blij en besloot op zoek te gaan naar de symbolische boodschap van de reiger. 

Deze zegt mij dat ik het wat langzamer aan mag doen. Dat ik de focus mag leggen op wat ik écht wil. Geduld te hebben, vertrouwen op mijn intuïtie en het hart mag volgen. Een reiger laat zich niet afleiden van zijn missie: hij zorgt voor voldoende voedsel voor hem alleen, of als hij jongen heeft ook voor zijn familie. Een reiger staat altijd alleen aan de kant van het water of paradeert alleen door het weiland. Het is een individu op zich.

Na dit te hebben gelezen dacht ik: ‘Zijn we eigenlijk niet allemaal een individu met een eigen missie? Hoe belangrijk is het om je hart te volgen en geduld op te brengen? Zaadjes die plantjes moeten worden, zijn dat niet binnen één dag. Wij mensen zijn natuur.

Vollemaan 1 oktober 2020

Ik laat mij altijd inspireren door Petra Stam, zij brengt mij altijd weer een stapje verder op mijn pad. Zo nu ook met de volgende vragen:

  • Wat heb je bereikt en wat valt er dus te vieren in deze tijd?
  • Wat wil je loslaten, omdat het je niet meer dient?
  • Wat wil je meenemen naar de volgende periode en verder ontwikkelen of meer ruimte geven in jouw leven?

De herfst is een goede tijd voor lange-termijndoelen!

  • Wat kun je doen om veiligheid in jezelf te verwezenlijken?

Hoewel het gaat om je thuis te voelen in jezelf, helpt het om een fijne plek in je huis of tuin te maken om op te laden en je thuis te voelen.

Het kan weer geen toeval zijn maar ik heb inderdaad deze plek gecreëerd. Ik ben nu drie jaar optimaal bezig geweest om mijn moestuin zo in te richten zoals ik hem wilde hebben. En nu kwam er ruimte om mijn tuinhuis op te knappen. Ook dit is gelukt. Beiden kanten van mij, het materiële en spirituele zijn nu op deze plek te vinden. Ik kan mijn creatieve kant hier helemaal kwijt, een plek waar ik mij heerlijk voel. Inmiddels heb ik begrepen dat niet alleen ik het hier prettig vind maar veel vlinders, insecten en andere dieren (zoals de wezel) hebben mijn tuin ontdekt. Ik heb nu een wildcamera geplaatst om datgene vast te leggen wat mijn oog niet kan waarnemen en dit maakt mij enorm nieuwsgierig.

Mijn tuin ligt op het Vlinderperceel en ik heb dit seizoen meerdere vlinders mogen vastleggen. Ik heb nu op mijn huisje een houtgesneden vlinder geplaatst, deze heb ik jaren geleden van een nicht ontvangen die deze voor mij had gemaakt. De tekst die zij erop had geschreven is: ‘Dream without fear, love without limits!’ En dat is wat ik doe.

De Groene Oase – voedselbos Koedijk

Ik kreeg van een medetuinierster het verzoek om mee te gaan naar het voedselbos in Koedijk.  Dit ligt noordelijk van Kanaaldijk 1 Koedijk, aan beide zijden van de N504.

Daar ik de laatste drie jaar bewust bezig ben met voeding leek het mij een leuke ervaring. Het was de week van het Groene Kapitaal. Inge (initiatiefneemster van het voedselbos) en Marjolein (ecoloog) ontvingen de gasten hartelijk. We waren met zeven personen en werden door Marjolein rondgeleid en geïnformeerd over alle planten, bomen en struiken die ze hebben aangeplant en waarom. Ze hebben aan het kanaal diverse populieren laten staan om de westenwind goed tegen te kunnen houden, maar mocht deze erover heen waaien dan hebben ze nog een tweede bomensingel zodat de kwetsbare beplanting enigszins in de luwte kan staan. Ze hebben een notendijk aangelegd, omdat notenbomen niet van natte voeten houden. De walnootboom droeg al twee vruchten. 

Het was de bedoeling dat we in het voedselbos zouden plukken zodat we konden proeven en na de wandeling met elkaar konden eten. We hebben de rijpe zaden van de korte (niet giftige) berenklauw geproefd. Ook hebben we kaarsjeskruid, teunisbloem, melganzevoet en nog enkele andere planten mogen proeven en later in de sla verwerkt. De teunisbloem wordt ook wel de bloem der geliefde genoemd, omdat hij voornamelijk ‘s avonds bloeit. 

Op de terugweg lag er iets onherkenbaars op het pad, dit bleek een lisdodde te zijn, ook wel een stinksigaar genoemd?  Ecologisch tuinieren is niet echt mijn ding, zelf houd ik mijn tuin het liefst netjes. Ik haal weg wat ik niet heb geplant met uitzondering van een leuke bloeiende plant die is komen aanwaaien en mij niet in de weg staat. Toch is het leuk om gepassioneerde mensen over hun werk te horen praten, ik begrijp hun visie en enthousiasme. Één van de enthousiaste vrijwilligers was Gerard, hij zei mij dat ik eigenlijk te laat was om de ware natuur te kunnen waarnemen, ik zou eigenlijk in alle jaargetijden een bezoekje moeten komen brengen. Dit neem ik mij dan ook voor, ik weet het nu te vinden.

Als laatste bracht ik nog een bezoekje bij Gerda, zij mag de ‘kleine’ Oase vormgeven. Ze heeft al een prachtige kikkervijver waar ze enorm blij mee is, voordat ze begint gaat ze eerst even bij de vijver zitten en voor vertrek ook nog even. Ik heb de prachtige poelkikker tweemaal kunnen fotograferen. 

De kennismaking met het voedselbos en de vele vrijwilligers vond ik een leuke ervaring.

Geloof

Laats sprak ik met enkele personen over ‘geloof’, in de zin dat er steeds meer groepjes ontstaan die hun waarheid willen verkondigen. Ik zei toen: ‘Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke waarheid, iets waar je zelf van overtuigd bent. Misschien ligt het wel in onze aard om dit te willen delen.

Maar het liet mij tóch weer nadenken, waarom zijn er zoveel volgers?

Iets zorgt ervoor dat ze ergens bij willen horen. In dit geval ging het bijvoorbeeld over 5G mutsjes. De binnenkant van de muts is gemaakt van zilver gecoat katoen en moet bescherming bieden tegen electromagnetische straling. Als ik op internet verder lees dan is er van alles te koop om jezelf te beschermen. Ik denk dan bij mezelf, wanneer ik enorm veel last zou ervaren van deze straling, dat ik misschien wel op zoek zou gaan naar een oplossing voor deze last. Misschien zou ik dan zo’n muts proberen en wanneer ik ervaar dat het helpt, dan geloof ik er waarschijnlijk in. Ik ga het dan anderen, die er misschien ook last van hebben, misschien aanraden.

Klakkeloos ergens in geloven is niet verstandig. Zo is er ook weer een groep demonstranten die hun vrijheid willen. Zij willen verlost worden van de opgelegde beperkte maatregelen tegen het Corona-virus. Niemand weet nog precies wat het Corona-virus is en doet, ze zijn nog steeds op zoek naar de oplossing. 

Wie en wat kan je geloven?

Het gaat erom, waar voel jij je het beste bij? Zolang niemand het zeker weet probeer ik de adviezen die zijn gegeven op te volgen. Ik moet mijn eigen verantwoordelijkheid nemen en proberen gezond te blijven.

De zaadlijsten van de Lavatera, verschillen aan één plant zowel donker als licht

Ik heb zelf ook mijn waarheid, ik geloof in tegenstellingen en in de natuur. Ik probeer anderen te inspireren omdat het mij zoveel rust en harmonie brengt. Daarnaast blijf ik door mijn werkzaamheden in de moestuin: fit, vitaal en gezond. Ik eet verse, onbespoten groenten en fruit wat dicht bij mijn huis is gekweekt. Maar ik wil niemand overtuigen dat dit nú het beste is wat er is, het is mijn ervaring en gevoel. Iedereen is vrij om te geloven wat goed of niet goed is of het bij je past of niet. Belangrijk is dat het goed voelt.

Ik lees zojuist in ISIS ontsluierd: Wat Paulus preekte, preekten alle andere mystieke filosofen: ‘Christus heeft ons bevrijd opdat wij in VRIJHEID zouden leven; houdt dus stand en laat u niet opnieuw een slavenjuk opleggen.’

Labyrint

Al eerder heb ik geschreven over het labyrint, ik ervaarde toen een ‘oase van rust’.

Op dit moment ervaar ik ‘voldoening’. Dit is een toestand waarin je niet ‘meer’ verlangt dan wat er is. Het is tevreden zijn met dat wat je doet. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de symboliek mij veel duidelijk heeft gemaakt. Ik heb het creatief vormgegeven met de zaden van de witte lavatera omdat deze op de hibiscus lijkt. De hibiscus staat symbool voor kracht en spirituele zuivering. De zaadlijsten van de Lavatera zijn net rozetten, dat liefde en perfectie symboliseert.

De spiraal staat voor de groei in je leven. Je draagt het zaad dat je mag verspreiden.

Het labyrint biedt de mogelijkheid om je ‘innerlijke weg’ te gaan, een weg naar je ware zelf. Het is een manier om te gaan leven vanuit wie je werkelijk bent. Vanuit je innerlijk weten, je kracht en je intuïtie. Het is niet zo eenvoudig om deze weg te gaan, je moet vertrouwen hebben en moedig zijn om dicht bij jezelf te blijven. En weten welke keuzes je moet maken die bij je passen.

Zoals je misschien ziet is dit labyrint nog niet geheel klaar, ik had nog niet voldoende zaadlijsten.

Het labyrint van Chartres staat voor mij symbool voor het afleggen van je levensweg. Waarbij je de zaden hebt gezaaid en mag hopen dat ze goed terecht zijn gekomen, je hebt in ieder geval je best gedaan. Het labyrint van Chartres bevindt zich in de kathedraal van Chartres, het is een gotische kathedraal waarin veel alchemistische symboliek verweven is. Sedert duizenden jaren trekken pelgrims naar deze mystieke plek, het is een kleine stad en ligt ten zuid-westen van Parijs.

Dit labyrint is gelegd met de zaadjes die zijn geoogst van de Lavatera.

De zon

Probeer de zon in je leven te brengen.

De zon geïnspireerd door het winnen van zaden

We hebben ontzettend genoten van de zon, soms was het gewoon te warm maar we hadden niet te klagen. We gaan nu langzamerhand naar een nieuw jaargetijde de herfst. Gisteren hadden we al een flinke storm met de naam Francis, die redelijk wat schade heeft aangericht. Ik merk ook dat de ochtenden al wat donkerder zijn. Langzamerhand moeten we ons dus gaan voorbereiden op donkere dagen.

Ik ben zelf een liefhebber van de zon en ik wil nog niet denken aan de koude, regenachtige en stormachtige dagen maar dit hoort nu eenmaal bij ons klimaat. Het enige wat we kunnen doen is het te accepteren en meebewegen. Je aanpassen aan dat wat de dag je brengt en proberen er iets moois van te maken. 

Zoals jullie weten ben ik een gepassioneerde moestuinder en gisteren was het geen weer om te tuinieren. Ik vind dat ik mijn tijd wel nuttig heb besteed, ik had mijn zonnebloemen geknipt en de bloemen mee naar huis genomen. Ik heb met een pincet de zaden eruit gehaald voor zover als dit ging. Dit soort momenten maakt mij bewust van de oorsprong van alles, hoe is dit toch allemaal tot stand gekomen? Fascinerend, ik kan er geen ander woord voor vinden.

Ik lees dat het de lering van Plato is, die duidelijk zegt dat alles wat zichtbaar is, werd geschapen of ontwikkeld door de onzichtbare, eeuwige WIL en op zijn manier.

De WIL schept, want de WIL in beweging is kracht en kracht brengt stof voort.

(Uit het boek ‘ISIS ontsluiert’ van Helena Blavatski)

De zaden zijn trouwens de vruchten van de zonnebloem. Ik weet dat ik ze vroeger wel eens at, je brak ze tussen je tanden en dan stak je het binnenste zaadje in je mond. Zonnebloempitten zijn rijk aan vezels en onverzadigde vetzuren, en zijn eetbaar nadat ze ontdaan zijn van hun vruchtwand. Uit zonnebloempitten wordt door persing zonnebloemolie gewonnen. Zo zie je, alles is van nut en mijn restanten van de bloemen heb ik in mijn boom geplaatst misschien dat de vogels nog wat zaden kunnen vinden.