Prestatiegerichtheid

Ik ben iemand die prestatiegericht met iets van start gaat.

Ik vind het namelijk heel normaal als je jezelf een doel stelt, dat je je hiervoor ook volledig inzet. Dit houdt in dat ik altijd een plan moet hebben anders weet ik niet hoe ik te werk moet gaan. Wanneer gedurende het proces dingen niet lopen zoals ze zouden moeten gaan, dan zoek ik naar de oorzaak en probeer ik deze op te lossen. Misschien moet ik mijn plan aanpassen of was een kleine verandering voldoende. In ieder geval laat ik mij niet ontmoedigen.

Het behalen van doelen gaat niet vanzelf, het kost tijd, vraagt inspanning en doorzettingsvermogen. Kijk maar naar onze top atleten, zij worden gesteund en aangemoedigd door coaches en trainers. Zij zorgen ervoor dat je in het juiste ritme gaat zodat je geen onnodige blessures oploopt. (Hoewel het bij teveel fanatisme ook fout kan gaan, helaas hebben we dit bij het turnen moeten constateren). Over het algemeen hebben zij kennis van zaken. 

Voor een spirituele ontwikkeling geldt dit ook, coaching en begeleiding heb je nodig om te komen waar je wilt zijn. Spiritualiteit houdt bezield leven in, leven vanuit onvoorwaardelijke liefde. Centraal staat hierbij bewustzijn en met je geest (gedachten) bewust worden en zijn van je zingeving, motivatie en kwaliteiten en hetgeen betekenis aan je leven geeft.

De weg wordt geleidelijk eenvoudiger en makkelijk vol te houden. Toch was ik blij dat ik aan het eind van deze weg een bewegwijzeringsbord trof met de volgende tekst: ‘Hello sunshine, you made it! Paradise. Good times start here! Dit was mijn beloning voor de prestatie-eisen ik had geleverd. Ik kon mijn zoektocht en verhaal afsluiten.

Mijn coach Galina Ashley is op 15 juli jl. overleden, haar laatste woorden aan mij waren:

Laat ook voor jou alles goed komen zoals het moet! Vertrouw erop. De tijd is nu voor buitengewone uitdagingen; zo bijvoorbeeld: ‘Laat los waar je aan gehecht bent, om open te staan voor het leven dat op je wacht.

Verbeeldingskracht

Misschien is het wel een vreemde eigenschap: verbeeldingskracht.

Maar ik zie in bijna alles wel een doel of bestemming. Mijn drijfveer is verbinding tot stand brengen. Nu lees ik toevallig dat verbeelding je in staat stelt om je te verplaatsen in iemand anders. Je kunt je makkelijker inleven in de belevingswereld van anderen, zelfs als je ze nooit hebt ontmoet. Dit maakt je menselijk.

Het blijkt geen eigenschap te zijn die maatschappelijke aandacht krijgt maar ik probeer er wel iets mee te doen. Ik doe dit voornamelijk door te schrijven waaruit mijn verbeeldingskracht door woord en beeld wordt overgebracht. Zo kwam ik op het idee om straks, wanneer mijn pompoenen/kalebassen klaar zijn, hier muziek mee te creëren. De kalebassen hebben allen een eigen vorm en geluid en met elkaar wordt het vast een mooi geheel. Net als het samenbrengen van mensen, het lijkt toch altijd wel weer een passende groep te zijn. Mijn kalebassen dragen een boodschap die ik graag overbreng:

  • Leef in het ritme van de natuur; sta stil, geniet en zoek de harmonie.
  • De natuur laat zien wat het wil zijn.
  • De ware schoonheid wil zichtbaar worden.

Zomer

Wat doet de zomer met mij?

Over het algemeen voel ik mij enorm blij met de warmte van de zon. Ik houd namelijk meer van warmte als van kou. Daarnaast geniet ik van alle zomerbloeiers in geuren en kleuren. De insecten die deze bloemen aantrekken bezorgen mij over het algemeen prachtige foto’s waar ik ook anderen weer van kan laten genieten want ik deel ze graag op mijn blog of op andere momenten. Zo had ik van de week een Sint Jansvlinder, ik had hem nog nooit eerder gezien maar via Google kwam ik erachter dat het een nachtvlinder is die ook wel overdag actief kan zijn.

Sint Jansvlinder een nachtvlinder maar ook overdag actief

Maar er zijn ook insecten die mij tot last kunnen zij  zoals de mug. Ik denk dat mijn geur of bloed aantrekkelijk voor ze is want dagelijks hebben ze mijn lichaam te pakken. Ik denk dat het voornamelijk op de moestuin gebeurt, het moment van prikken heb ik niet in de gaten maar de jeuk houdt mij de hele dag bezig. Dan hebben we ook nog overlast van mieren, de serre aan ons huis wordt zo nu en dan wel 41 graden Celsius en wanneer we thuiskomen dan hebben de mieren zich weer via de plint, die gewoon van de muur wordt weggeduwd, bevrijd. Het wemelt van de kleine miertjes die drukdoenerig heen en weer lopen maar zo nu en dan zijn er ook van die vliegende mieren die hun weg naar buiten zoeken. Maar ik ben natuurliefhebber en ook deze natuurwezens horen erbij. 

De zomer, wie houdt er niet van? Over het algemeen maakt het de mensen vrolijk. Ik hoor eigenlijk geen mensen klagen over de warmte, tuinders en boeren staan er misschien iets anders in omdat zij voor hun oogst afhankelijk zijn van water. Bij te lange droogte wordt het werk zwaarder maar ook bij de zomerse buien zoals we vorige week hebben gehad is het even afzien. De planten krijgen ineens veel water en zonlicht en schieten dan door maar ook het onkruid groeit naar hartelust. Gisteren zei ik nog tegen mijn buurvrouw op de tuin: ‘de ene dag is het te nat en de andere dag is het te warm, je moet als tuinder het juiste moment zien te vinden en met plezier aan het werk gaan. De beloning is zoveel moois: planten, bloemen, fruit, groenten en vlinders, hommels en bijen.

Heerlijk vers voedsel op je bord waar al je energie en die van moeder aarde in zitten. Hier kan je alleen maar dankbaar voor zijn. Dagelijks besef ik mij heel goed hoe het vroeger allemaal ging, toen was het meer een moeten terwijl het nu een vrije keuze of misschien wel een bewuste keuze is om gezond, fit en vitaal te blijven. Alles in eigen hand, geen sportschool en geen potjes HAK meer maar groenten vers en onbespoten.

De zomer geeft zijn licht en warmte om alles te doen rijpen, wat de natuur van nature weet is zo bijzonder, ze leert mij dagelijks omgaan met veranderingen en ik leer om te gaan met tolerantie en verdraagzaamheid. In de natuur is dit namelijk een voorwaarde!

Chaos en orde

Chaos en orde, ze horen bij elkaar. Op dit moment word ik hiermee geconfronteerd in mijn moestuin. Vorige week schreef ik dat ik, ondanks het harde werken, mij prettig voel en blij ben met de geluksmomentjes. Ik kan je nu vertellen dat de vele regen en storm mijn ordelijke tuin heeft omgetoverd in een kleine chaos. De planten groeiden al goed en ik heb ook al het een en ander kunnen oogsten maar het groeit nu buiten proportioneel.

De lathyrus op zijn retour maar volop in het zaad

Ik ben mij er echter van bewust dat ik bepaalde adviezen in de wind heb geslagen doordat ik graag de bloei van bepaalde planten wilde zien. Helaas hebben ze door hun enorme hoogte teveel wind gevangen en zijn ze geknakt en omgewaaid. Er werd mij dan ook gevraagd: ‘Ingrid ben je nu tevreden, je hebt én geen kardoen maar ook geen bloemen?’ Was het nu mijn eigenwijsheid of nieuwsgierigheid naar wat groei en bloei doet met mijn tuin? Ik heb in ieder geval iets geleerd.

De snijbiet en kardoen toen ze nog trots aan het groeien waren

Ik heb nu besloten dat ik de snijbiet niet meer laat groeien voor zijn bloemen en zaden en de kardoen niet meer zo hoog laat worden. Het is leuk om te proberen om overal de zaden van te nemen maar daar moet je wel iets voor over hebben. Want je kunt ze pas vangen wanneer de plant echt op zijn retour is en dat ziet er meestal niet fraai uit. 

En dan hebben we het natuurlijk nog niet over het onkruid want dat gedijt goed met al die regen en warmte. Ik was een maand geleden zeer actief met de bestrating, tegels eruit om het kweekgras te verwijderen. Ik dacht dat het hiermee gedaan was en het geen kans had om terug te komen maar helaas het zijn volhardende grassoorten. Zoals je begrijpt ben ik op dit moment aan het puin ruimen en doe ik mijn best om weer orde te scheppen zodat ik weer volop kan genieten van de nieuwe of kortgeknipte planten. Gelukkig geef ik niet snel op en blijf ik optimistisch.

Eigenwijsheid en koppigheid

Op dit moment is mijn drive om met mensen in contact te komen om de mooie kant van iemand te belichten. Ik zei laatst tegen iemand: ‘Alles heeft een reden.’ Want dingen die gezegd worden komen voort uit een gedachte. Maar woorden kunnen de meest verschrikkelijke wapens zijn. Zodra ze zijn gesproken of geschreven zijn ze niet meer terug te nemen. Hierdoor kunnen conflicten ontstaan doordat er of niet goed is geluisterd of dat men elkaar niet heeft begrepen.

Wanneer mensen een koppig of eigenwijs karakter hebben dan willen ze altijd gelijk hebben. Ze nemen moeilijk advies aan maar soms moet je je over je trots heen kunnen zetten, inzien dat het ook anders had gekund. Het vinden van balans tussen vervelende koppigheid en leuke eigenwijsheid kan mooie dingen tot stand brengen. Waak ervoor dat je mensen niet teveel tegen je in het harnas jaagt.

Ik schrijf dit enigszins voor mezelf maar ik ontmoet ook veel mensen die deze karaktereigenschap hebben. Als je niet oppast dan zit je al snel in een situatie die niet fijn is. Ik heb meerdere keren meegemaakt dat de ander wil weglopen of zegt: ‘Je hebt gelijk!’ Maar dit is niet gemeend. Tegenwoordig zeg ik, wanneer ik ervan overtuigt ben dat ik gelijk heb: ‘Het is goed zo, we verschillen van mening!’

Ware kern en schoonheid
De roos laat zijn ware kern en schoonheid zien

Toch vind ik het belangrijk dat we de ware kern van iemand mogen zien want dat is wat iemand in wezen is.

Vliegtuig

Met z’n allen weer in het vliegtuig op weg naar een bestemming die je een vakantiegevoel gaat bezorgen.

Heenreis Bali Oktober 2019 met volle maan

Maar wat is dit gevoel? Het spreekwoord luidt: Wat je van ver haalt is lekker en bijzonder. Ook ik ging vorig jaar naar Bali, min of meer op retraite, wij wilden na twintig jaar onze eerste gezamenlijke vakantie opnieuw beleven. Hiervoor moesten we wel zeventien uur vliegen. Wat heeft het mij gebracht? Een mooie vriendschap, een bijzondere culturele, religieuze ervaring, prachtige foto’s en contacten en een herinnering aan de geur van een bepaald soort bloem. Bali zelf is vol gelopen met toerisme en is veranderd, zoals de hele wereld door toerisme is veranderd.

In het verleden trokken we erop uit vanwege het weer. De zon doet nu eenmaal iets met je gevoel maar inmiddels hebben we over de zon niet meer te klagen. Natuurlijk kan er ook een behoefte zijn naar het land zelf, de cultuur, de bouw, de bevolking. Maar inmiddels wordt dit allemaal op een prachtige, eenvoudige manier thuis op de televisie gepresenteerd. De meest prachtige natuurfilms, historische documentaires en ontmoetingen met bevolkingsgroepen van over de hele wereld zijn zo te zien. Ik kan hier enorm van genieten.

Van de week vroeg iemand mij: ‘Gaan jullie nog op vakantie?’ Mijn antwoord was: ‘Neen, we halen ons vakantiegevoel uit de tuin.’ Alles wat ik mooi, fijn en lekker vind staat op de moestuin. Tropische bloemen, heerlijk geurend, stokrozen uit Denemarken en nog veel meer kleurige bloemen. Planten uit Italië: tomaten, courgette, kardoen en pompoen. Heerlijk fruit zo te plukken: aardbeien, kersen, frambozen, kruisbessen, aalbessen, zwarte bessen, bramen, pruimen, peren en appels. Zolang de zon maar blijft schijnen kunnen wij ons prima vermaken in eigen land. Zolang het coronavirus maar op afstand blijft, hier moet ik zelf mijn verantwoordelijkheid in nemen, voel ik mij gezond, gelukkig en vrij.

Racisme – discriminatie

Het slavenverleden is weer een hot item.

Voor mij is het geschiedenis, iets dat in het verleden heeft plaatsgevonden en nu niet meer wordt getolereerd. Er zijn nog steeds bevolkingsgroepen die hier last van hebben, die hier aandacht voor vragen. Ze voelen zich door het verleden gediscrimineerd. Ze zien dit graag anders en ik denk dat deze verandering wel al gaande is. Helaas gaat het voor hun nog niet snel genoeg.

Gek genoeg laat de kapucijn bij mij op de moestuin zien dat verbinding mogelijk is

Verandering kost tijd en alles begint met bewustwording, op dit moment worden er zaadjes gezaaid en wanneer deze in vruchtbare bodem terechtkomen zullen ze gaan groeien. Wanneer we teveel aandacht geven aan alles wat in het verleden fout is gegaan dan gaat er iets anders groeien. Dan komen we nog meer tegenover elkaar te staan omdat we het verleden niet kunnen veranderen.

Ik betrek altijd alles op mezelf en ik besef maar al te goed hoe het moet voelen om niet als volwaardig te worden gezien. Maar is dit de schuld van anderen of heeft het met mijn eigen gevoel te maken gehad? Voelde ik mij minderwaardig en kwam ik daardoor niet waar ik wilde komen? Ik had als slachtoffer mijn leven verder kunnen leven en dan alles en iedereen de schuld kunnen geven van mijn tekortkomingen. Neen, ik besloot op zoek te gaan en mijn beperkingen in te zien. Ik vroeg mezelf af wat kan ik wel en hoe ga ik het doen?

Trauma is iets wat je overkomt, wat je vormt, wat je hindert, wat je lang met je meedraagt en vaak veel te lang. Wanneer we gaan wroeten, aandacht geven aan iets dat is geweest, dan kan de wond weer opengaan en komt de pijn weer tevoorschijn maar de oorzaak van deze pijn kan misschien worden weggenomen. Als dit lukt dan kan er genezing plaatsvinden.

De generatie die hier nú het meeste last van heeft laten zich door protesten zien en horen. Ze vernietigen beelden en dit roept geen respect op. Wat helpt is dat we met elkaar gaan inzien dat discriminatie, in welke vorm dan ook, moet veranderen. De gesprekken die worden gevoerd zijn wel veel, iedere talkshow neemt het op in zijn programma. Dagelijks op het nieuws maar het zet mij wel aan het denken. En misschien moeten we ons ook wel een beetje schamen om ons gedachtengoed. Toch komen deze gedachten door onze ervaringen. Cultuurverschillen zijn er nu eenmaal en dat is op het gebied van wonen, werken, eten, religie en gewoontes, normen en waarden.

Voordat dit allemaal geïntegreerd is zijn we volgens mij toch wel een aantal jaren verder. De jongeren die met elkaar zijn opgegroeid en met elkaar op school hebben gezeten, hun eigen mening en gewoontes mogen hebben zullen een andere cultuur gaan vormen. Waar de oudere generatie misschien moeite mee zou kunnen hebben maar ik zou zeggen: ‘Maak er iets moois van.’

Gelijk(waardig)heid

De televisie toonde mij beelden van een protestdemonstratie tegen racisme. Op één van de borden las ik: ‘Ons bloed heeft dezelfde kleur!’

De vraag die bij mij opkwam was: ‘Waarom zijn de (uiterlijke) verschillen zo’n probleem in onze samenleving geworden?’

Dit heeft volgens mij te maken met de behoefte aan gelijkwaardigheid. Maar de basis ligt volgens mij bij de leefwijze, denkwijze en behoefte. De vraag die bij iedereen zou moeten opkomen is: ‘Waarom ben ik anders als jij?’ Het antwoord zou zijn: ‘Ik ben op een andere plaats geboren, had andere ouders, zussen en broers. Ik had een andere (katholieke) opvoeding en zat op een andere school. Ik heb geleerd wat ze mij hebben willen leren, normen en waarden. Maar ben ik daarom anders als jij?’

De volgende vraag die bij mij opkomt is: ‘Wie bepaalt of iets slecht, goed of beter is?’

Volgens mij baseren we dit aan de hand van onze normen en waarden. Dus als we in de samenleving gelijkwaardige behandeling willen dan moeten we ons schikken aan de normen en waarden die in dat land cultureel zijn vastgesteld. Maar een cultuur kan ook veranderen door de samenstelling van een bevolking of door invloeden van buitenaf. Je kunt van elkaar leren en zaken anders gaan zien. Nieuwe inzichten veranderen de denkwijze en gedrag en dat kan wrijving veroorzaken. In ons geval, in onze multiculturele samenleving wil men aandacht hebben voor de ongelijkheid op velerlei gebied. Men wil gelijke rechten, het zijn niet meer alleen de uiterlijk zichtbare verschillen. Meerdere jongeren voelen zich achtergesteld en misschien slachtoffer van ons huidige beleid.

Mijn volgende vraag: ‘Hoe kan dit en wat kunnen we er aan doen?’

Volgens mij heeft dit te maken met de leefwijze, denkwijze en behoefte. Waarom zijn er verschillen, voelt de een zich niet en de ander zich wel achtergesteld? Ik vind dat als je je slachtoffer voelt dan moet je kijken wat je voor jezelf kunt veranderen. Welke keuzes heb je in je leven gemaakt die misschien verkeerd zijn uitgepakt? Wat zou je nú zelf anders kunnen doen? Durf je eerlijk naar je eigen aandeel te kijken? Verander dan je denkwijze en maak er iets moois van!

Symbolische knuffels

Ik heb een nieuwe hobby, ik maak symbolische knuffels omdat we elkaar niet meer even echt kunnen omarmen. Ik merk bij mezelf dat ik soms mensen wil steunen of even wil troosten, dat was voor mij zo normaal. Nu op anderhalve meter afstand komt dit niet echt tot uiting. 

Mijn hobby kwam doordat ik drie sierkalebassen ontving van mijn Italiaanse buurman op de moestuin, hij vroeg of ik hier iets aan had. Ik nam ze van hem aan en wist op dat moment nog niet wat ik ermee zou doen. ‘S Avonds zat ik ermee in mijn handen en dacht: ‘Het lijkt wel een vis’ en mijn oudste zus haar sterrenbeeld is een vis. Ik besloot hem te schilderen en schreef erop: ‘Liefde zwemt als een vis in het water’. 

De volgende dag kwam ik met de kalebas naar mijn buurman en showde hem, hij vond hem erg leuk. Ik zei: ‘Ik heb echter zes zussen en ik wil ze allemaal een symbolische knuffel geven, heb je er misschien nog een paar?’ En zo ontstond mijn nieuwe hobby. Het gaat echter verder dan deze paar, ook mijn eigen pompoenen kregen een andere uitstraling en ook deze ging ik behandelen. Wanneer ik ermee bezig ben krijg ik intuïtief teksten die ik erop vermeld. Het is een heerlijke bezigheid en ik heb besloten om dit jaar te schrijven over de levenscyclus van de pompoen. Inspiratie komt bij mij vanuit alle hoeken en ook dit keer begin ik weer met het einde voor ogen. Ik weet namelijk wat het resultaat is maar de weg die eraan vooraf is gegaan ga ik nu op de voet volgen.

Ik heb drie soorten gezaaid en geplant, sierkalebassen, flespompoenen en oranje pompoenen. Tezamen één grote familie. De vraag is hoe verdragen ze elkaar, hoe geef ik ze voldoende ruimte of verdrukken ze elkaar en wordt het een chaos? Ik hoop dat ik voldoende tijd en aandacht voor ze heb zodat ze met plezier willen groeien en ik met mijn hobby verder kan.

Zijnisme

Het houdt mij nog altijd bezig: ‘Hoe kan ik meehelpen aan het verbeteren van de wereld?’

Zojuist het boek dichtgeslagen ‘Storm voor de stilte’, geschreven in 2011 door Neale Donald Walsch en in Nederland uitgegeven in 2013. Het is heel passend voor de tijd waar wij ons nu in bevinden. Volgens hem gaan we een nieuw tijdperk in en daar geloof ik heilig in. Ik citeer het volgende uit zijn boek:

Het gaat niet om het veranderen van onze uiterlijke economische en politieke systemen, maar over onze innerlijk emotionele en spirituele inzichten. Dit zou op zijn beurt heel wezenlijk leiden tot een verandering in ons uiterlijk gedrag. Nee, dit is geen socialisme; het is geen kapitalisme; noch is het humanisme, het is zelfs geen spiritualisme, het is ZIJNISME.

‘Zijnisme’ is niet gebaseerd op een serie politieke principes of economische strategieën. Zijnisme is erop gebaseerd dat wij tegelijkertijd individueel verantwoordelijk en collectief meelevend zijn, vanuit ons begrip en onze omhelzing van wie we zijn.

Juffertje in het groen

We kunnen zorgzaam ‘zijn’, we kunnen meelevend ‘zijn’, we kunnen genereus ‘zijn’, we kunnen tolerant en vergevingsgezind ‘zijn’ en we kunnen één ‘zijn’ met alle anderen, om maar een paar voorbeelden te noemen. Wanneer wat we zijn verandert, zal wat we doen automatisch veranderen. Ons gedrag zal zichzelf aanpassen.

Misschien denk je nadat je dit hebt gelezen: ‘Het is makkelijk gezegd, maar hier verbeter je de wereld echt niet mee!’ En ik weet ook dat ik dit niet alleen kan net zoals Neale dit ook beseft. Maar toch proberen we onze gedachten om te zetten in woorden en hopen we dat mensen voelen wat of we bedoelen. Verandering begint bij jezelf, net als dat je een steentje in het water gooit, er komt beweging en de kring wordt groter. Het enige wat we met elkaar moeten doen is te worden wie je wilt zijn.

Neale Donald Walsch laat zich inspireren door God (Geven-Ontvangen-Delen). Misschien moeten we ons oude godsbeeld loslaten en zien hoe we open en transparant met elkaar kunnen omgaan.