Papaver

Deze bloem is een prachtig symbool voor de vergankelijkheid van het leven, omdat hij verwelkt op het moment dat je hem plukt.

De papaver kan je ook laten zien dat het loont om geduld te hebben: de zaden van de klaproos behouden hun kiemkracht onder de grond erg lang, en kunnen soms zelfs na jaren pas boven de oppervlakte komen. Daarnaast laat deze bloem je zien hoe mooi het kan zijn als je in contact staat met je omgeving en geeft aan anderen om je heen – zo levert de klaproos hoogwaardig stuifmeel voor bijvoorbeeld honingbijen. (Tekst uit Happinez)

Prachtig staat hij er dit jaar bij, op de hoek naast ons woonhuis. Op vele plekjes wil de plant zich laten zien. Ik ben blij en zag dat er zelfs in een net vrijgemaakt stukje tuin aan de voorkant van ons huis ook een plant op kwam. Ik vraag mij dan ook af: ‘Hoe is het mogelijk?’

Maar helaas vanochtend moesten we constateren dat deze prachtige bloem of plant ook voor anderen een bijzondere waarde heeft gehad. De verleiding was té groot om hem te laten staan. Wat jammer, maar ik hoop dat hij mooi zal staan op de plek waar hij wordt geplant. Dat degene onthoudt waar de plant vandaan is gehaald zonder het te vragen. De verleiding is soms té groot!

Gelukkig kan iedereen volop genieten van deze bloem en dat doet de natuur.

Pendorp Alkmaar

Wat kan ik doen? Wat zou er moeten gebeuren om mijn vreugde en geluk in tuinieren te kunnen behouden? Wat voor invloed heeft het  bouwplan Pendorp?

De plannen van de gemeente Alkmaar

Op dit moment brengt het onrust. We zijn met z’n allen zo’n goede weg ingeslagen. We hebben met de toekomstcommissie gekeken wat er tot stand is gekomen op het gebied van ecologie en wat er mogelijk nog voor positiefs kan gebeuren. Nu krijgen we opeens de bouwplannen van de projectontwikkelaar te zien.

Vele varianten waarbij ze een beroep doen op ons volkstuincomplex. Een weg door alle tuinen heen. Ik weet niet hoe dat bij jou voelt, maar ik voel pijn. De hoop, het verlangen om mee te denken met de verbetering van de aarde valt opeens in duigen. Ik dacht dat we met de commissie een prachtige opzet hadden gemaakt en mensen enthousiast hadden gekregen om met een juiste instelling te tuinieren. Je ziet de tuinen opknappen en de mensen blij worden. Ze delen hun ervaringen, dit maakt mij in ieder geval gelukkig.

Ik begon in 2017 vanuit het niets en nam mij voor om een paradijsje te creëren en nu 2021 heb ik dit gerealiseerd. Vandaar de pijn die ik nu voel, moet ik deze tuin nu opgeven, moet ik mijn ziel en zaligheid verliezen aan een weg die vele tuinen gaat opslokken. Moeten wij tuinders, onze passie voor tuinieren, ons prachtig aangelegde tuincomplex zien verdwijnen ten behoeve van denderend verkeer. Waar hebben we het met z’n allen voor gedaan, vraag ik mezelf af.

Het is niet alleen tuinieren, het is het algehele welzijn van de mens. Tuinieren is goed voor de geest. Het boek van Sue Stuart-Smith zou een verplichte kost voor mensen met psychische klachten en hulpverleners moet zijn. Ook voor planologen en bestuurders, die plannen maken om wegen aan te leggen op het mooie ecologisch aangelegde ATV de Rekere, een tuincomplex waar wij allen trots op zijn. In deze moderne tijd is groen, natuur en tuinieren juist belangrijk voor individu en samenleving. Ik kan het gewoon niet geloven dat hieraan voorbij wordt gegaan.

Wie namelijk tuiniert leert veel over het leven. We proberen al steeds meer jongeren te bereiken die het nut en het plezier ervaren om een eigen tuin te onderhouden. Ze zien met eigen ogen de kracht van het kwetsbare, sterven en opnieuw tot bloei komen. De beloning van geduld en toewijding en het omgaan met teleurstelling. Tuinieren is een eindeloze, leerzame cirkel zonder stress. 

Ik kan het niet zomaar toestaan dat mijn plezier en geluk en van mijn medetuinders in gevaar komt, ik wil hier op een vredevolle manier voor strijden.