Cancel culture

Afgelopen zondag keek ik naar het filosofisch kwintet op televisie, het thema ging over cancel culture. Dit is een fenomeen waar bekende mensen, die zich sociaal verregaand ongewenst zouden hebben gedragen of geuit, worden geboycot. Dit gebeurt meestal na een storm van kritiek op social media.

Dit is ook weer zo’n onderwerp waar we met elkaar last van hebben. Onze vrijheid van meningsuiting is in het geding. We voelen en zijn misschien wel niet meer zo vrij als dat we willen zijn. Wie en wat is hier nu de oorzaak van? Zijn wij Nederlanders dan echt het ‘liefste kindje in de klas’ dat wij hier geen halt in kunnen roepen. Kleine groepen lijken wel meer macht te nemen als dat onze democratische rechtsstaat zou willen. 

Ik ben het ermee eens dat we andere mensen niet om hun meningen of ideeën mogen afrekenen of afschrijven. We mogen ze niet monddood maken, het is belangrijk dat ze gehoord worden en dat daar iets mee wordt gedaan. Maar het gedrag dat ze laten zien, kan dit niet anders? Er komt zoveel geweld bij kijken, het is bedreigend en soms beangstigend.

Ik heb ook moeten leren accepteren wat anderen van mij vinden en denken. Ik heb mij ook vaak niet gehoord gevoeld. Ik was ook soms té snel met mijn mening, té impulsief met het uitspreken van mijn gedachten. Dit leidde soms tot vervelende situaties waar je de consequenties en gevolgen van moet ondervinden. Ik geloof dat ik vast niet de enige ben, volgens mij krijgt iedereen hiermee te maken. Is dan tóch de social media, wat bedoeld is als een verbindende factor, hier de oorzaak van? Roept het op tot samenscholing en zet het aan tot acties, demonstratie en geweld?

Is het een schreeuw om aandacht, voelen ze zich machteloos en laten ze zich daarom met elkaar zien en horen? De wereld zit in een veranderingsfase, alles gaat en moet anders. Dit vraagt om geduld, een lange adem, vertrouwen op wijze beslissingen. We zijn afhankelijk van onze politieke besluitvorming, de wetten gelden voor ons allemaal. Ik hoop dat we verstandig met elkaar blijven omgaan om de rust en vrede met elkaar te kunnen handhaven.

Kracht van de rede

Ik heb weer eens een boek gelezen ‘De kracht van de rede’ geschreven door Oriana Fallaci. Ik citeer een stuk tekst van haar die naar mijn beleving ook in onze tijdgeest past:

We zouden moeten nadenken, ons zelf moeten afvragen wat we zien, horen en lezen. Om onze hersens te gebruiken als het gaat om inspiratie, geweten en moraal. Om ons te realiseren dat er iets niet klopt in wat we zien, horen en lezen, dat er misleiding of oplichterij achter schuil gaat. Maar nee. Dat gebeurt niet omdat de hersens een spier zijn. Dus moeten ze, net als alle andere spieren, in beweging blijven. Als je ze niet in beweging houdt, raken ze lui en afgestompt. Dan worden ze net zo stijf als benen, wanneer je deze maanden en maanden te weinig gebruikt. Als onze hersens stijf worden, worden ze minder intelligent en stompen helemaal af. En als ze afstompen, verliezen ze het vermogen om na te denken en te oordelen. Dan leveren ze zich over aan de gedachten van iemand anders. Ze vertrouwen op die pasklare oplossingen, op die al genomen beslissingen en op die al uitgewerkte en mooi verpakte ideeën, die meteen gebruikt kunnen worden. 

Haar onderwerp gaat over andere zaken maar ik wil duidelijk maken dat er zoveel nep nieuws rondgaat. Dat we ons zo laten belazeren en misleiden door berichten over onder andere bankzaken en weet ik veel wat voor zaken nog meer.  Puur oplichterij waar zelfs de meest intelligente personen intrappen. Hoe kunnen we dit tij toch keren? Wat is ervoor nodig om de oplichters te laten stoppen met hun activiteiten? Ik zie regelmatig het programma ‘Opgelicht’ van Avrotros. Ik blijf mij echter verbazen dat die personen gewoon bij herhaling, steeds weer opnieuw bedrijven starten of huizen kopen zonder de financiële verplichtingen na te komen en niet achter de tralies belanden. Ik zou toch zeggen, er wordt genoeg bewijs aangeleverd. Nee de gedupeerden moeten zelf maar zien hoe zij hun geld zien terug te krijgen. Ik zie het als de omgekeerde wereld en begrijp er helemaal niets van.

Door al dit gedoe leven mensen steeds meer in wantrouwen. Ik durf ‘s avonds ook niet meer zomaar mijn deur open te doen als ik niemand verwacht. Ook onbekende telefoonnummers durf ik niet gemakkelijk aan te nemen, bang om ergens in te tuinen. Om heel eerlijk te zijn wil ik zo niet leven maar een gewaarschuwd mens telt voor twee. Ik hoop op betere tijden.

Regie in eigen handen

Ik vind dat je tegenwoordig wel heel vaak met cijfers en codes wordt geconfronteerd. Misschien komt het doordat ik ouder word en meer moeite heb met het onthouden van cijfers. Maar ik denk eerder dat de technologie hier ook verantwoordelijk voor is. Ik word mij bewust dat ik het wel gemakkelijk vind dat ik met mijn telefoon kan betalen, gewoon een actief scherm naast de betaalterminal houden en het bedrag wordt van je rekening geschreven. Dit kan natuurlijk ook met je bankpas of pinpas, voor de creditcard wordt dit afgeraden binnen de eurozone omdat dit kosten met zich meebrengt. 

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar vroeger wist ik familie en vrienden zo even te bellen, ik kende de telefoonnummers uit mijn hoofd. Tegenwoordig kan ik hooguit mijn eigen mobiele telefoonnummer en huistelefoon onthouden. De code van het sleutelkastje wordt al moeilijker omdat ik deze niet veel gebruik. Laatst moest ik mijn pincode gebruiken en ik kwam er gewoon niet op, mijn hersenen lieten het afweten en daar sta je dan! Op dat moment ben je machteloos en afhankelijk van anderen. Je deelt over het algemeen je pincode niet en het word je afgeraden om ze te noteren. De bank is dus de enige die je uit de brand kan helpen maar dan ben je enkele dagen verder. 

Natuurlijk ging ik op zoek, internet weet hier vast raad mee. Inderdaad ik vond aardige tips en misschien zijn ze wel bruikbaar. Tóch vind ik het heel vervelend dat de technologische vooruitgang, menselijke achteruitgang betekent. We woorden steeds afhankelijker van de digitale systemen en apparaten. Ik doe er zelf aan mee, ik kies blijkbaar voor gemak of ontkom ik er niet aan? De veiligheid is ook niet echt gewaarborgd, steeds vaker worden mensen opgelicht en we kunnen hier niets tegen doen. Vertrouwen is een groot goed maar ik vind wel dat dit vaak op de proef wordt gesteld. Ik wil zoveel mogelijk de regie in eigen handen houden.

Vollemaan 1 oktober 2020

Ik laat mij altijd inspireren door Petra Stam, zij brengt mij altijd weer een stapje verder op mijn pad. Zo nu ook met de volgende vragen:

  • Wat heb je bereikt en wat valt er dus te vieren in deze tijd?
  • Wat wil je loslaten, omdat het je niet meer dient?
  • Wat wil je meenemen naar de volgende periode en verder ontwikkelen of meer ruimte geven in jouw leven?

De herfst is een goede tijd voor lange-termijndoelen!

  • Wat kun je doen om veiligheid in jezelf te verwezenlijken?

Hoewel het gaat om je thuis te voelen in jezelf, helpt het om een fijne plek in je huis of tuin te maken om op te laden en je thuis te voelen.

Het kan weer geen toeval zijn maar ik heb inderdaad deze plek gecreëerd. Ik ben nu drie jaar optimaal bezig geweest om mijn moestuin zo in te richten zoals ik hem wilde hebben. En nu kwam er ruimte om mijn tuinhuis op te knappen. Ook dit is gelukt. Beiden kanten van mij, het materiële en spirituele zijn nu op deze plek te vinden. Ik kan mijn creatieve kant hier helemaal kwijt, een plek waar ik mij heerlijk voel. Inmiddels heb ik begrepen dat niet alleen ik het hier prettig vind maar veel vlinders, insecten en andere dieren (zoals de wezel) hebben mijn tuin ontdekt. Ik heb nu een wildcamera geplaatst om datgene vast te leggen wat mijn oog niet kan waarnemen en dit maakt mij enorm nieuwsgierig.

Mijn tuin ligt op het Vlinderperceel en ik heb dit seizoen meerdere vlinders mogen vastleggen. Ik heb nu op mijn huisje een houtgesneden vlinder geplaatst, deze heb ik jaren geleden van een nicht ontvangen die deze voor mij had gemaakt. De tekst die zij erop had geschreven is: ‘Dream without fear, love without limits!’ En dat is wat ik doe.