Prestatiegerichtheid

Ik ben iemand die prestatiegericht met iets van start gaat.

Ik vind het namelijk heel normaal als je jezelf een doel stelt, dat je je hiervoor ook volledig inzet. Dit houdt in dat ik altijd een plan moet hebben anders weet ik niet hoe ik te werk moet gaan. Wanneer gedurende het proces dingen niet lopen zoals ze zouden moeten gaan, dan zoek ik naar de oorzaak en probeer ik deze op te lossen. Misschien moet ik mijn plan aanpassen of was een kleine verandering voldoende. In ieder geval laat ik mij niet ontmoedigen.

Het behalen van doelen gaat niet vanzelf, het kost tijd, vraagt inspanning en doorzettingsvermogen. Kijk maar naar onze top atleten, zij worden gesteund en aangemoedigd door coaches en trainers. Zij zorgen ervoor dat je in het juiste ritme gaat zodat je geen onnodige blessures oploopt. (Hoewel het bij teveel fanatisme ook fout kan gaan, helaas hebben we dit bij het turnen moeten constateren). Over het algemeen hebben zij kennis van zaken. 

Voor een spirituele ontwikkeling geldt dit ook, coaching en begeleiding heb je nodig om te komen waar je wilt zijn. Spiritualiteit houdt bezield leven in, leven vanuit onvoorwaardelijke liefde. Centraal staat hierbij bewustzijn en met je geest (gedachten) bewust worden en zijn van je zingeving, motivatie en kwaliteiten en hetgeen betekenis aan je leven geeft.

De weg wordt geleidelijk eenvoudiger en makkelijk vol te houden. Toch was ik blij dat ik aan het eind van deze weg een bewegwijzeringsbord trof met de volgende tekst: ‘Hello sunshine, you made it! Paradise. Good times start here! Dit was mijn beloning voor de prestatie-eisen ik had geleverd. Ik kon mijn zoektocht en verhaal afsluiten.

Mijn coach Galina Ashley is op 15 juli jl. overleden, haar laatste woorden aan mij waren:

Laat ook voor jou alles goed komen zoals het moet! Vertrouw erop. De tijd is nu voor buitengewone uitdagingen; zo bijvoorbeeld: ‘Laat los waar je aan gehecht bent, om open te staan voor het leven dat op je wacht.

Verbeeldingskracht

Misschien is het wel een vreemde eigenschap: verbeeldingskracht.

Maar ik zie in bijna alles wel een doel of bestemming. Mijn drijfveer is verbinding tot stand brengen. Nu lees ik toevallig dat verbeelding je in staat stelt om je te verplaatsen in iemand anders. Je kunt je makkelijker inleven in de belevingswereld van anderen, zelfs als je ze nooit hebt ontmoet. Dit maakt je menselijk.

Het blijkt geen eigenschap te zijn die maatschappelijke aandacht krijgt maar ik probeer er wel iets mee te doen. Ik doe dit voornamelijk door te schrijven waaruit mijn verbeeldingskracht door woord en beeld wordt overgebracht. Zo kwam ik op het idee om straks, wanneer mijn pompoenen/kalebassen klaar zijn, hier muziek mee te creëren. De kalebassen hebben allen een eigen vorm en geluid en met elkaar wordt het vast een mooi geheel. Net als het samenbrengen van mensen, het lijkt toch altijd wel weer een passende groep te zijn. Mijn kalebassen dragen een boodschap die ik graag overbreng:

  • Leef in het ritme van de natuur; sta stil, geniet en zoek de harmonie.
  • De natuur laat zien wat het wil zijn.
  • De ware schoonheid wil zichtbaar worden.

Galina Ashley

Binnenkomende berichten kunnen je even uit evenwicht brengen.

Het gevoel van verlies en gemis. Iemand die mijn leven zoveel rijker heeft gemaakt, ze was mijn coach en vriendin. Haar leeftijd heb ik tot vandaag nooit geweten en dit deed er ook niet toe. Onze ontmoetingen en gesprekken waren altijd zinvol, stof tot nadenken. Wij zochten vaak naar de reden, waarom denken en doen we wat we doen? Soms verschilden we van mening maar dan had dat vaak te maken met de ervaringen die we wel of niet hadden gehad. We namen de tijd om naar elkaar te luisteren.

Haar manier van kennisoverdracht was kunstzinnig, een mooie methode op velerlei gebied. Alles komt voort vanuit je diepste verlangen, wat dit ook mag zijn. Zij wist het aan te raken en je te helpen hiermee om te gaan en inzicht te geven wat het je mogelijk te zeggen had.

Galina genoot van reizen

Ik was blij met deze vriendschap!

Zomer

Wat doet de zomer met mij?

Over het algemeen voel ik mij enorm blij met de warmte van de zon. Ik houd namelijk meer van warmte als van kou. Daarnaast geniet ik van alle zomerbloeiers in geuren en kleuren. De insecten die deze bloemen aantrekken bezorgen mij over het algemeen prachtige foto’s waar ik ook anderen weer van kan laten genieten want ik deel ze graag op mijn blog of op andere momenten. Zo had ik van de week een Sint Jansvlinder, ik had hem nog nooit eerder gezien maar via Google kwam ik erachter dat het een nachtvlinder is die ook wel overdag actief kan zijn.

Sint Jansvlinder een nachtvlinder maar ook overdag actief

Maar er zijn ook insecten die mij tot last kunnen zij  zoals de mug. Ik denk dat mijn geur of bloed aantrekkelijk voor ze is want dagelijks hebben ze mijn lichaam te pakken. Ik denk dat het voornamelijk op de moestuin gebeurt, het moment van prikken heb ik niet in de gaten maar de jeuk houdt mij de hele dag bezig. Dan hebben we ook nog overlast van mieren, de serre aan ons huis wordt zo nu en dan wel 41 graden Celsius en wanneer we thuiskomen dan hebben de mieren zich weer via de plint, die gewoon van de muur wordt weggeduwd, bevrijd. Het wemelt van de kleine miertjes die drukdoenerig heen en weer lopen maar zo nu en dan zijn er ook van die vliegende mieren die hun weg naar buiten zoeken. Maar ik ben natuurliefhebber en ook deze natuurwezens horen erbij. 

De zomer, wie houdt er niet van? Over het algemeen maakt het de mensen vrolijk. Ik hoor eigenlijk geen mensen klagen over de warmte, tuinders en boeren staan er misschien iets anders in omdat zij voor hun oogst afhankelijk zijn van water. Bij te lange droogte wordt het werk zwaarder maar ook bij de zomerse buien zoals we vorige week hebben gehad is het even afzien. De planten krijgen ineens veel water en zonlicht en schieten dan door maar ook het onkruid groeit naar hartelust. Gisteren zei ik nog tegen mijn buurvrouw op de tuin: ‘de ene dag is het te nat en de andere dag is het te warm, je moet als tuinder het juiste moment zien te vinden en met plezier aan het werk gaan. De beloning is zoveel moois: planten, bloemen, fruit, groenten en vlinders, hommels en bijen.

Heerlijk vers voedsel op je bord waar al je energie en die van moeder aarde in zitten. Hier kan je alleen maar dankbaar voor zijn. Dagelijks besef ik mij heel goed hoe het vroeger allemaal ging, toen was het meer een moeten terwijl het nu een vrije keuze of misschien wel een bewuste keuze is om gezond, fit en vitaal te blijven. Alles in eigen hand, geen sportschool en geen potjes HAK meer maar groenten vers en onbespoten.

De zomer geeft zijn licht en warmte om alles te doen rijpen, wat de natuur van nature weet is zo bijzonder, ze leert mij dagelijks omgaan met veranderingen en ik leer om te gaan met tolerantie en verdraagzaamheid. In de natuur is dit namelijk een voorwaarde!

Chaos en orde

Chaos en orde, ze horen bij elkaar. Op dit moment word ik hiermee geconfronteerd in mijn moestuin. Vorige week schreef ik dat ik, ondanks het harde werken, mij prettig voel en blij ben met de geluksmomentjes. Ik kan je nu vertellen dat de vele regen en storm mijn ordelijke tuin heeft omgetoverd in een kleine chaos. De planten groeiden al goed en ik heb ook al het een en ander kunnen oogsten maar het groeit nu buiten proportioneel.

De lathyrus op zijn retour maar volop in het zaad

Ik ben mij er echter van bewust dat ik bepaalde adviezen in de wind heb geslagen doordat ik graag de bloei van bepaalde planten wilde zien. Helaas hebben ze door hun enorme hoogte teveel wind gevangen en zijn ze geknakt en omgewaaid. Er werd mij dan ook gevraagd: ‘Ingrid ben je nu tevreden, je hebt én geen kardoen maar ook geen bloemen?’ Was het nu mijn eigenwijsheid of nieuwsgierigheid naar wat groei en bloei doet met mijn tuin? Ik heb in ieder geval iets geleerd.

De snijbiet en kardoen toen ze nog trots aan het groeien waren

Ik heb nu besloten dat ik de snijbiet niet meer laat groeien voor zijn bloemen en zaden en de kardoen niet meer zo hoog laat worden. Het is leuk om te proberen om overal de zaden van te nemen maar daar moet je wel iets voor over hebben. Want je kunt ze pas vangen wanneer de plant echt op zijn retour is en dat ziet er meestal niet fraai uit. 

En dan hebben we het natuurlijk nog niet over het onkruid want dat gedijt goed met al die regen en warmte. Ik was een maand geleden zeer actief met de bestrating, tegels eruit om het kweekgras te verwijderen. Ik dacht dat het hiermee gedaan was en het geen kans had om terug te komen maar helaas het zijn volhardende grassoorten. Zoals je begrijpt ben ik op dit moment aan het puin ruimen en doe ik mijn best om weer orde te scheppen zodat ik weer volop kan genieten van de nieuwe of kortgeknipte planten. Gelukkig geef ik niet snel op en blijf ik optimistisch.

Moestuin

Banaan, aardbei, framboos, rode, witte en zwarte bes vullen mijn vriezer. Ik gebruik deze lekker bij mij Griekse yoghurt, roomijs of in mijn smoothie. Met uitzondering van de banaan komt alles van mijn moestuin. Ik begin gelukkig steeds handiger te worden met mijn oogst. Dagelijks loop ik door mijn tuin en kijk ik wat ik kan gebruiken. Het is vandaag 2 juli en ik heb zojuist weer wat orde kunnen scheppen in mijn moestuin. 

De peultjes en de kapucijners waren op hun eind en de doperwten hebben mij geen oogst gegeven. Ook heb ik de aardappels (Frielanders) geoogst en de aardbeiplanten weer vrij gemaakt van hun netten en onkruid. Alles met elkaar was het een flinke klus en voor het eerst voelde ik mij echt moe. Morgen ga ik de tuinbonen  voor een groot gedeelte oogsten en de doorgeschoten sla en snijbiet mogen naar de compostbak. Alle planten hebben enorm hun best gedaan en maken nu ruimte voor nieuwe planten zoals: boerenkool en nieuwe snijbiet deze zijn geschikt voor de winter.

Doorgeschoten snijbiet, met een hoogte van wel 1,80 meter

Ik heb weer veel geleerd van de planten, zo zal ik volgend jaar minder slaplanten zetten want ik kon er niet tegen op eten. Op dit moment groeien de pompoen- en courgetteplanten goed, als ik het niet dagelijks in de gaten houd, dan zit er zo een courgette van een kilo aan de plant. Ik heb begrepen dat ze klein het lekkerst zijn en in ieder geval liever niet zwaarder als 600 gram. De tomatenplanten beginnen ook vrucht te dragen zowel in de kas als buiten. Verder heb ik in de kas ook nog komkommer, aubergines en paprika’s staan. 

Qua fruit beginnen de druiven, bramen, appels, peren en pruimen te rijpen. Je begrijpt misschien wel dat ik zo langzamerhand een echte groenteboer begin te worden. Het is hard werken maar ik word er enorm gelukkig van. Ik vind altijd wel een momentje om mijn passie voor fotograferen ook vorm te geven want de foto’s deel ik ook graag met jullie. Zo heb ik een bijzondere ‘parel’ vlinder mogen fotograferen, een kraai die de kersen uit de bomen eet en een bonte specht.