Alles heeft zijn tijd

Thema’s: soefi-trail, alles heeft zijn tijd, voltooid leven en Aswoensdag.

Hoe bijzonder, de thema’s vallen mij weer toe. Jaren geleden heb ik een workshop bij de Soefi-gemeenschap gevolgd, deze had het thema: ‘De zeven sleutels tot het hart’. Deze avonden hebben mij het inzicht gegeven dat een rust of stiltemoment per dag je dichter bij jezelf brengt. Ik ben dit ook gaan doen, ik heb zo mijn eigen altaar en rituelen en sluit schrijvend af in mijn schrift: ‘Schrijvend naar bewustzijn’. Ik ben mij bewust geworden van veel zaken die er toe doen, inzichten in moeilijke situaties, helderheid in denken en ik ging ook veel meer letten op mijn gedrag en dat van anderen. Ik leerde dat ik mezelf kon veranderen en hetgeen ik niet kon veranderen leerde ik te accepteren. Dit alles heeft mijn leven een stuk aangenamer gemaakt. Ik heb geleerd vrede te vinden in mezelf en deze tevredenheid uit te dragen in mijn omgeving.

Het volgende thema ‘Aswoensdag’ heeft ook bijgedragen aan mijn spirituele ontwikkeling. Via een digitale workshop van Christine de Vries ging ik de vastentijd veertig dagen schrijven. Aan de hand van opdrachten werd je uitgedaagd tot zelfreflectie. Sindsdien ben ik dit jaarlijks gaan doen en dit begint weer op Aswoensdag 26 februari a.s.

Iets heel anders maar wel relevant is het thema ‘Alles heeft zijn tijd’. Bij mij komt de vraag op: ‘Wat is de levenstijd?’, niemand die het weet. Misschien is dat maar goed ook want anders zou je misschien gaan leven in angst. Ook dit is weer niet voor iedereen het geval. Ik heb laats een televisieprogramma gevolgd ‘Over mijn lijk’, de deelnemers waren allemaal terminaal maar stonden heel positief in het leven. Wat ze hun omgeving duidelijk wilden maken was dat je liefde en aandacht met elkaar moet delen. Dat je luistert naar de behoefte van elkaar en hier ben ik het volkomen mee eens. Wanneer je leeft in tevredenheid en je weet dat je alles hebt gedaan wat binnen je mogelijkheden ligt, je oog hebt voor je omgeving, dan kom je in een levensfase waar genieten een belangrijk deel van je leven is geworden. Dan komt natuurlijk weer de vraag: ‘Hoeveel tijd is je gegeven?’

Hier werd ik vorige week woensdag onverwachts mee geconfronteerd. Tijdens een korte wandeling kreeg ik opeens een zware druk op mijn borst, na wat rust te hebben genomen en hierna een lichte inspanning werd ik klam en licht in mijn hoofd, spierpijn in schouders en rug. Dit bleken signalen te zijn van hartproblemen, voor ik het wist ging ik, via de huisarts, per ambulance naar het ziekenhuis voor onderzoek. Gelukkig mocht ik na onderzoek weer naar huis met enige medicatie ter voorzorg. Maar ik ben mij wel bewust geworden dat het leven écht geleefd moet worden, je hebt geen garantie van tijd. 

Dan mijn laatste thema. Ik heb mijn man en familie laten weten dat ik mezelf geen zorgen maak en dat zij dat ook niet hoeven te doen. Ik vind dat ik een voltooid leven heb, ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. Ik ben blij dat ik mijn verhaal en inzichten in boekvorm heb kunnen uitgeven. Natuurlijk wil ik nog heel lang genieten van mijn gezin en familie en van de volkstuin, deze wil ik namelijk omvormen tot een waar paradijsje. Als het werkelijk mijn tijd blijkt te zijn, wat ik niet kan voorstellen, dan hoop ik tussen de plantjes te vallen. Met andere woorden ik zal veel tijd en aandacht geven aan de volkstuin. Hier geniet ik enorm en ik ben begonnen met het manuscript: ‘Passie voor tuinieren’. Ik heb al enkele mensen benaderd waarmee ik straks in gesprek ga, hun ervaringen en verhalen zullen mij weer inspiratie geven. 

Pluk de dag, leef in het moment, doe wat je moet doen en stel niets uit tot morgen! Met dit gegeven leef ik nu. Natuurlijk hoop ik dat iedereen dit doet maar bang voor de dood ben ik absoluut niet. Ik leef in vreugde en zal dit blijven doen zolang mij de tijd is gegeven.

LANG LEVE HET LEVEN

Bloemenzee

Vanochtend in onze  plantine van de volkstuin bladerde ik in een tijdschrift van Landleven. Ik stuitte op een afbeelding die mij aansprak, de gedachte die bij mij opkwam was: ‘Mijn hoofd lijkt wel een bloemenzee.’

Corinne Boureau schildert het onlosmakelijke

Het is namelijk zo dat ik in gedachten al bezig ben met mijn bloementuin die ik rond het terras van onze moestuin wil creëren. Ik wil heel graag lathyrus ook wel pronk- of geurerwt genoemd. Deze bloemen schijnen een heerlijke zoete geur af te geven en zijn geschikt als snijbloem. Ook heb ik zaad voor zomerbloeiers aangeschaft en ben ik in mijn hoofd al bezig hoe ik de ruimte kan scheppen om van de zomer van deze bloemen te kunnen genieten. 

De hortensia die afgelopen jaar enorm was gegroeid en veel te vol was geworden heb ik zojuist gesnoeid en uitgedund. Ik heb ook besloten om de Italiaanse Aronskelk eruit te halen, ik wil deze als het even kan uitroeien want hij is gewoon aan het woekeren. Ik heb met de kweker afgesproken ze in potjes te doen en hem voor de verkoop aan te bieden. Ik werd verrast door een medetuinder, hij bood mij drie stuks Acanthus Mollis aan. Ik heb met hem afgesproken dat ik ze kom ophalen zodra ik hier ruimte voor heb gemaakt want dit hebben ze nodig en ook nog een zonnige plek. Het is nog steeds winter maar de natuur laat iets anders zien, de vliegen en mieren vliegen en kruipen alweer in het rond en de planten lopen al uit. Ik ben aan het voorzaaien want wil ik een paradijsje creëren dan moet ik mij bewust zijn van het zaad dat ik wil zaaien. Ieder zaadje is en wordt wat het moet zijn als ik het maar tijd, ruimte en aandacht geef om tot ontwikkeling te komen. Alles vormt een eenheid hoewel ze verschillen van kleur, vorm, hoogte en grootte, hopelijk wordt het van de zomer een bloemenzee.

Delen

Waarom wil ik zo graag delen?

Dit is een vraag die mij al een lange tijd bezighoudt. De kennis die tot mij is gekomen had ik niet ontvangen als anderen er niet over hadden geschreven. Wanneer je met iets worstelt dan wil je een verklaring over het waarom en zoek je naar informatie om uit een bepaalde situatie te komen. Dus het delen van anderen heeft mij doen groeien. Het heeft mij ook een drive gegeven om mijn ervaringen en geluksmomentjes te willen delen. Ik hoop dat ik ook anderen hiermee kan inspireren of helpen. 

Dit is zo’n geluksmomentje

Delen vind ik bijzonder belangrijk. Zo heb ik besloten om nu op zoek te gaan naar medetuinders die hun ervaring en kennis maar ook hun beleving van het tuinieren met mij willen delen. Ik zie het als een leuke bezigheid, tuinieren is mijn nieuwe passie en ik vind het leuk om hierover te schrijven. Ik ga met de personen in gesprek en probeer eruit te halen wat erin zit. Wanneer je met iemand over zijn passie praat dan geeft dat energie. Als je goed kunt luisteren en dingen weet aan te nemen dan kan je een hoop leren. Het is dan de liefde die er doorheen stroomt en dat wil ik vangen in een verhaal. Om heel eerlijk te zijn popel ik al van ongeduld maar ik moet nog even pas op de plaats maken want het tuinseizoen is nog niet begonnen.

Ondertussen zijn we zelf, als het weer het toelaat, weer met de voorbereidingen van de volkstuin bezig. Plannen maken, wat willen we weg, wat kan anders, wat willen we zaaien en planten? Het lijken wel weer de lentekriebels. Inspiratie, ik moet er iets mee en gelukkig kan ik er vorm aan geven. Een van de belangrijkste factoren is voor mij zien, waarnemen en luisteren. 

Wat wil iemand je laten zien en waarom? Is het kennisoverdracht? Heeft het je interesse of niet? Hoe ga je hiermee om? Waarom heeft iemand deze behoefte? Alles is goed, we doen namelijk allemaal de dingen in ons leven vanuit een bepaalde behoefte. Ik ben nieuwsgierig en leergierig en daarom heb ik nu de behoefte om mensen te ontmoeten die dezelfde passie hebben. 

  • Wat is hun verhaal?
  • Wat zijn hun ervaringen?
  • Wat kan ik van ze leren?

Iedereen is een leraar in de levensschool, we zijn ook allemaal student. Het zou mooi zijn als we dat allemaal eens konden beseffen, dat we elkaar verder kunnen helpen. Maar alles begint met delen, wat wil en kan je delen. Hoe en met wie?