Spirituele weg

De weg die ik twintig jaar geleden ben ingeslagen, de zoektocht naar de innerlijke wijsheid, geeft mij nú de absolute duidelijkheid.

Op Bali heb ik geleerd dat je krijgt wat je verdient en kan je niet aan je daden ontkomen. Iedereen moet tekortkomingen en verlies in het leven accepteren. Je wordt in je leven meegenomen naar de grens van wat je kan verdragen en dan – losgelaten – het enige wat men zou moeten wensen is vrijheid.

Zij geloven heilig in hun goden en alles is het lot van karma. Hierdoor proberen ze goed te leven zodat er geen nieuw karma wordt gevormd.

Dit is een mooi slot en bevestiging van het geloof dat ik voor mezelf heb vastgesteld. Misschien hebben we allemaal wel iets of iemand nodig waar je je dankbaarheid  bij kan uitspreken. Zelf denk ik dat je ervan bewust moet zijn dat je alles zelf creëert door goede en slechte daden. Je kunt in het moment wanneer iets je leven rijker maakt, op welke manier dan ook, degene bedanken die je de hulp of het inzicht heeft gegeven. Mijn enige vraag, die waarschijnlijk nooit beantwoord zal worden is: ‘Wie bezorgt mij mijn gedachten waaruit mijn creaties voortvloeien.’ Zonder deze gedachten zou ik geen leven hebben, hoewel teveel gedachten mij zorgen geven. 

Het astrologische teken voor weegschaal , dit is mijn horoscoop en ik heb inderdaad behoefte aan balans

Mijn conclusie is: ‘Het belang van balans en ook dit is bij de Balinesen van ontzettend groot belang. Het maakt niet uit in wie of wat je gelooft, iedereen wil hetzelfde:

  • Bevrijd worden van onrust en angst.
  • Verlicht worden in pijn en verdriet.
  • Ook graag in gezondheid leven en werken.

Licht

Kerst is in alle godsdiensten een lichtfeest. Maar hoe straalt het licht in jouw leven?

Ik heb een videofilm gezien van Daniël van Egmond, deze sprak mij enorm aan. Hij vertelde het verhaal over ‘Het mysterie van Bethlehem’. Hij legt in zijn voordracht uit hoe het verhaal eigenlijk vertelt moet worden. Dat het evangelie van Lucas en Matheus eigenlijk twee verhalen zijn over het aardse (zuivere) kind en het staande (hemelse) kind. Deze dienen samen te komen in het verborgene, waar de transformatie kan plaatsvinden.

Het kruis (links) symboliseert de koning deze staat voor macht, strengheid en rechtvaardigheid. Rechts de hogepriester die staat voor het goddelijke en genade. Symboliek is een speling van taal, zo staat de os voor prins die zich ontwikkelt tot koning en de ezel voor priester, die zich ontwikkelt tot hogepriester. 

Deze foto komt uit een videofragment ‘Change Yourself – change the world’ van het Gouden Rozenkruis

Het verhaal van Lucas, de herders met de schapen, symboliseert de aartsengelen die de mensen begeleiden tot transformatie om weer een zuiver mens te kunnen worden. Het verhaal van Matheus gaat over de Drie koningen, dit zijn Aartsengel: Michaël, Gabriël en Rafaël.

Michaël staat voor goud en bevindt zich op het horizontale vlak. Gabriel staat voor wierook en bevindt zich in het  verticale. Rafaël staat voor mirre en zorgt voor de verbinding.

Symboliek is niet voor iedereen te begrijpen, maar wat ik ervan heb begrepen is dat wij in het horizontale ofwel het aardse onze ervaringen dienen op te doen en moeten streven naar het verticale, de verbinding tussen het aardse en het universum. In de verbinding ligt het verborgene en staat symbool voor zuiverheid, kracht en licht. Het komt erop neer dat wij ons eigen licht moeten ontsteken om anderen hiermee te raken. Het is zo makkelijk om iets van anderen te vinden maar het leeft veel eenvoudiger als je weet dat je een lichtpuntje voor anderen bent en kunt zijn. Als je ziet dat mensen het leuk vinden als je komt of het fijn vinden dat ze aandacht van je krijgen. Misschien is Kerst hier wel voor bedoeld, dat jij je licht laat stralen.

Je kunt je openstellen voor het licht, je kunt je erdoor laten verwarmen. Je beslist zelf of je het toelaat. Sommige mensen zijn ook bang voor het licht. Misschien is de liefde en warmte te veel. Ik ben mij hiervan bewust geworden op Bali, veel mensen vragen zich af of zachtaardigheid wel echt en gemeend is omdat wij in een heel andere cultuur leven. Inmiddels weet ik uit ervaring dat we allemaal één zijn. We leven in een engelenrijk, we zijn er om elkaar te helpen om onze lessen te leren en daarom kunnen we met Kerstmis licht laten schijnen en terug zien wat goed en minder goed ging en een nieuw plan maken voor het komende jaar. We spreken onze intentie uit en geven er vorm aan. De hulp word je dan geboden door de engelen om je heen, zij wijzen je de weg.

Authenticiteit

Authenticiteit, dit was mijn doel van de vakantie. Ik wilde het ware, de innerlijke schoonheid ofwel het echte originele zien en zichtbaar maken.

Wat het eiland Bali betreft is mij opgevallen dat de straten, stoepen en over het algemeen de wegen, allemaal goed schoon gehouden worden, je ziet weinig tot geen zwerfafval. Wat je wel ziet liggen zijn de dagelijkse offers.

Wat de mensen betreft is het haast niet te geloven zo aardig als iedereen doet. Wij Nederlanders hebben hier al snel onze bedenkingen bij, je kunt je namelijk afvragen of al die vriendelijkheid wel gemeend is. Als je de rituele dansen bijwoont dan zie je hoe snel de mimiek van de dansers kan veranderen van boosaardig tot zeer zachtaardig maar toch geloof ik in hun echtheid.

Wat het verkeer betreft, hier kennen ze zoveel geduld en hebben echt respect voor elkaar. Er zijn ontzettend veel scooters, dit is zo’n beetje het hoofdvervoermiddel. Je hebt scootertaxi’s en gewone taxi’s, deze willen zo nu en dan wel toeteren om gehoord en gezien te worden. Verder maken ze zich niet zo druk, op knelpunten zie je een politie het verkeer leiden maar verder zie je geen politie.

Wat betreft de woningen en gebouwen, hier heb ik veel vernieuwing mogen waarnemen. Het toerisme is enorm gegroeid en hier springen de investeerders, voornamelijk uit Australië, op in. Ik begreep dat er nog twee traditionele dorpen zijn waarvan wij er een hebben bezocht, ik dacht dat hier ook nog werd geleefd maar dat bleek een illusie te zijn, het was meer een trekpleister voor het toerisme. Wel heb ik nog een woning bezocht waar nog wel traditioneel werd geleefd en gewerkt.

Tijdens onze wandelingen heb ik nog wel een gebouw kunnen fotograferen dat ze aan het renoveren waren. De badplaats Seminyak, waar wij ons vakantieadres hadden, is net als Kuta toeristisch geworden. Toch hebben wij het gevoel gehad dat we midden in de natuur zaten daar Tony’s villa’s & resort een prachtig aangelegde jungle heeft, de eekhoorns springen van tak op tak. Wil je shoppen dan was er op een te lopen afstand een prachtig winkelcentrum (Seminyak square) en daarnaast kom je de marktkraampjes overal langs de weg tegen. Ook is er een tempel uit de zeventiende eeuw, de Petitenget tempel met een bijzondere geschiedenis.

Het leven vieren

Hindoeïsme wordt vaak ‘de oudste levende wereldreligie’ genoemd. Ze volgen diverse tradities en heeft niet één stichter zoals een profeet. Qua praktijken en filosofieën omvat het hindoeïsme een breed scala van wetten en voorschriften van ‘dagelijkse moraal’, gebaseerd op de concepten van karma (oorzaak en gevolg) en dharma (bezield leven). Daarnaast op maatschappelijke normen zoals hindoeïstische huwelijksgebruiken. Het hindoeïsme kent vier doelen: 

  • Dharma – gerechtigheid
  • Artha  – welstand
  • Kama – plezier
  • Moksa      – bevrijding

De eerste drie stammen af uit de Vedische religie.

Hindoes zien het hindoeïsme als een boom waar alle andere godsdiensten als bladeren aan groeien.

Wat mij vooral het inzicht heeft gegeven is dat we het leven moeten vieren. Het hoeft niet op de manier zoals de hindoes de rituele gebruiken eigen hebben gemaakt maar dat we meer bewust zijn van de krachten van de natuur. Zo werd mij de gedachte ingegeven om na te denken over complentatie, wanneer ik opzoek wat mij dit te zeggen kan hebben dan vind ik: beschouwing vaak gebruikt in de betekenis van mystieke beschouwing van spirituele thema’s.

Bij mij roept het het volgende op: ‘Is de dood het leven nemen of het leven geven? Wie bepaalt of het leven voltooid is?’ Ik ben een eenvoudige ziel en ik wil het leven begrijpen en daarom zoek ik met mijn gedreven nieuws- en leergierigheid naar mensen die mij hierbij kunnen helpen. Zelf denk ik dat de dood van een dierbare kan voelen alsof het leven je wordt afgenomen omdat je het nog niet kan missen. Er komt namelijk leegte voor in de plaats. Maar als ik iemand zie lijden en hij/zij heeft niet meer de kracht om er tegen te vechten dan voelt het voor mij als dat ik het leven mag geven aan iets wat veel groter is en weet wat deze ziel nodig heeft.

Soms denk ik als ik met iemand praat die ernstig ziek is en moedig en dapper haar ziekteproces aangaat: ‘Wat heeft zij nog te leren van het leven of wat hebben anderen nog van haar te leren?’ In Bali zijn mijn veel zaken duidelijk geworden. Zij vieren het leven maar ook de dood. Zij geloven in karma en weten dan ook dat de ziel krijgt wat hij toekomt. Direct de dag van overlijden wordt het lichaam gecremeerd en afgesloten met een ceremonie aan zee of bij de rivier. Drie maanden na de dood wordt de ziel opgenomen in de hemel of welke plaats dan ook. Ook dit moment wordt weer met een ceremonie gevierd.

Hier tegenover staat dat het leven ook wordt gevierd, bij de geboorte worden er bepaalde rituelen gehouden. Niet lang na de geboorte krijgt de baby een beetje honing en ghi (geklaarde boter) op de tong. De vader knipt de navelstreng door en fluistert mantra’s in het oor zoals bijvoorbeeld: ‘moge God de Schepper van alle dingen, je wijsheid geven.’ Daarna geeft hij het kind aan de moeder voor de eerste borstvoeding. Er worden gebeden uitgesproken ik weet niet of hier verder ook een ceremonie aan gekoppeld is. Na enkele maanden, ik heb begrepen dat dit zes maanden zijn, wordt er door de Balinezen aan de kust een ceremonie gegeven aan zee. Ik heb er tijdens onze vakantie op Bali een mogen bijwonen, dit vond plaats om vier uur in de ochtend omdat het strand dan nog helemaal schoon en voornamelijk leeg is. Het hoofdje van het kind blijkt kaal geschoren te zijn, maar helaas heb ik dit niet van dichtbij kunnen meemaken en door de donkerte niet kunnen zien. Het lichaam is grondig gewassen, de priester is erbij die alle rituelen uitvoert en het kind en de offers zegent, er worden gebeden gehouden en de moeders zingen mantra’s. De offers worden aan Vishnu (de God van het water) gegeven hij wordt gezien als de beschermer. Het kind komt voor het eerst in contact met de aarde omdat de hindoes er vanuit gaan dat de ziel dan volledig is ingedaald en slecht karma kan verdwijnen. Hiermee wordt de geboorte afgesloten.

De dag van de geboorte zoals zondag (de dagen van de week) wordt gevierd als hun verjaardag en dit gaat volgens de meeste hindoes volgens de Poernimata-kalender, deze wordt door de meerderheid gebruikt. Deze kalender is gericht op de maanjaren, die ongeveer elf dagen korter zijn dan zonnejaren. Dit verschil lopen ze in door zeven keer per negentien jaar een extra schrikkelmaand in te lassen.

Iedere maand begint bij hun direct na vollemaan, dus bij afnemende maan en wordt de donkere helft genoemd. De lichte helft begint na nieuwe maan en is dus de wassende maan. Onbewust lééf ik al enige jaren in hetzelfde ritme, ik laat mij inspireren door de informatie die via internet wordt gegeven over de krachten van beide maanden en verbind mij hiermee. Het zijn namelijk natuurlijke krachten die al van oudsher via de astrologie worden doorgegeven. Wil je diepgaandere informatie over de berekeningen van de kalenders, want er is er nog één de Amanta-kalender dan verschaft beleven.org hier meer informatie over.

Andere feesten zijn: 

  • Holi-Phagwa; dit is een uitbundig voorjaarsfeest en houdt verband met Vishnu de beschermer.
  • Divali of Lichtfeest; wordt gevierd op de donkerste nacht van het jaar, de nieuwe maan van eind oktober begin november.
  • Nawratan Puja; feest ter ere van de godin Durga (nawratan betekent negen nachten).

Nu ik dit allemaal denk te hebben begrepen vind ik dat we geen geloof hoeven aan te nemen maar datgene eruit halen wat je een goed gevoel geeft. Er zitten namelijk veel wijsheden in de manier van denken en doen. De manier van offering doe je op je eigen wijze, ik denk dat we allemaal wel eens een schietgebedje bidden naar welke kracht dan ook, het kan even een houvast zijn in moeilijke tijden. Maar ik ben er wel van overtuigd dat de natuurkrachten een grote rol spelen bij alles wat in beweging is, het leven moet namelijk stromen.