Zonnig

Als je het zonnig wilt zien dan zie je ook overal de zon in.

Vanmiddag ging ik na het tuinieren even gezellig wat drinken met enkele andere tuinders op gepaste afstand. Weer even onze tuinervaringen en activiteiten delen, dat is wat tuinieren zo leuk maakt. Ik had mijn laatste stuk grond losgemaakt en ontdekte een plant die ik zelf niet geplant heb. Ik vroeg aan mijn buurman of hij wist wat het was maar hoewel hij op venkel of kamille lijkt is het mogelijk toch iets anders. Het heeft namelijk niet de geur van beiden.

Ik maakte een foto en zocht nog even op PlantNet.nl volgens deze site zou het ook nog kervel kunnen zijn. Ook tijdens ons drankje konden de tuinders het mij niet vertellen. Ik heb besloten mij te laten verrassen en laat hem dus maar gewoon groeien, misschien wordt het wel iets heel moois.

Toen ik opstond om weg te gaan zag ik op het gras iets liggen, ik raapte het op en het bleek het bloemhoofdje van een paardenbloem te zijn. Toen ik de zaden eruit had gehaald bleef er weer iets moois over. Ik sta toch altijd weer verwonderd te kijken hoe alles weer zijn schoonheid laat zien, in welk stadium het ook is. Als je het wilt zien dan zie je het ook. Misschien ben je het met mij eens.

Verwachting

Vandaag kwam er iemand bij mij op de tuin langs en ze zei: ‘Mijn anemonen staan er zo leuk bij en de bijtjes zwermen er omheen, je moet maar even gaan kijken.’ Ik maakte even mijn werk af want ik was weer bezig met mijn stekken deze moesten de grond in. Alles groeit zo hard in de potjes dat ik een keuze moest maken. Natuurlijk maak ik mij nog een beetje zorgen over het weer maar ik heb het risico toch maar genomen. 

Ik liep naar haar tuin en ik zag heel veel witte bloemetjes staan maar dacht: ‘Dit zijn toch geen anemonen, ik vond ze wel heel leuk. Ik kwam haar weer op de tuin tegen en liet haar de genomen foto zien en zei: ‘Je bedoelde deze bloemen, dit zijn toch geen anemonen?’ Ze zei: ‘Ja hoor, voor zover ik weet wel.’ Ze had er zoveel staan dus ik vroeg haar om een polletje te mogen hebben en deze kwam ze mij later brengen. Natuurlijk ging ik op zoek en het bleken Oosterse anemonen te zijn en de symboliek staat voor ‘verwachting’, het kondigt het begin van de lente aan. Met het weer van de laatste dagen kijk ik hier natuurlijk enorm naar uit.

Ook kreeg ik vorige week van een andere tuinster een beeld, het beeld was haar te zwaar en ze vond het leuk om mij hier een plezier mee te doen. Ooit heb ik een betonnen beeld van een monnik levend gemaakt door hem te schilderen. Mijn man vroeg of ik dit beeld ook ging schilderen en dat heb ik inderdaad gedaan. Ik dacht: ‘Voor mij is het een tevreden boerinnetje, ze is 60 cm hoog, voor mij staat ze een beetje symbool voor mezelf.’ Dit beeld kwam mij dus goed van pas, ze heeft een leuke plek op mijn tuin gekregen. 

Schuldig

Ik lieg niet, ik spreek de waarheid!

Het hele volk over je heen, te beginnen met de tweede kamer zeventien fractievoorzitters geven allemaal van repliek. Ik voel het in mijn hele lijf, ik probeer mij in zijn schoenen te verplaatsen en vraag mezelf af. Wat heb ik gezegd, wat heb ik gedaan om als schuldige te worden gezien voor alles wat mis gaat? Wat is het mij nog waard? Wil ik hier nog wel mee doorgaan? Wil ik mij nog inzetten voor het grotere belang? Ik heb misschien fouten gemaakt. Misschien zwijg ik uit bescherming voor anderen. Misschien was het onverstandig en niet slim. Misschien, misschien misschien ……

Misschien kennen we de volgende uitspraak: ‘Wie zonder zonde is werpt de eerste steen!’

Natuurlijk moeten fouten worden hersteld en moeten we helderheid krijgen over dat wat niet goed is gegaan. Maar is dit alles nu terecht? De focus leggen op iets dat op papier is gezet, wat misschien verkeerd is geïnterpreteerd door wie dan ook. Wat is er wél goed gegaan? Wie kan ons weer naar een gezond, evenwichtig en tevreden Nederland leiden? 

Er zijn mooie mensen, met goede ideeën, ze streven allemaal naar macht. Hoe kunnen we nu een coalitie vormen met personen die samen tot een eenheid komen zonder ego maar werken aan het algemeen belang. Niet vingerwijzend naar één persoon en deze aan de schandpaal nagelen. Ik zeg al vaker, hij is eindverantwoordelijk voor alle politieke beslissingen. Toch voelt het voor mij nooit eerlijk om alles te moeten dragen wat in het kabinet niet goed gaat. Met mijn achtergrond als ambtenaar weet ik dat heel veel wordt voorbereid, gezegd en gedaan door de beleidsmedewerkers van het ambtelijk apparaat. Waar is nu de werkelijke fout gemaakt, zal dit boven tafel komen?

Geloven

Zoals u gelooft, zo zal het gebeuren. En hun ogen gingen open!

Ik geloof dat alles mogelijk is mits je je er maar voor inzet. Ik streef naar harmonie met alles en iedereen. Voor mij is het belangrijk dat er niets tussen mij en de ander staat. Dat ik, maar ook de ander, volledig zichzelf kan zijn ondanks de verschillen. Ik wil van anderen leren, hun mening horen over zaken die er toe doen.

Een paar dagen geleden had ik een gesprek over samenwerking. Wanneer we de urgentie ergens van inzien dan is er meer draagvlak om met elkaar, desnoods wereldwijd, ergens de schouders onder te zetten. De corona-crisis is een feit, wereldwijd en samen zij we in een enorm tempo aan de slag gegaan. De klimaat-crisis is een feit, wereldwijd, misschien kan dit een volgend project zijn. Politiek bedrijven vraagt ook om draagvlak en steun om de juiste beslissingen te nemen die absolute prioriteit hebben. De persoon waarmee ik in gesprek was wilde mij ervan overtuigen dat kerncentrales met thorium een absoluut alternatief zijn voor ons energie probleem. Het was een interessant gesprek en natuurlijk ben ik op zoek gegaan op het internet om mij hier enigszins in te verdiepen want ook ik wil graag meewerken aan het behoud van onze mooie aarde.

Maar net zoals bij de Corona en het klimaat, begint het met bewustwording:

Hoe ga je er zelf mee om?
Wat draag je bij om de crisis te bestrijden?
Wat kan jezelf anders doen dan dat je tot nu toe hebt gedaan?

We moeten onze ideeën met elkaar delen zodat ze steeds meer gedragen worden, pas dan wordt alles anders en misschien beter.

Bewustwording

Wat doe je jezelf toch aan?

Ik was met mijn gedachten in 2006, nu bijna 15 jaar geleden. Nog steeds herinner ik ze als de dag van gisteren. Ik werd mij ervan bewust dat ik alles, mijn hele leven zelf had gecreëerd, dat ik verantwoordelijk was voor de keuzes die ik had gemaakt en hiermee al mijn ellende zelf op mij had  afgeroepen. Dit inzicht kreeg ik door de cognitieve behandeling die ik destijds onderging.

Dit was een enorme confrontatie met mezelf, ik kon het dus alleen mezelf kwalijk nemen dat ik zoveel tegenslagen in mijn leven had gehad. Waarom had ik hier toch voor gekozen?

Wie kiest nu voor een leven met verlies, verdriet en machteloosheid? 

Inmiddels weet ik beter en snap ik waarom ik deze levenservaringen heb gehad en gelukkig heb ik ze goed doorstaan. Het ware wijze lessen, die je niet gemakkelijk vergeet, ze hebben mij wel rijper en sterker gemaakt. In die tijd was ik ook op zoek naar een ‘lichtpuntje’ want er is altijd licht aan de einde van een tunnel ook al is deze nog niet zichtbaar.

Is er licht aan het eind van de tunnel?

Ik schreef in die tijd het volgende verhaaltje:

Gordeldier

Er was eens een gordeldier, die voelde zich alleen en verlaten. Hij voelde leegte in zijn hart en tranen in zijn ogen. Hij stond daar helemaal alleen en wist niet welke weg hij moest gaan. Hij zag wel licht maar wist niet welke kant hij op moest. Hij besloot op avontuur te gaan, hij ontmoette een konijn die vroeg: “Gordeldier, waarom huil jij?’ Het gordeldier zei: “Ik ben alleen en weet niet waar ik heen moet.”  Het konijn zei: “Droog je tranen en volg het licht dan kom je op het juiste pad.” Het gordeldier bedankte het konijn en ging op weg. Onderweg ontmoette hij een vogel die vroeg: “Gordeldier, wat doe jij hier?” Het gordeldier zei: “Ik volg het licht dan kom ik op het goede pad, ik voel leegte in mijn hart.” De vogel zei: “Volg het licht en voel de warmte dat vult je hart.”Het gordeldier bedankte de vogel en ging verder. Hij liep lichter en het voelde allemaal niet meer zo zwaar. Op een gegeven moment dacht hij bij zichzelf. Wat doe ik hier, waarnaar ben ik eigenlijk op zoek?

Nu weet ik, na jaren van zoeken, dat alles wat we nodig hebben in potentie bij onszelf aanwezig is, je moet het alleen zien te ontwikkelen. Ik ben de juiste mensen tegengekomen die mij hierbij tot hulp zijn geweest, waar ik vandaag de dag nog altijd zeer dankbaar voor ben.

Er zijn drie wegen om tot wijsheid te komen:
De 1e weg is de weg van ervaring, dat is de zwaarste weg.
De 2e weg is de weg van intimidatie, dat is de gemakkelijkste weg.
De 3e weg is die van het zelf nadenken, dat is de nobelste weg.
(Confucius)

Gelukkig

Ik las een spreuk van Johan Cruijff: ‘Om gelukkig te zijn moet je iets doen waar je gelukkig van wordt!’

Misschien is dit makkelijker gezegd dan gedaan, zeker in deze coronatijd waar we nog steeds met veel beperkende maatregelen te maken hebben. De mensen blijken het zat te zijn, gaan grenzen opzoeken en ik heb zojuist gelezen dat Alkmaar nu ook een serieuze stijging van besmettingen heeft. Ik voelde mij redelijk veilig hier in de kop van Noord-Holland maar ik merk dat deze mededeling wel iets met mij doet. Gelukkig heb ik hobby’s die ik buiten op afstand kan doen, ik hoef mezelf niet in een onveilige positie te brengen. Ook snap ik de mensen die niet in zo’n positie zijn. Die zich opgesloten voelen en de drang hebben om weer aan het werk te gaan om hun hoofd boven water te houden. Er zijn vele vragen zoals: Wie, Waar, Wanneer, Wat en Waarom ……..? Helaas niemand kan het écht weten, het is nieuw en we weten onvoldoende maar er schijnt licht aan het eind van de tunnel te zijn.

Mijn buitenhobby’s zijn boogschieten en moestuinieren en daar wordt ik dus gelukkig van en boogschieten kan sinds vorige week ook weer maar dan wel buiten. Vanochtend ging ik dapper heen met de verwachting dat de zon wel zou doorbreken maar dit was niet het geval. Koud, zeer koud en ijskoude vingers, na dertig pijlen had ik het wel gezien. Gelukkig wist ik na een lange tijd niet te hebben geschoten het doel of beter gezegd de roos nog wel te raken.

Op de tuin is nu alles zoals ik het voor ogen had, het snoeien is gelukt en alles is gereed om de stekken straks in de grond te zetten. De tuinbonen deden het zo goed dat die al zijn geplant. De bloementuin om mijn terras is ook aangelegd. Ik ontving via Ruud twee prachtige pioenrozen van een medetuinder. Volgens het internet zijn het de ultieme pioenrozen ze zijn van het ras Itoh Hillary en Scarlett heaven. Ook dit maakte mij weer gelukkig, geluk zit soms in kleine dingen.

Wonderen

Wanneer spreek je van een wonder?

Een wonder is een indrukwekkend en rationeel onverklaarbare gebeurtenis.

Prei – twee weken oud

Maar ik vind de natuur toch écht wonderlijk. Ik ben namelijk verbaasd over het zaaiproces dat ik weer ben gestart. Ik ben begonnen met het zaaien van diverse soorten sla, tuinbonen, rode bieten, kapucijners en prei. Allemaal groenten die wij graag eten en waar ik mijn tuin mee wil volzetten. Ik weet niet of jullie weten hoe minuscuul klein de zaadjes van sla en prei zijn maar neem maar van mij aan, ze zijn bijna niet zichtbaar op de aarde, je strooit er dan ook al snel veel teveel van. 

Voor mij was prei dit jaar nieuw, binnen een week kwamen er allemaal grassprieten boven de aarde. Ik was enigszins verrast want ik had gelezen dat het één tot twee weken kon duren. Ik besloot er enkelen uit te halen en apart in een eigen pot te zetten. Ze waren heel fragiel maar toch al met een flinke wortel. Zo is het dus ook met al die andere zaden, ze vragen om verzorging maar dan komen ze over het algemeen wel tot ontkieming, de een wat sneller als de ander, maar ik vind het toch wel wonderlijk.

Wat ik zo bijzonder vind is dat ik het hele proces van het begin tot het eind helemaal zelf in de hand heb. Het moment dat het in mijn mond gaat weet ik met hoeveel liefde en aandacht dit tot stand is gekomen. Om heel eerlijk te zijn mis ik de moestuin enorm maar ik gebruik de winterperiode om te ontdekken hoe ik mijn planten kan combineren zodat ze komend seizoen beter beschermd kunnen worden tegen ongedierten zoals: slakken en insecten. Ik heb weer leuke en slimme ideeën waarmee ik de tuin weer mooier kan maken.

Vertrouwen

Zojuist het boek ‘GNOSIS in de oudheid – Nag Hammadi in context’ besteld, geschreven door Roeland van den Broek. Dit boek presenteert allereerst in een helder overzicht de gnostische beweging in de eerste eeuwen van onze jaartelling als een specifieke expressie van een brede onderstroom in de westerse cultuur, die vanaf de Oudheid tot New Age grote invloed heeft uitgeoefend. In alle vormen van gnosis ging het – en gaat het nog steeds – om inzicht in de samenhang der dingen (“gnosis” betekent “kennis”).

Mijn behoefte is om mezelf, de kosmos en het universum nog beter te willen begrijpen. Op mijn site staat een mooie foto met de tekst: ‘Wat is het doel van het universum?’ Ik zoek naar inzichten die ik met de lezers kan delen. Ik wil het snappen: ‘Voor wie ben ik hier? Wat is mijn nut, mijn bijdrage aan de wereld? Wie of wat kan mij dit duidelijk maken?’

Ik verlang ernaar om ‘stil en wijs’ te worden. Misschien leef ik het afgelopen jaar, dankzij de coronacrisis, wel al een kluizenaars bestaan. Hierin sta ik niet alleen, heel veel mensen hebben tijd om over zichzelf en het leven na te denken. Wat is het doel van dit Corona virus? Wie heeft dit in het leven geroepen? Wat zullen de gevolgen zijn?

Zoals jullie zien heb ik heel veel vragen omdat ik geloof in de kracht van de natuur. Is dit een natuurlijk verschijnsel? Is het de bedoeling dat we een tijdperk ingaan waar de focus komt te liggen op de geest en het bewustzijn? Waarom doen we de dingen zoals we ze doen? Kan het misschien ook anders? Werken we voldoende samen in het belang van de samenleving?

We zijn geneigd om een schuldige aan te wijzen voor het ontstaan van een crisis of chaos in ons land maar is dat wel terecht? Moeten we niet met elkaar iets leren? Hoe richten we ons zelf weer op of nog beter: Hoe houden we ons staande?

Ik heb respect voor de mensen die naar oplossingen zoeken. Die beslissingen durven te nemen waarbij ze hopen dat we met elkaar deze crisis weer te boven komen. Wat als we geen vertrouwen zouden hebben in deze leiders? Ik spreek in ieder geval mijn dank uit. Ik ben blij dat ik in Nederland woon, een klein welvarend land met veel wijsheid en kennis waar ik op wil vertrouwen.

Identiteit

Je hoeft het niet altijd eens te zijn met elkaar maar ik heb wel geleerd dat het er toe doet wanneer je eens in de schoenen van de ander gaat staan. De vraag zou namelijk kunnen zijn: ‘Waarom denken wij anders?’

Mijn dorp IK. Wie wil ik zijn, hoe wil ik gezien worden en wat kan ik er zelf aan doen?

In een van de praatprogramma’s liet Adriaan van Dis horen dat het goed zou zijn als iedereen het boek ‘Mijn ontelbare identiteiten’ van Sinan Çankaya zou gaan lezen. Dit heb ik dan ook gedaan. Sinan schrijft onder andere: ‘Identiteit is een zoektocht naar eenheid en het besef dat die er niet is, het inzicht dat we ons het best kunnen verzoenen met de meerdere versies van onszelf, met het glibberige van ontmoetingen, en met vallen en weer opstaan. Identiteiten vereisen onderhoud, en dat werk heeft geen eind.’

Het boek gaat over zijn levensverhaal, de ervaringen, de confrontaties, al die momenten die hem uiteindelijk min of meer opstandig hebben gemaakt omdat hij niet kon zijn wie hij wilde zijn ‘Nederlander’, hij is namelijk gewoon in Nijmegen geboren. Ik begrijp zijn frustratie wel. Als je van jongs af aan je best doet om iets of iemand te worden, je hier volledig voor hebt ingezet en je toch op je uiterlijk wordt beoordeeld, dan maakt dit je strijdlustig.

Maar zijn strijd tegen alles en iedereen om begrip roept ook weer ongewenste reacties op. Racisme en etnisch profileren heeft hem in zijn greep. De oorzaak ligt al in zijn jeugd door een opmerking die hem eigenlijk onbewust heeft geholpen om te worden die hij nu is. Eigenlijk zou hij deze persoon dankbaar mogen zijn, de pijn heeft van hem een doorzetter gemaakt. Dit inzicht zou hij beter kunnen uitdragen. 

Ik weet dit uit eigen ervaring, mij is ook ooit iets gezegd over mijn vertekend ‘zelfbeeld’. Dit deed mij enorm pijn, ik ben toen op zoek gegaan naar de betekenis hiervan, ik bleef maar zoeken totdat ik mezelf begreep. Ik ging er over schrijven met de hoop dat anderen mij zouden begrijpen. Wat je ook in de greep houdt, je kunt hierboven uitstijgen. Het is namelijk je eigen strijd om je hiervan te bevrijden. Wanneer je kunt inzien wat het je heeft gebracht dan kan je krachtig verder met je leven.

De weg van het leven

De lockdown en de ingestelde avondklok is voor velen een te zware beperking. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik kan genieten van lezen en dat ik lid ben van de bibliotheek waar ik mijn favoriete boeken kan bestellen en ophalen.

Wandelend, op weg naar de bibliotheek, liet ik mij verrassen door de natuur, wat kan een kleinigheid je toch vrolijk stemmen. Ik weet niet hoe dit bij jullie werkt maar ik ben mij altijd weer bewust van de schoonheid van alles. Ik was ontzettend blij dat ik mijn object, in dit geval de vogels, zo dicht mocht naderen. Meestal vliegen ze weg zodra je maar een stap in hun richting doet. Ik vraag mij dan ook af: ‘Vanwaar eigenlijk deze angst?’ Zijn zij bang voor het verliezen van hun vrijheid? Is de mens een bedreiging? Maar het leek wel of ze wisten dat ik het goed bedoelde, dat ik hun schoonheid wilde vastleggen om het te kunnen delen. Dankbaar liep ik verder.

Het boek wat ik ging halen was ‘De weg van het leven’ van Lev Tolstoj. Hij is vooral bekend van zijn realistische romans ‘Oorlog en vrede’ en ‘Anna Karenina’, die worden beschouwd als twee van de beste boeken uit de wereldliteratuur. Maar ook met dit boek laat hij de lezer nadenken over zijn levenswijze: Hoe denk je? Wat geloof je? Wat vind je belangrijk in het leven? Hoe ga je om met moeilijke situaties? Hij schreef dit boek in de laatste jaren van zijn leven en wil eigenlijk de lezer helpen om na te denken over speciale onderwerpen die er toe doen. Hij zegt dat zelfkennis de basis is om goed te kunnen leven.

Lev Tolstoj zegt: ‘Schat goede gedachten op waarde, zoek ze in de boeken van wijze mensen, in verstandige woorden en in de eerste plaats in jezelf.’