Alles heeft zijn tijd

Thema’s: soefi-trail, alles heeft zijn tijd, voltooid leven en Aswoensdag.

Hoe bijzonder, de thema’s vallen mij weer toe. Jaren geleden heb ik een workshop bij de Soefi-gemeenschap gevolgd, deze had het thema: ‘De zeven sleutels tot het hart’. Deze avonden hebben mij het inzicht gegeven dat een rust of stiltemoment per dag je dichter bij jezelf brengt. Ik ben dit ook gaan doen, ik heb zo mijn eigen altaar en rituelen en sluit schrijvend af in mijn schrift: ‘Schrijvend naar bewustzijn’. Ik ben mij bewust geworden van veel zaken die er toe doen, inzichten in moeilijke situaties, helderheid in denken en ik ging ook veel meer letten op mijn gedrag en dat van anderen. Ik leerde dat ik mezelf kon veranderen en hetgeen ik niet kon veranderen leerde ik te accepteren. Dit alles heeft mijn leven een stuk aangenamer gemaakt. Ik heb geleerd vrede te vinden in mezelf en deze tevredenheid uit te dragen in mijn omgeving.

Het volgende thema ‘Aswoensdag’ heeft ook bijgedragen aan mijn spirituele ontwikkeling. Via een digitale workshop van Christine de Vries ging ik de vastentijd veertig dagen schrijven. Aan de hand van opdrachten werd je uitgedaagd tot zelfreflectie. Sindsdien ben ik dit jaarlijks gaan doen en dit begint weer op Aswoensdag 26 februari a.s.

Iets heel anders maar wel relevant is het thema ‘Alles heeft zijn tijd’. Bij mij komt de vraag op: ‘Wat is de levenstijd?’, niemand die het weet. Misschien is dat maar goed ook want anders zou je misschien gaan leven in angst. Ook dit is weer niet voor iedereen het geval. Ik heb laats een televisieprogramma gevolgd ‘Over mijn lijk’, de deelnemers waren allemaal terminaal maar stonden heel positief in het leven. Wat ze hun omgeving duidelijk wilden maken was dat je liefde en aandacht met elkaar moet delen. Dat je luistert naar de behoefte van elkaar en hier ben ik het volkomen mee eens. Wanneer je leeft in tevredenheid en je weet dat je alles hebt gedaan wat binnen je mogelijkheden ligt, je oog hebt voor je omgeving, dan kom je in een levensfase waar genieten een belangrijk deel van je leven is geworden. Dan komt natuurlijk weer de vraag: ‘Hoeveel tijd is je gegeven?’

Hier werd ik vorige week woensdag onverwachts mee geconfronteerd. Tijdens een korte wandeling kreeg ik opeens een zware druk op mijn borst, na wat rust te hebben genomen en hierna een lichte inspanning werd ik klam en licht in mijn hoofd, spierpijn in schouders en rug. Dit bleken signalen te zijn van hartproblemen, voor ik het wist ging ik, via de huisarts, per ambulance naar het ziekenhuis voor onderzoek. Gelukkig mocht ik na onderzoek weer naar huis met enige medicatie ter voorzorg. Maar ik ben mij wel bewust geworden dat het leven écht geleefd moet worden, je hebt geen garantie van tijd. 

Dan mijn laatste thema. Ik heb mijn man en familie laten weten dat ik mezelf geen zorgen maak en dat zij dat ook niet hoeven te doen. Ik vind dat ik een voltooid leven heb, ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. Ik ben blij dat ik mijn verhaal en inzichten in boekvorm heb kunnen uitgeven. Natuurlijk wil ik nog heel lang genieten van mijn gezin en familie en van de volkstuin, deze wil ik namelijk omvormen tot een waar paradijsje. Als het werkelijk mijn tijd blijkt te zijn, wat ik niet kan voorstellen, dan hoop ik tussen de plantjes te vallen. Met andere woorden ik zal veel tijd en aandacht geven aan de volkstuin. Hier geniet ik enorm en ik ben begonnen met het manuscript: ‘Passie voor tuinieren’. Ik heb al enkele mensen benaderd waarmee ik straks in gesprek ga, hun ervaringen en verhalen zullen mij weer inspiratie geven. 

Pluk de dag, leef in het moment, doe wat je moet doen en stel niets uit tot morgen! Met dit gegeven leef ik nu. Natuurlijk hoop ik dat iedereen dit doet maar bang voor de dood ben ik absoluut niet. Ik leef in vreugde en zal dit blijven doen zolang mij de tijd is gegeven.

LANG LEVE HET LEVEN

Bloemenzee

Vanochtend in onze  plantine van de volkstuin bladerde ik in een tijdschrift van Landleven. Ik stuitte op een afbeelding die mij aansprak, de gedachte die bij mij opkwam was: ‘Mijn hoofd lijkt wel een bloemenzee.’

Corinne Boureau schildert het onlosmakelijke

Het is namelijk zo dat ik in gedachten al bezig ben met mijn bloementuin die ik rond het terras van onze moestuin wil creëren. Ik wil heel graag lathyrus ook wel pronk- of geurerwt genoemd. Deze bloemen schijnen een heerlijke zoete geur af te geven en zijn geschikt als snijbloem. Ook heb ik zaad voor zomerbloeiers aangeschaft en ben ik in mijn hoofd al bezig hoe ik de ruimte kan scheppen om van de zomer van deze bloemen te kunnen genieten. 

De hortensia die afgelopen jaar enorm was gegroeid en veel te vol was geworden heb ik zojuist gesnoeid en uitgedund. Ik heb ook besloten om de Italiaanse Aronskelk eruit te halen, ik wil deze als het even kan uitroeien want hij is gewoon aan het woekeren. Ik heb met de kweker afgesproken ze in potjes te doen en hem voor de verkoop aan te bieden. Ik werd verrast door een medetuinder, hij bood mij drie stuks Acanthus Mollis aan. Ik heb met hem afgesproken dat ik ze kom ophalen zodra ik hier ruimte voor heb gemaakt want dit hebben ze nodig en ook nog een zonnige plek. Het is nog steeds winter maar de natuur laat iets anders zien, de vliegen en mieren vliegen en kruipen alweer in het rond en de planten lopen al uit. Ik ben aan het voorzaaien want wil ik een paradijsje creëren dan moet ik mij bewust zijn van het zaad dat ik wil zaaien. Ieder zaadje is en wordt wat het moet zijn als ik het maar tijd, ruimte en aandacht geef om tot ontwikkeling te komen. Alles vormt een eenheid hoewel ze verschillen van kleur, vorm, hoogte en grootte, hopelijk wordt het van de zomer een bloemenzee.

Delen

Waarom wil ik zo graag delen?

Dit is een vraag die mij al een lange tijd bezighoudt. De kennis die tot mij is gekomen had ik niet ontvangen als anderen er niet over hadden geschreven. Wanneer je met iets worstelt dan wil je een verklaring over het waarom en zoek je naar informatie om uit een bepaalde situatie te komen. Dus het delen van anderen heeft mij doen groeien. Het heeft mij ook een drive gegeven om mijn ervaringen en geluksmomentjes te willen delen. Ik hoop dat ik ook anderen hiermee kan inspireren of helpen. 

Dit is zo’n geluksmomentje

Delen vind ik bijzonder belangrijk. Zo heb ik besloten om nu op zoek te gaan naar medetuinders die hun ervaring en kennis maar ook hun beleving van het tuinieren met mij willen delen. Ik zie het als een leuke bezigheid, tuinieren is mijn nieuwe passie en ik vind het leuk om hierover te schrijven. Ik ga met de personen in gesprek en probeer eruit te halen wat erin zit. Wanneer je met iemand over zijn passie praat dan geeft dat energie. Als je goed kunt luisteren en dingen weet aan te nemen dan kan je een hoop leren. Het is dan de liefde die er doorheen stroomt en dat wil ik vangen in een verhaal. Om heel eerlijk te zijn popel ik al van ongeduld maar ik moet nog even pas op de plaats maken want het tuinseizoen is nog niet begonnen.

Ondertussen zijn we zelf, als het weer het toelaat, weer met de voorbereidingen van de volkstuin bezig. Plannen maken, wat willen we weg, wat kan anders, wat willen we zaaien en planten? Het lijken wel weer de lentekriebels. Inspiratie, ik moet er iets mee en gelukkig kan ik er vorm aan geven. Een van de belangrijkste factoren is voor mij zien, waarnemen en luisteren. 

Wat wil iemand je laten zien en waarom? Is het kennisoverdracht? Heeft het je interesse of niet? Hoe ga je hiermee om? Waarom heeft iemand deze behoefte? Alles is goed, we doen namelijk allemaal de dingen in ons leven vanuit een bepaalde behoefte. Ik ben nieuwsgierig en leergierig en daarom heb ik nu de behoefte om mensen te ontmoeten die dezelfde passie hebben. 

  • Wat is hun verhaal?
  • Wat zijn hun ervaringen?
  • Wat kan ik van ze leren?

Iedereen is een leraar in de levensschool, we zijn ook allemaal student. Het zou mooi zijn als we dat allemaal eens konden beseffen, dat we elkaar verder kunnen helpen. Maar alles begint met delen, wat wil en kan je delen. Hoe en met wie?

De verbinding

Wanneer je volledig tot bloei bent gekomen en jezelf volledig durft open te stellen dan kan je mooie dingen ervaren.

De herrijzing

Er zijn mensen die dit hebben meegemaakt en hierover hebben geschreven maar toch blijft het iets abstracts. Men noemt ze ook wel mystici. Een mysticus is eigenlijk iemand die verbonden is met zijn eigen bron van wijsheid. Het wordt gezien als de kroon op je levenswerk. Een mooi boekje: ‘Mensen in Perspektief – van de tweeheid naar de eenheid’ geschreven door Freek Simon.

Wat zijn deze ervaringen dan en wat kan je ermee? Ik denk dat ze je duidelijk maken dat het belangrijk is dat je de samenleving verder helpt. Door dienstbaarheid, verdraagzaamheid, tolerantie en begrip te hebben voor elkaar. De zintuigen werken net iets anders, je voelt sneller het onrecht wat een ander wordt aangedaan, je streeft naar harmonie en vrede. Je wilt dit alles graag veranderen maar daarin sta je machteloos, het enige wat je kunt doen is de ander laten zien of voelen wat woorden doen. 

Alles wat je geeft kan je namelijk terug ontvangen, voordat je praat zou je jezelf moeten afvragen: ‘Wat wil ik met mijn woorden bereiken?’ Woorden komen voort uit je gedachte en ze zetten iets in beweging. Het spreekwoord luidt niet voor niets: ‘Tel eerst tot tien!’ Ik ben mij hier de laatste tijd steeds meer van bewust geworden. Hoe vaak heb ik in het verleden de consequenties van mijn impulsieve woorden moeten ervaren? We kennen ook het spreekwoord: ‘De daad bij het woord voegen’, dat wil zeggen onmiddellijk doen wat je zegt, het niet bij woorden laten zitten.

Ook hier heb ik ervaring mee, inmiddels weet ik dat het verstandig is om alles wel in overleg, doordacht en onderbouwd tot stand te brengen. Ik ben er wel van overtuigd dat als je iets wilt bereiken dit in de materie moet worden gezet omdat het anders niet tot stand kan komen. 

Je kunt de wereld veranderen

Kennen jullie dit boek?

Inspiratie en motivatie om mee te denken en te doen

Dit boek kwam afgelopen woensdag bij toeval in mijn handen en ik dacht: ‘Zie je wel, mijn missie krijgt steeds meer vorm!’ Het bleek echter al in 2004 te zijn uitgegeven met de bedoeling dat er meer bewustwording moet komen binnen onze samenleving. Dat het leven op deze manier niet door kan gaan is inmiddels voor velen wel bekend, maar hoe kan het dan anders? De club van Budapest, waar zes Nobelprijswinnaars voor vrede in zitten, komen met verschillende suggesties. Zij streven naar duurzaamheid en vrede in een nieuwe wereld.

Ik kan dit boek aanraden want het heeft mij absoluut weer geïnspireerd. Zij namen het jaar 2020 als tijdgrens en zien dit als het moment van een vreedzame en duurzame wereld. Wij leven en denken anders en hechten belang aan onze leefwijzen en het nieuwe bewustzijn. Maar ze maken ook duidelijk dat iedereen, niemand uitgezonderd, voortdurend zichzelf aan het creëren is met de levensenergie die door ons lichaam stroomt. Creëren is ons levensdoel, maar wat creëer je? Hoe creëer je het? Het is ieders vrije wil om dit te bepalen.

Belangrijk is dat je weet wat je wil creëren omdat je dan je plan en strategie kan bepalen. Zo heb ik voor mezelf een nieuw doel gesteld. Zoals jullie misschien weten ben ik de afgelopen jaren met hart en ziel op mijn moestuin bezig geweest en kort geleden heb ik een presentatie gegeven over de inzichten die ik op de moestuin heb mogen ontvangen. Hiermee heb ik tevens mijn zoektocht afgesloten. Nu staat ons tuincomplex ter discussie vanwege de nieuwbouwplannen Kanaalzone, iedereen begrijpt dat woningbouw noodzakelijk is. Ik zit nu in een commissie die nadenkt hoe we onze tuinen kunnen behouden, omdat wij wel mogelijkheden zien voor de toekomst. Hier ga ik mij de komende tijd in verdiepen om natuur en welzijn in ons woongebied te bevorderen.

Verlies en opnieuw beginnen

Ik zie 2020 als een nieuw begin. Het thema in ons schrijverscafé was bevrijding. Ik denk dat ik het wel als een bevrijding mag zien. Sinds 2006 ben ik met mijn eigen project bezig geweest, ik moest erachter zien te komen wat mijn ervaring mij te zeggen had. Inmiddels – en dat begon in 2014 – ben ik door het veelvuldig schrijven hier stapje voor stapje achtergekomen. Door het voorlezen uit mijn dagboeken aan mijn hoogbejaarde vriendin Wannie, kwamen we tot inzichten. Iedere donderdagochtend zaten we, onder het genot van een heerlijk kopje koffie, drie uur samen te brainstormen over onze ervaringen en inzichten. Mede door haar zijn mijn boeken tot stand gekomen.

Eerst wilde ze blijven leven om mijn eerste boek nog te mogen meemaken en later vond ze het belangrijk om het succes van mijn tweede boek nog mee te maken. Dit is haar gelukt maar helaas op 6 januari jl. is zij overleden.

We hebben acht jaar lief en leed gedeeld. Er is niemand op deze aardbol die mij zo goed kent. Ze was meer als een moeder en goede vriendin, zij heeft mij erdoor heen gesleurd. Het voelt voor mij dan ook dat ik mijn project kan afsluiten. Ik wil mezelf verder geen druk meer op de schouders leggen. Ik heb mijn drie presentaties Nu als korte YouTube filmpjes openbaar gemaakt en ik zie wel of mijn boodschap wordt verspreid. Het is goed zo!

Ik hoop wel dat het een bijdrage mag zijn voor andere mensen, dat ze geïnspireerd raken om anders naar zichzelf en naar de omgeving te kijken. Dat wanneer je de wereld mooier wilt zien of maken, dat verandering begint bij jezelf. Je kunt rust vinden maar niet met een vol hoofd of een druk, hectisch leven. Je moet stilte momenten inlassen en luisteren wat je intuïtie je wil vertellen.

Gisteren zei ik nog tegen mijn schoondochter: ‘Luister naar hetgeen in je gedachte komt, denk erover na en handel ernaar. Ideeën moeten in de materie worden gezet en niet in de lucht blijven hangen. Een zaadje doet het ook pas in de grond.

Ruimte en tijd heb ik nu weer voor andere zaken. Ik heb besloten dat dit een jaar wordt waarin ik nog meer verbonden wil zijn met de natuur en mijn medemens. Mijn inspiratie mag stromen en ik zal ermee doen wat noodzakelijk is. Wat het precies zal zijn dat weet ik nog niet. Ik begin gewoon op de volkstuin of moestuin, ik wil deze omtoveren tot een klein paradijsje. Dit houdt in dat ik er veel uren aan zal moeten besteden maar ik zie het als een nieuwe uitdaging. Voor mij mag het voorjaar worden.

Meewerken aan de verandering

Het jaar 2020 wordt voor velen een jaar van verandering en hier wil ik mijn bijdrage aan leveren. Inmiddels heb ik al een filmpje ‘Verandering begint bij jezelf’ openbaar gemaakt op YouTube, zodat ik mezelf geen druk meer opleg. Ik vind het namelijk belangrijk dat ik mijn verworven kennis en inzichten deel zodat anderen er misschien ook iets aan hebben.

Komende maand, van 15 januari tot 15 februari, is het de maand van de spiritualiteit. Ik heb mij voorgenomen om mijn twee andere lezingen ook in de openbaarheid te brengen. Zaken tot stand brengen doe je niet alleen, ik ben in een gelukkige omstandigheid dat ik een man heb die mij veel wil leren. Hij heeft mij geleerd om via mijn IPad deze filmpjes te maken zodat ze makkelijk te delen zijn. Hiermee hoop ik een groter publiek te bereiken.

Zojuist heb ik mijn tweede filmpje openbaar gemaakt ‘De reis naar de bron van het paradijs’ en ben ik bezig met mijn derde die de titel zal krijgen ‘Verandering in een natuurlijk ritme’. Ik vind dit enorm leuk om te doen en ik geef mij hierdoor zelf ruimte om mij bezig te gaan houden met het zinvolle in het leven en dat is GENIETEN van mensen en de natuur. Ik hoop dat veel mensen het hiermee eens zijn.

Verandering

We zitten in het tijdperk van verandering. Mensen zijn ontevreden over vele zaken. Alles lijkt anders te moeten maar hoe en wanneer?

Claudia de Breij trok met haar oudejaarsconference 1,7 miljoen kijkers, ook zij bracht de verandering even onder de aandacht. Wat mij opvalt is dat we allemaal wel een mooie en betere wereld willen. We willen wel gezond leven, we willen wel meer rust, we willen wel meer genieten maar hoe gaan we dit realiseren?

Alles begint met zelfanalyse. Hoe tevreden ben jij met je huidige leven of wil je misschien ook iets veranderen? Het veranderen van een gewoonte of patroon gaat niet van zelf. Dit vraagt om een plan van aanpak. Het kost tijd, doorzettingsvermogen en volharding. Als je weet hoe moeilijk het is om van een gewoonte af te komen dan kan je ook begrijpen hoe moeilijk het is om iets in de politiek te veranderen. Zaken die jaar in jaar uit zijn doorgevoerd zijn niet met een druk op de knop opeens veranderd. Alle neuzen moeten één kant op voor er een beslissing kan worden genomen. 

Druk op bovenstaande foto voor een korte video

Laten we met elkaar wat meer begrip hebben voor verandering maar ons hier wel voor inspannen. Met elkaar samenwerken aan een mooiere wereld.

Spirituele weg

De weg die ik twintig jaar geleden ben ingeslagen, de zoektocht naar de innerlijke wijsheid, geeft mij nú de absolute duidelijkheid.

Op Bali heb ik geleerd dat je krijgt wat je verdient en kan je niet aan je daden ontkomen. Iedereen moet tekortkomingen en verlies in het leven accepteren. Je wordt in je leven meegenomen naar de grens van wat je kan verdragen en dan – losgelaten – het enige wat men zou moeten wensen is vrijheid.

Zij geloven heilig in hun goden en alles is het lot van karma. Hierdoor proberen ze goed te leven zodat er geen nieuw karma wordt gevormd.

Dit is een mooi slot en bevestiging van het geloof dat ik voor mezelf heb vastgesteld. Misschien hebben we allemaal wel iets of iemand nodig waar je je dankbaarheid  bij kan uitspreken. Zelf denk ik dat je ervan bewust moet zijn dat je alles zelf creëert door goede en slechte daden. Je kunt in het moment wanneer iets je leven rijker maakt, op welke manier dan ook, degene bedanken die je de hulp of het inzicht heeft gegeven. Mijn enige vraag, die waarschijnlijk nooit beantwoord zal worden is: ‘Wie bezorgt mij mijn gedachten waaruit mijn creaties voortvloeien.’ Zonder deze gedachten zou ik geen leven hebben, hoewel teveel gedachten mij zorgen geven. 

Het astrologische teken voor weegschaal , dit is mijn horoscoop en ik heb inderdaad behoefte aan balans

Mijn conclusie is: ‘Het belang van balans en ook dit is bij de Balinesen van ontzettend groot belang. Het maakt niet uit in wie of wat je gelooft, iedereen wil hetzelfde:

  • Bevrijd worden van onrust en angst.
  • Verlicht worden in pijn en verdriet.
  • Ook graag in gezondheid leven en werken.

Licht

Kerst is in alle godsdiensten een lichtfeest. Maar hoe straalt het licht in jouw leven?

Ik heb een videofilm gezien van Daniël van Egmond, deze sprak mij enorm aan. Hij vertelde het verhaal over ‘Het mysterie van Bethlehem’. Hij legt in zijn voordracht uit hoe het verhaal eigenlijk vertelt moet worden. Dat het evangelie van Lucas en Matheus eigenlijk twee verhalen zijn over het aardse (zuivere) kind en het staande (hemelse) kind. Deze dienen samen te komen in het verborgene, waar de transformatie kan plaatsvinden.

Het kruis (links) symboliseert de koning deze staat voor macht, strengheid en rechtvaardigheid. Rechts de hogepriester die staat voor het goddelijke en genade. Symboliek is een speling van taal, zo staat de os voor prins die zich ontwikkelt tot koning en de ezel voor priester, die zich ontwikkelt tot hogepriester. 

Deze foto komt uit een videofragment ‘Change Yourself – change the world’ van het Gouden Rozenkruis

Het verhaal van Lucas, de herders met de schapen, symboliseert de aartsengelen die de mensen begeleiden tot transformatie om weer een zuiver mens te kunnen worden. Het verhaal van Matheus gaat over de Drie koningen, dit zijn Aartsengel: Michaël, Gabriël en Rafaël.

Michaël staat voor goud en bevindt zich op het horizontale vlak. Gabriel staat voor wierook en bevindt zich in het  verticale. Rafaël staat voor mirre en zorgt voor de verbinding.

Symboliek is niet voor iedereen te begrijpen, maar wat ik ervan heb begrepen is dat wij in het horizontale ofwel het aardse onze ervaringen dienen op te doen en moeten streven naar het verticale, de verbinding tussen het aardse en het universum. In de verbinding ligt het verborgene en staat symbool voor zuiverheid, kracht en licht. Het komt erop neer dat wij ons eigen licht moeten ontsteken om anderen hiermee te raken. Het is zo makkelijk om iets van anderen te vinden maar het leeft veel eenvoudiger als je weet dat je een lichtpuntje voor anderen bent en kunt zijn. Als je ziet dat mensen het leuk vinden als je komt of het fijn vinden dat ze aandacht van je krijgen. Misschien is Kerst hier wel voor bedoeld, dat jij je licht laat stralen.

Je kunt je openstellen voor het licht, je kunt je erdoor laten verwarmen. Je beslist zelf of je het toelaat. Sommige mensen zijn ook bang voor het licht. Misschien is de liefde en warmte te veel. Ik ben mij hiervan bewust geworden op Bali, veel mensen vragen zich af of zachtaardigheid wel echt en gemeend is omdat wij in een heel andere cultuur leven. Inmiddels weet ik uit ervaring dat we allemaal één zijn. We leven in een engelenrijk, we zijn er om elkaar te helpen om onze lessen te leren en daarom kunnen we met Kerstmis licht laten schijnen en terug zien wat goed en minder goed ging en een nieuw plan maken voor het komende jaar. We spreken onze intentie uit en geven er vorm aan. De hulp word je dan geboden door de engelen om je heen, zij wijzen je de weg.