Regie in eigen handen

Ik vind dat je tegenwoordig wel heel vaak met cijfers en codes wordt geconfronteerd. Misschien komt het doordat ik ouder word en meer moeite heb met het onthouden van cijfers. Maar ik denk eerder dat de technologie hier ook verantwoordelijk voor is. Ik word mij bewust dat ik het wel gemakkelijk vind dat ik met mijn telefoon kan betalen, gewoon een actief scherm naast de betaalterminal houden en het bedrag wordt van je rekening geschreven. Dit kan natuurlijk ook met je bankpas of pinpas, voor de creditcard wordt dit afgeraden binnen de eurozone omdat dit kosten met zich meebrengt. 

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar vroeger wist ik familie en vrienden zo even te bellen, ik kende de telefoonnummers uit mijn hoofd. Tegenwoordig kan ik hooguit mijn eigen mobiele telefoonnummer en huistelefoon onthouden. De code van het sleutelkastje wordt al moeilijker omdat ik deze niet veel gebruik. Laatst moest ik mijn pincode gebruiken en ik kwam er gewoon niet op, mijn hersenen lieten het afweten en daar sta je dan! Op dat moment ben je machteloos en afhankelijk van anderen. Je deelt over het algemeen je pincode niet en het word je afgeraden om ze te noteren. De bank is dus de enige die je uit de brand kan helpen maar dan ben je enkele dagen verder. 

Natuurlijk ging ik op zoek, internet weet hier vast raad mee. Inderdaad ik vond aardige tips en misschien zijn ze wel bruikbaar. Tóch vind ik het heel vervelend dat de technologische vooruitgang, menselijke achteruitgang betekent. We woorden steeds afhankelijker van de digitale systemen en apparaten. Ik doe er zelf aan mee, ik kies blijkbaar voor gemak of ontkom ik er niet aan? De veiligheid is ook niet echt gewaarborgd, steeds vaker worden mensen opgelicht en we kunnen hier niets tegen doen. Vertrouwen is een groot goed maar ik vind wel dat dit vaak op de proef wordt gesteld. Ik wil zoveel mogelijk de regie in eigen handen houden.

Vollemaan 1 oktober 2020

Ik laat mij altijd inspireren door Petra Stam, zij brengt mij altijd weer een stapje verder op mijn pad. Zo nu ook met de volgende vragen:

  • Wat heb je bereikt en wat valt er dus te vieren in deze tijd?
  • Wat wil je loslaten, omdat het je niet meer dient?
  • Wat wil je meenemen naar de volgende periode en verder ontwikkelen of meer ruimte geven in jouw leven?

De herfst is een goede tijd voor lange-termijndoelen!

  • Wat kun je doen om veiligheid in jezelf te verwezenlijken?

Hoewel het gaat om je thuis te voelen in jezelf, helpt het om een fijne plek in je huis of tuin te maken om op te laden en je thuis te voelen.

Het kan weer geen toeval zijn maar ik heb inderdaad deze plek gecreëerd. Ik ben nu drie jaar optimaal bezig geweest om mijn moestuin zo in te richten zoals ik hem wilde hebben. En nu kwam er ruimte om mijn tuinhuis op te knappen. Ook dit is gelukt. Beiden kanten van mij, het materiële en spirituele zijn nu op deze plek te vinden. Ik kan mijn creatieve kant hier helemaal kwijt, een plek waar ik mij heerlijk voel. Inmiddels heb ik begrepen dat niet alleen ik het hier prettig vind maar veel vlinders, insecten en andere dieren (zoals de wezel) hebben mijn tuin ontdekt. Ik heb nu een wildcamera geplaatst om datgene vast te leggen wat mijn oog niet kan waarnemen en dit maakt mij enorm nieuwsgierig.

Mijn tuin ligt op het Vlinderperceel en ik heb dit seizoen meerdere vlinders mogen vastleggen. Ik heb nu op mijn huisje een houtgesneden vlinder geplaatst, deze heb ik jaren geleden van een nicht ontvangen die deze voor mij had gemaakt. De tekst die zij erop had geschreven is: ‘Dream without fear, love without limits!’ En dat is wat ik doe.

De Groene Oase – voedselbos Koedijk

Ik kreeg van een medetuinierster het verzoek om mee te gaan naar het voedselbos in Koedijk.  Dit ligt noordelijk van Kanaaldijk 1 Koedijk, aan beide zijden van de N504.

Daar ik de laatste drie jaar bewust bezig ben met voeding leek het mij een leuke ervaring. Het was de week van het Groene Kapitaal. Inge (initiatiefneemster van het voedselbos) en Marjolein (ecoloog) ontvingen de gasten hartelijk. We waren met zeven personen en werden door Marjolein rondgeleid en geïnformeerd over alle planten, bomen en struiken die ze hebben aangeplant en waarom. Ze hebben aan het kanaal diverse populieren laten staan om de westenwind goed tegen te kunnen houden, maar mocht deze erover heen waaien dan hebben ze nog een tweede bomensingel zodat de kwetsbare beplanting enigszins in de luwte kan staan. Ze hebben een notendijk aangelegd, omdat notenbomen niet van natte voeten houden. De walnootboom droeg al twee vruchten. 

Het was de bedoeling dat we in het voedselbos zouden plukken zodat we konden proeven en na de wandeling met elkaar konden eten. We hebben de rijpe zaden van de korte (niet giftige) berenklauw geproefd. Ook hebben we kaarsjeskruid, teunisbloem, melganzevoet en nog enkele andere planten mogen proeven en later in de sla verwerkt. De teunisbloem wordt ook wel de bloem der geliefde genoemd, omdat hij voornamelijk ‘s avonds bloeit. 

Op de terugweg lag er iets onherkenbaars op het pad, dit bleek een lisdodde te zijn, ook wel een stinksigaar genoemd?  Ecologisch tuinieren is niet echt mijn ding, zelf houd ik mijn tuin het liefst netjes. Ik haal weg wat ik niet heb geplant met uitzondering van een leuke bloeiende plant die is komen aanwaaien en mij niet in de weg staat. Toch is het leuk om gepassioneerde mensen over hun werk te horen praten, ik begrijp hun visie en enthousiasme. Één van de enthousiaste vrijwilligers was Gerard, hij zei mij dat ik eigenlijk te laat was om de ware natuur te kunnen waarnemen, ik zou eigenlijk in alle jaargetijden een bezoekje moeten komen brengen. Dit neem ik mij dan ook voor, ik weet het nu te vinden.

Als laatste bracht ik nog een bezoekje bij Gerda, zij mag de ‘kleine’ Oase vormgeven. Ze heeft al een prachtige kikkervijver waar ze enorm blij mee is, voordat ze begint gaat ze eerst even bij de vijver zitten en voor vertrek ook nog even. Ik heb de prachtige poelkikker tweemaal kunnen fotograferen. 

De kennismaking met het voedselbos en de vele vrijwilligers vond ik een leuke ervaring.

Tegenstellingen

In mijn vorige artikel schreef ik dat ik geloof in de noodzaak van tegenstellingen.

Wat is goed of fout?
Wie bepaalt dit?

Nu lees ik dat Parmenides (600 jr. v.Chr.) de tegenstelling tussen zwaarte en lichtheid de geheimzinnigste en dubbelzinnigste van alle tegenstellingen vindt. Wanneer je moeizaam een beslissing neemt dan is deze meestal verbonden met de stem van het lot. Zwaarte, noodzaak en waarde zijn drie van binnenuit met elkaar verbonden begrippen: alleen wat noodzakelijk is, is zwaar, alleen wat weegt heeft waarde.

Hoe vervelend het ook kan zijn, je hebt zwaarte nodig om lichtheid te kunnen ervaren. Je moet je kunnen bevrijden van de last die je met je meedraagt. Ons leven gaat stap voor stap vooruit, in dit leven maken we keuzes nemen we beslissingen en daar moeten we dan mee verder. Het kan zijn dat het anders uitpakt als dat je had verwacht. We moeten verder met de consequenties en de gevolgen. 

Een tegenstelling is maar één stap van de ene naar de andere pool van het menselijk bestaan.

Mijn vraag: ‘Kies je voor lichtheid of zwaarte; voor zonnig of donker; voor mogelijkheden of beperkingen?’

Of kun je accepteren dat het leven beiden kanten in zich heeft en dat je geen keuze hoeft te maken. Dat je ervaringen dienen tot levenslessen en dat je je prettiger voelt als je balans vindt en niet hoeft te leven in uitersten maar rustig en kalm in het midden?

Geloof

Laats sprak ik met enkele personen over ‘geloof’, in de zin dat er steeds meer groepjes ontstaan die hun waarheid willen verkondigen. Ik zei toen: ‘Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke waarheid, iets waar je zelf van overtuigd bent. Misschien ligt het wel in onze aard om dit te willen delen.

Maar het liet mij tóch weer nadenken, waarom zijn er zoveel volgers?

Iets zorgt ervoor dat ze ergens bij willen horen. In dit geval ging het bijvoorbeeld over 5G mutsjes. De binnenkant van de muts is gemaakt van zilver gecoat katoen en moet bescherming bieden tegen electromagnetische straling. Als ik op internet verder lees dan is er van alles te koop om jezelf te beschermen. Ik denk dan bij mezelf, wanneer ik enorm veel last zou ervaren van deze straling, dat ik misschien wel op zoek zou gaan naar een oplossing voor deze last. Misschien zou ik dan zo’n muts proberen en wanneer ik ervaar dat het helpt, dan geloof ik er waarschijnlijk in. Ik ga het dan anderen, die er misschien ook last van hebben, misschien aanraden.

Klakkeloos ergens in geloven is niet verstandig. Zo is er ook weer een groep demonstranten die hun vrijheid willen. Zij willen verlost worden van de opgelegde beperkte maatregelen tegen het Corona-virus. Niemand weet nog precies wat het Corona-virus is en doet, ze zijn nog steeds op zoek naar de oplossing. 

Wie en wat kan je geloven?

Het gaat erom, waar voel jij je het beste bij? Zolang niemand het zeker weet probeer ik de adviezen die zijn gegeven op te volgen. Ik moet mijn eigen verantwoordelijkheid nemen en proberen gezond te blijven.

De zaadlijsten van de Lavatera, verschillen aan één plant zowel donker als licht

Ik heb zelf ook mijn waarheid, ik geloof in tegenstellingen en in de natuur. Ik probeer anderen te inspireren omdat het mij zoveel rust en harmonie brengt. Daarnaast blijf ik door mijn werkzaamheden in de moestuin: fit, vitaal en gezond. Ik eet verse, onbespoten groenten en fruit wat dicht bij mijn huis is gekweekt. Maar ik wil niemand overtuigen dat dit nú het beste is wat er is, het is mijn ervaring en gevoel. Iedereen is vrij om te geloven wat goed of niet goed is of het bij je past of niet. Belangrijk is dat het goed voelt.

Ik lees zojuist in ISIS ontsluierd: Wat Paulus preekte, preekten alle andere mystieke filosofen: ‘Christus heeft ons bevrijd opdat wij in VRIJHEID zouden leven; houdt dus stand en laat u niet opnieuw een slavenjuk opleggen.’

Labyrint

Al eerder heb ik geschreven over het labyrint, ik ervaarde toen een ‘oase van rust’.

Op dit moment ervaar ik ‘voldoening’. Dit is een toestand waarin je niet ‘meer’ verlangt dan wat er is. Het is tevreden zijn met dat wat je doet. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de symboliek mij veel duidelijk heeft gemaakt. Ik heb het creatief vormgegeven met de zaden van de witte lavatera omdat deze op de hibiscus lijkt. De hibiscus staat symbool voor kracht en spirituele zuivering. De zaadlijsten van de Lavatera zijn net rozetten, dat liefde en perfectie symboliseert.

De spiraal staat voor de groei in je leven. Je draagt het zaad dat je mag verspreiden.

Het labyrint biedt de mogelijkheid om je ‘innerlijke weg’ te gaan, een weg naar je ware zelf. Het is een manier om te gaan leven vanuit wie je werkelijk bent. Vanuit je innerlijk weten, je kracht en je intuïtie. Het is niet zo eenvoudig om deze weg te gaan, je moet vertrouwen hebben en moedig zijn om dicht bij jezelf te blijven. En weten welke keuzes je moet maken die bij je passen.

Zoals je misschien ziet is dit labyrint nog niet geheel klaar, ik had nog niet voldoende zaadlijsten.

Het labyrint van Chartres staat voor mij symbool voor het afleggen van je levensweg. Waarbij je de zaden hebt gezaaid en mag hopen dat ze goed terecht zijn gekomen, je hebt in ieder geval je best gedaan. Het labyrint van Chartres bevindt zich in de kathedraal van Chartres, het is een gotische kathedraal waarin veel alchemistische symboliek verweven is. Sedert duizenden jaren trekken pelgrims naar deze mystieke plek, het is een kleine stad en ligt ten zuid-westen van Parijs.

Dit labyrint is gelegd met de zaadjes die zijn geoogst van de Lavatera.

De zon

Probeer de zon in je leven te brengen.

De zon geïnspireerd door het winnen van zaden

We hebben ontzettend genoten van de zon, soms was het gewoon te warm maar we hadden niet te klagen. We gaan nu langzamerhand naar een nieuw jaargetijde de herfst. Gisteren hadden we al een flinke storm met de naam Francis, die redelijk wat schade heeft aangericht. Ik merk ook dat de ochtenden al wat donkerder zijn. Langzamerhand moeten we ons dus gaan voorbereiden op donkere dagen.

Ik ben zelf een liefhebber van de zon en ik wil nog niet denken aan de koude, regenachtige en stormachtige dagen maar dit hoort nu eenmaal bij ons klimaat. Het enige wat we kunnen doen is het te accepteren en meebewegen. Je aanpassen aan dat wat de dag je brengt en proberen er iets moois van te maken. 

Zoals jullie weten ben ik een gepassioneerde moestuinder en gisteren was het geen weer om te tuinieren. Ik vind dat ik mijn tijd wel nuttig heb besteed, ik had mijn zonnebloemen geknipt en de bloemen mee naar huis genomen. Ik heb met een pincet de zaden eruit gehaald voor zover als dit ging. Dit soort momenten maakt mij bewust van de oorsprong van alles, hoe is dit toch allemaal tot stand gekomen? Fascinerend, ik kan er geen ander woord voor vinden.

Ik lees dat het de lering van Plato is, die duidelijk zegt dat alles wat zichtbaar is, werd geschapen of ontwikkeld door de onzichtbare, eeuwige WIL en op zijn manier.

De WIL schept, want de WIL in beweging is kracht en kracht brengt stof voort.

(Uit het boek ‘ISIS ontsluiert’ van Helena Blavatski)

De zaden zijn trouwens de vruchten van de zonnebloem. Ik weet dat ik ze vroeger wel eens at, je brak ze tussen je tanden en dan stak je het binnenste zaadje in je mond. Zonnebloempitten zijn rijk aan vezels en onverzadigde vetzuren, en zijn eetbaar nadat ze ontdaan zijn van hun vruchtwand. Uit zonnebloempitten wordt door persing zonnebloemolie gewonnen. Zo zie je, alles is van nut en mijn restanten van de bloemen heb ik in mijn boom geplaatst misschien dat de vogels nog wat zaden kunnen vinden.

Zaden winnen

Zaden van Zegekruid

Ik kom in een nieuwe levensfase, in oktober word ik 65 jaar. Vroeger ging je op deze leeftijd met pensioen en mocht je na gedane arbeid rusten. Maar rust, roest! Ik neem mij voor om mijn ervaringen en inzichten te blijven delen zolang ik inspiratie heb. Het is voor mij een mooie manier om mijn gedachten en gevoelens te uiten. Dus de zaadjes die ik zaai zullen hun weg hopelijk vinden, kiemen, groeien en bloeien.

Momenteel ben ik bezig met zaden winnen, het analyseren van de bloemknop is fascinerend. Hoe geniaal is dit alles tot stand gekomen? 

Ik begon met de Afrikaan, deze plant heb ik in hoge en lage uitvoering langs mijn tuinpad staan. Ik bemerkte dat de bloemknop pas het zaad loslaat wanneer het helemaal dor en verdroogd is. Hij laat dan alles in één keer los.

De Korenbloem heb ik in de kleuren roze bij het terras staan. De bloemen hebben hun zaadjes goed en zacht verborgen. Wanneer je het knopje open breekt kunnen de zaadjes er direct uitspringen. Maar wanneer je de bloembladen voorzichtig naar buiten vouwt dan ervaar je dat het zijn heiligdom goed beschermd. De schutblaadjes laten los en het zaad wordt zichtbaar. 

De Judaspenning vraagt echt om geduld en voorzichtigheid. Wanneer je de schutbladen weghaalt dan vind je aan beiden kanten ongeveer drie zaden. Je moet wachten tot dat ze echt droog zijn want anders zijn de zaden niet rijp.

De Acanthus mollis is absoluut bijzonder, de zaadlijsten lijken wel op een insect, het geraamte is prachtig. De zaden zijn fluweelzacht en worden, als het ware, tussen vier tanden geklemd. 

De Lavatera Mont blanc is op dit moment mijn favoriet. De plant bloeit met grote, hibiscusachtige  bloemen. Het is een eenjarige plant maar hij bloeit in de tweede helft van de zomer tot de eerste nachtvorst. Ook de zaadlijsten zijn prachtig en weer geniaal van oorsprong. Ze hebben mij op een creatief idee gebracht.

Natuurlijk maakt deze activiteit mij weer iets duidelijk. Ik bemerk dat de bloem zijn zaden enorm goed beschermd. Dit doet mij denken aan de bescherming van een moeder met haar kind, deze bescherming kan soms voor het kind beklemmend zijn. Het is de bedoeling dat het kind wanneer het rijp is om op eigen benen te staan wordt losgelaten zodat het zijn eigen weg kan vinden. Dit is voor veel moeders een opgave, zeker als je twijfelt of je kind deze vrijheid wel aan kan.

Judaspenning

Het maakt mij gelukkig dat ik zoveel waarneem in en op mijn volkstuin en dat het mij altijd weer iets duidelijk wilt maken.

Ik lees vanochtend dat Apollonius van Tyana (15-100 n.Chr.) een Grieks filosoof en leraar, een bijzondere leefwijze van onthouding had. Volgens hem bracht dit een verscherping van de zintuigen en andere vermogens voort. Bekend om: Letters, miracle-working, Speaking truth to power.

Momenteel zit ik in een fase van zaad winnen. Waarschijnlijk lopen we iets vooruit wat betreft het seizoen want er valt al zoveel te oogsten. Ik heb momenteel de zaden van de lathyrus, roze en witte korenbloem, afrikaantjes, goudsbloemen, prikneus, papavers en klaprozen verzameld. De prikneus is een vaste plant uit de anjerfamilie en ik heb geen idee waar hij zijn naam aan ontleend. De korenbloem is van nature blauw maar ik had ze in diverse kleuren voortkomend uit een zakje zaad met zomerbloeiers die ik dit voorjaar had gezaaid. Volgend jaar heb ik mijn bloemen vanuit zelf gewonnen zaden.

Maar de Judaspenning liet mij iets bijzonders zien, iets heeft mijn zaden weggenomen. Ik heb deze plant in mijn tuin vanwege zijn mooie parelmoerachtige-zilverkleurige vruchten. Deze zijn prachtig te verwerken in bloemstukken maar het kan ook al een schoonheid zijn wanneer ze in een mooie vaas staan. 

Verder gebruiken ze de plant ook voor bloesemremedie en gebruik hiervan heeft de volgende werking: het helpt bij het loslaten van materiële behoeften, het helpt je bij geldzorgen, het vinden van harmonie in jezelf en met de buitenwereld. Maar ook voor de ontwikkeling van je spiritualiteit en het vinden van inzicht in je eigen handelen en functioneren. 

De symbolische betekenis van de Judaspenning is: De Judaspenning helpt je wanneer je teveel moet en je geen nee kunt zeggen, speciaal wanneer anderen een te grote claim op je leggen. Bij financiële zorgen en problemen leert de Judaspenning je met geld omgaan, zowel wanneer je er teveel waarde aan geeft of de waarde er niet van inziet.

Ik ga mijn best doen om deze zaden ook te winnen want de symbolische betekenis en werking spreken mij aan.

Zomergasten

Gasten in de zomer, wie zijn dit?

Op de eerste plaats zijn dit de personen die ik graag uitnodig om gezellig met elkaar te genieten van een etentje. Maar ook zie ik de insecten zoals: de vlinders, hommels, bijen en libellen als zomergasten, zij maken mijn tuin leefbaar. Ik probeer ze te vangen met mijn camera en negen van de tien keer wil dit mij lukken. Van de week heb ik een kort filmpje gemaakt van de rondvliegende insecten bij mijn distels, op de foto waren ze moeilijk te zien.

Insecten bij kardoen

Verwondering, de natuur verwondert mij, het zet mij diep tot nadenken. Zo heb ik weer eens gehoor gegeven aan mijn verlangen: tuinieren, schrijven en fotograferen maken nu eenmaal van mij een gelukkiger mens. Dit alles heb ik nu vormgegeven in een digitaal tijdschrift ‘PASSIE voor tuinieren’, in eerste instantie heb ik dit opgericht voor onze tuinders op het complex. Ik schrijf over de levenscyclus van een pompoen en dit proces volg ik op de voet. Ook de bloemen van de pompoenplant zijn blij met de zomergasten want deze zorgen voor de bevruchting en voortbestaan van de pompoenenfamilie.

Echte vriendschap is goud waard

De kalebassen en pompoenen van vorig jaar hebben van mij een nieuwe bestemming gekregen. Ze zijn door mij uitgedeeld als een gebaar maar sommige met een persoonlijke boodschap. Het is zomaar ontstaan in de coronatijd maar ik merk dat het mensen raakt. Verder heb ik een mand vol met kalebassen als muziekinstrument gemaakt. Iedere kalebas is uniek van vorm en geluid. Ik heb twee mensen bereid gevonden om voor mij een melodie te maken want ik ben zelf niet muzikaal. In oktober wil ik namelijk mijn inzichten delen en gezamenlijk een concert maken.

Alles heeft te maken met ritme: ritme van de natuur en ritme van het leven. Als alles goed gaat is het een continu proces. Ik heb in ieder geval geleerd dat alles en iedereen goud waard is. Onze kern is namelijk goud. Wanneer we open durven te zijn dan laat je je ziel spreken, dan kunnen anderen je vanuit je diepste zelf leren kennen. Net als het programma Zomergasten, hier gebeurt hetzelfde. Mensen spreken vanuit hun hart en zijn zichzelf.

Dit doe ik ook bij onze tuinders, ik ga in gesprek met de personen die dit willen en over het gesprek maak ik een verhaaltje. Deze verhaaltjes deel ik, na goedkeuring, in mijn tijdschrift. Het is een manier van verbinden, elkaar beter leren kennen. Soms krijg je meer respect voor iemand doordat je mogelijk een andere kant van hem leert kennen. Ik heb geleerd dat iedereen graag in harmonie wilt leven met zijn partner, gezin, familie, vrienden en kennissen

De natuur laat zien dat dit mogelijk is hoewel ook daar wel eens strijd is om het voortbestaan, de sterken overleven meestal, maar er is verdraagzaamheid en tolerantie.