Oneindigheid

Ik geloof in oneindigheid maar weet toch ook dat het stoffelijke echt vergaat.

In mijn moestuin ligt een rubberen slang in de vorm van een acht, deze laat ik liggen tussen mijn planten als teken van oneindigheid. Want de natuur is nu eenmaal oneindig en dit fascineert mij enorm. Bovenstaand beeld staat symbool voor alle personen waar ik bewust en onbewust afscheid van heb moeten nemen. Dit hoeft niet alleen de dood te betekenen het verlies van contacten kan soms ook een gemis zijn. Maar ik weet dat het leven dit van je vraagt, de laatste woorden van mijn coach Galina Ashley aan mij waren: ‘Ingrid, laat los waar je aan gehecht bent, om open te staan voor het leven dat op je wacht.’

Ik mis mijn ouders zo nu en dan omdat ik nog wel eens iets had willen weten. Wat mis ik Galina, om met haar van gedachten te wisselen, wat hadden wij toch mooie momenten. Wat kan je soms toch mensen missen die veel voor je hebben betekend of nog steeds veel voor je betekenen. Eigenlijk roept dit beeld mij ook tevredenheid op omdat ik weet dat het goed is. Dat ik dankbaar ben voor alle momenten die ik met de afwezigen heb mogen delen. Er staan pioenrozen en vergeet mij nietjes omheen geplant en dat is precies wat ik voel. Ik heb echte liefde voor ze gevoeld en zal ze nooit vergeten.

Alles heeft zijn tijd, je ontmoet nieuwe personen en leert weer verder. Ik denk dat het de liefde is die oneindig is, je beleeft het steeds weer op een ander niveau. Het lijkt ook wel of de tijd er opeens rijp voor is. Dat je aan iets anders toe bent hoewel je nog niet weet wat. 

Tuinieren

Hoe we gelukkiger worden van zaaien, wieden en snoeien.

Ik laat graag veel aan het toeval over, gisteren ontving ik het boek ‘Tuinieren voor de geest’, geschreven door Sue Stuart-Smith, zij is psychiater en psychotherapeut. Uit ervaring weet ik dat tuinieren mij enorm gelukkig heeft gemaakt en nu lees ik nog meer feiten die ik weer graag deel.

Benedictus vond dat het geestelijke leven moest zijn gegrondvest op een relatie met de aarde. Het werkt namelijk ook nog eens therapeutisch. Wanneer je ziek bent maar wel de kans en de mogelijkheden hebt om te tuinieren, dan zal je merken dat de aarde vruchtbaarheid ademt. Alle zintuigen nemen de verrukkingen van kleuren, vogelgezang en geuren tot zich.

Volgens Hildegard van Bingen bestaat er een onverbrekelijk verband tussen de gezondheid van de planeet en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de mensen. 

De gedachte dat we onze ziel of onze identiteit als een tuin kunnen bewerken gaat terug tot in de oudheid en wordt door hedendaagse wetenschap steeds vaker toegepast op de hersenen. Door met de natuur buiten ons te werken, werken we ook met de natuur in ons innerlijk. Het maakt enorm veel verschil als je iets van begin tot eind meemaakt en weet dat jij je moeite hebt getroost om het te laten groeien.

Behalve de juiste omstandigheden voor groei scheppen is er eigenlijk niet veel wat een tuinier kan doen. Al het andere hangt af van de levenskracht van de planten, die op hun eigen tijd en hun eigen manier zullen gaan groeien. Het enige wat van de tuinier wordt gevraagd is alert blijven want planten zijn zeer gevoelig voor hun omgeving. Ook de weersomstandigheden zoals: temperatuur, wind, regen, zon en ongedierte hebben invloed op de planten. 

Bij tuinieren probeer je plaagdieren en onkruid in toom te houden en op alle mogelijke manieren het goede te bevorderen: groen en schaduw, kleur en schoonheid en alle vruchten van de aarde. Tuinieren is net als opvoeden, misschien dat ik mij daarom zo gelukkig kan voelen.

Je ware aard

Je ware aard is goud waard!

Een mens die zijn natuurlijke en wezenlijke behoeften kan en mag ontwikkelen zal in alle opzichten, dus ook sociaal-emotioneel en moreel, groeien.

Door mijn pompoenen project werd alles mij zo duidelijk, het waren de puntjes op de -i-. De natuur kan niet anders als zijn ware wezen laten zien en ik zie nu dat in beginsel alles mooi is. Ik vraag mij dan zo af en toe af: Waarom zien wij mensen deze ware aard niet bij ons zelf? Waarom moeten anderen je hier op wijzen? Wat is de reden dat we ons zelfvertrouwen kwijt raken? Niet voldoende eigenwaarde hebben? Meten wij ons constant aan anderen? Willen wij aan de verwachtingen van anderen voldoen? 

Ik las laatst een mooi zinnetje: ‘Het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen.’ Het blijkt dat bijna niemand eraan ontkomt, het is onze levensschool, het hoort bij onze persoonlijke ontwikkeling. 

Wanneer je denkt dat je taak van het opvoeden erop zit dan mag je beginnen aan het realiseren en het vinden van je eigen ware aard. Wat ging er goed en wat kon anders? Het enige dat je weet is dat je je uiterste best hebt gedaan maar dat hoeft niet altijd zo te zijn begrepen. Het boek ‘Anna, Hanna en Johanna’ geschreven door de Zweedse schrijfster Marianne Fredriksson bracht mij weer terug in mijn herinneringen aan vroeger. Waarom herinner ik mij zo weinig van mijn grootouders, wie waren zij? Wat vonden ze belangrijk in het leven? Dit was een hele andere generatie, anders denkend en gelijkheid tussen man en vrouw nam misschien net een beetje vorm aan. In ieder geval mocht mijn moeder (1922) verder leren ze ging naar de mulo. Later leerde ze het kappersvak bij haar vader in de zaak. Zij was een zelfstandige vrouw en moeder met een kapperszaak aan huis met een gezin van tien kinderen (twee overleden). Dit waren toch wel heel andere tijden dan nu. Ik vind het moeilijk om te begrijpen hoe zij zich heeft gevoeld en ik heb het haar ook nooit echt gevraagd. Volgens mij droeg zij gewoon haar lot denk ik.

Zonnig

Als je het zonnig wilt zien dan zie je ook overal de zon in.

Vanmiddag ging ik na het tuinieren even gezellig wat drinken met enkele andere tuinders op gepaste afstand. Weer even onze tuinervaringen en activiteiten delen, dat is wat tuinieren zo leuk maakt. Ik had mijn laatste stuk grond losgemaakt en ontdekte een plant die ik zelf niet geplant heb. Ik vroeg aan mijn buurman of hij wist wat het was maar hoewel hij op venkel of kamille lijkt is het mogelijk toch iets anders. Het heeft namelijk niet de geur van beiden.

Ik maakte een foto en zocht nog even op PlantNet.nl volgens deze site zou het ook nog kervel kunnen zijn. Ook tijdens ons drankje konden de tuinders het mij niet vertellen. Ik heb besloten mij te laten verrassen en laat hem dus maar gewoon groeien, misschien wordt het wel iets heel moois.

Toen ik opstond om weg te gaan zag ik op het gras iets liggen, ik raapte het op en het bleek het bloemhoofdje van een paardenbloem te zijn. Toen ik de zaden eruit had gehaald bleef er weer iets moois over. Ik sta toch altijd weer verwonderd te kijken hoe alles weer zijn schoonheid laat zien, in welk stadium het ook is. Als je het wilt zien dan zie je het ook. Misschien ben je het met mij eens.

Verwachting

Vandaag kwam er iemand bij mij op de tuin langs en ze zei: ‘Mijn anemonen staan er zo leuk bij en de bijtjes zwermen er omheen, je moet maar even gaan kijken.’ Ik maakte even mijn werk af want ik was weer bezig met mijn stekken deze moesten de grond in. Alles groeit zo hard in de potjes dat ik een keuze moest maken. Natuurlijk maak ik mij nog een beetje zorgen over het weer maar ik heb het risico toch maar genomen. 

Ik liep naar haar tuin en ik zag heel veel witte bloemetjes staan maar dacht: ‘Dit zijn toch geen anemonen, ik vond ze wel heel leuk. Ik kwam haar weer op de tuin tegen en liet haar de genomen foto zien en zei: ‘Je bedoelde deze bloemen, dit zijn toch geen anemonen?’ Ze zei: ‘Ja hoor, voor zover ik weet wel.’ Ze had er zoveel staan dus ik vroeg haar om een polletje te mogen hebben en deze kwam ze mij later brengen. Natuurlijk ging ik op zoek en het bleken Oosterse anemonen te zijn en de symboliek staat voor ‘verwachting’, het kondigt het begin van de lente aan. Met het weer van de laatste dagen kijk ik hier natuurlijk enorm naar uit.

Ook kreeg ik vorige week van een andere tuinster een beeld, het beeld was haar te zwaar en ze vond het leuk om mij hier een plezier mee te doen. Ooit heb ik een betonnen beeld van een monnik levend gemaakt door hem te schilderen. Mijn man vroeg of ik dit beeld ook ging schilderen en dat heb ik inderdaad gedaan. Ik dacht: ‘Voor mij is het een tevreden boerinnetje, ze is 60 cm hoog, voor mij staat ze een beetje symbool voor mezelf.’ Dit beeld kwam mij dus goed van pas, ze heeft een leuke plek op mijn tuin gekregen. 

Schuldig

Ik lieg niet, ik spreek de waarheid!

Het hele volk over je heen, te beginnen met de tweede kamer zeventien fractievoorzitters geven allemaal van repliek. Ik voel het in mijn hele lijf, ik probeer mij in zijn schoenen te verplaatsen en vraag mezelf af. Wat heb ik gezegd, wat heb ik gedaan om als schuldige te worden gezien voor alles wat mis gaat? Wat is het mij nog waard? Wil ik hier nog wel mee doorgaan? Wil ik mij nog inzetten voor het grotere belang? Ik heb misschien fouten gemaakt. Misschien zwijg ik uit bescherming voor anderen. Misschien was het onverstandig en niet slim. Misschien, misschien misschien ……

Misschien kennen we de volgende uitspraak: ‘Wie zonder zonde is werpt de eerste steen!’

Natuurlijk moeten fouten worden hersteld en moeten we helderheid krijgen over dat wat niet goed is gegaan. Maar is dit alles nu terecht? De focus leggen op iets dat op papier is gezet, wat misschien verkeerd is geïnterpreteerd door wie dan ook. Wat is er wél goed gegaan? Wie kan ons weer naar een gezond, evenwichtig en tevreden Nederland leiden? 

Er zijn mooie mensen, met goede ideeën, ze streven allemaal naar macht. Hoe kunnen we nu een coalitie vormen met personen die samen tot een eenheid komen zonder ego maar werken aan het algemeen belang. Niet vingerwijzend naar één persoon en deze aan de schandpaal nagelen. Ik zeg al vaker, hij is eindverantwoordelijk voor alle politieke beslissingen. Toch voelt het voor mij nooit eerlijk om alles te moeten dragen wat in het kabinet niet goed gaat. Met mijn achtergrond als ambtenaar weet ik dat heel veel wordt voorbereid, gezegd en gedaan door de beleidsmedewerkers van het ambtelijk apparaat. Waar is nu de werkelijke fout gemaakt, zal dit boven tafel komen?

Geloven

Zoals u gelooft, zo zal het gebeuren. En hun ogen gingen open!

Ik geloof dat alles mogelijk is mits je je er maar voor inzet. Ik streef naar harmonie met alles en iedereen. Voor mij is het belangrijk dat er niets tussen mij en de ander staat. Dat ik, maar ook de ander, volledig zichzelf kan zijn ondanks de verschillen. Ik wil van anderen leren, hun mening horen over zaken die er toe doen.

Een paar dagen geleden had ik een gesprek over samenwerking. Wanneer we de urgentie ergens van inzien dan is er meer draagvlak om met elkaar, desnoods wereldwijd, ergens de schouders onder te zetten. De corona-crisis is een feit, wereldwijd en samen zij we in een enorm tempo aan de slag gegaan. De klimaat-crisis is een feit, wereldwijd, misschien kan dit een volgend project zijn. Politiek bedrijven vraagt ook om draagvlak en steun om de juiste beslissingen te nemen die absolute prioriteit hebben. De persoon waarmee ik in gesprek was wilde mij ervan overtuigen dat kerncentrales met thorium een absoluut alternatief zijn voor ons energie probleem. Het was een interessant gesprek en natuurlijk ben ik op zoek gegaan op het internet om mij hier enigszins in te verdiepen want ook ik wil graag meewerken aan het behoud van onze mooie aarde.

Maar net zoals bij de Corona en het klimaat, begint het met bewustwording:

Hoe ga je er zelf mee om?
Wat draag je bij om de crisis te bestrijden?
Wat kan jezelf anders doen dan dat je tot nu toe hebt gedaan?

We moeten onze ideeën met elkaar delen zodat ze steeds meer gedragen worden, pas dan wordt alles anders en misschien beter.

Bewustwording

Wat doe je jezelf toch aan?

Ik was met mijn gedachten in 2006, nu bijna 15 jaar geleden. Nog steeds herinner ik ze als de dag van gisteren. Ik werd mij ervan bewust dat ik alles, mijn hele leven zelf had gecreëerd, dat ik verantwoordelijk was voor de keuzes die ik had gemaakt en hiermee al mijn ellende zelf op mij had  afgeroepen. Dit inzicht kreeg ik door de cognitieve behandeling die ik destijds onderging.

Dit was een enorme confrontatie met mezelf, ik kon het dus alleen mezelf kwalijk nemen dat ik zoveel tegenslagen in mijn leven had gehad. Waarom had ik hier toch voor gekozen?

Wie kiest nu voor een leven met verlies, verdriet en machteloosheid? 

Inmiddels weet ik beter en snap ik waarom ik deze levenservaringen heb gehad en gelukkig heb ik ze goed doorstaan. Het ware wijze lessen, die je niet gemakkelijk vergeet, ze hebben mij wel rijper en sterker gemaakt. In die tijd was ik ook op zoek naar een ‘lichtpuntje’ want er is altijd licht aan de einde van een tunnel ook al is deze nog niet zichtbaar.

Is er licht aan het eind van de tunnel?

Ik schreef in die tijd het volgende verhaaltje:

Gordeldier

Er was eens een gordeldier, die voelde zich alleen en verlaten. Hij voelde leegte in zijn hart en tranen in zijn ogen. Hij stond daar helemaal alleen en wist niet welke weg hij moest gaan. Hij zag wel licht maar wist niet welke kant hij op moest. Hij besloot op avontuur te gaan, hij ontmoette een konijn die vroeg: “Gordeldier, waarom huil jij?’ Het gordeldier zei: “Ik ben alleen en weet niet waar ik heen moet.”  Het konijn zei: “Droog je tranen en volg het licht dan kom je op het juiste pad.” Het gordeldier bedankte het konijn en ging op weg. Onderweg ontmoette hij een vogel die vroeg: “Gordeldier, wat doe jij hier?” Het gordeldier zei: “Ik volg het licht dan kom ik op het goede pad, ik voel leegte in mijn hart.” De vogel zei: “Volg het licht en voel de warmte dat vult je hart.”Het gordeldier bedankte de vogel en ging verder. Hij liep lichter en het voelde allemaal niet meer zo zwaar. Op een gegeven moment dacht hij bij zichzelf. Wat doe ik hier, waarnaar ben ik eigenlijk op zoek?

Nu weet ik, na jaren van zoeken, dat alles wat we nodig hebben in potentie bij onszelf aanwezig is, je moet het alleen zien te ontwikkelen. Ik ben de juiste mensen tegengekomen die mij hierbij tot hulp zijn geweest, waar ik vandaag de dag nog altijd zeer dankbaar voor ben.

Er zijn drie wegen om tot wijsheid te komen:
De 1e weg is de weg van ervaring, dat is de zwaarste weg.
De 2e weg is de weg van intimidatie, dat is de gemakkelijkste weg.
De 3e weg is die van het zelf nadenken, dat is de nobelste weg.
(Confucius)

Gelukkig

Ik las een spreuk van Johan Cruijff: ‘Om gelukkig te zijn moet je iets doen waar je gelukkig van wordt!’

Misschien is dit makkelijker gezegd dan gedaan, zeker in deze coronatijd waar we nog steeds met veel beperkende maatregelen te maken hebben. De mensen blijken het zat te zijn, gaan grenzen opzoeken en ik heb zojuist gelezen dat Alkmaar nu ook een serieuze stijging van besmettingen heeft. Ik voelde mij redelijk veilig hier in de kop van Noord-Holland maar ik merk dat deze mededeling wel iets met mij doet. Gelukkig heb ik hobby’s die ik buiten op afstand kan doen, ik hoef mezelf niet in een onveilige positie te brengen. Ook snap ik de mensen die niet in zo’n positie zijn. Die zich opgesloten voelen en de drang hebben om weer aan het werk te gaan om hun hoofd boven water te houden. Er zijn vele vragen zoals: Wie, Waar, Wanneer, Wat en Waarom ……..? Helaas niemand kan het écht weten, het is nieuw en we weten onvoldoende maar er schijnt licht aan het eind van de tunnel te zijn.

Mijn buitenhobby’s zijn boogschieten en moestuinieren en daar wordt ik dus gelukkig van en boogschieten kan sinds vorige week ook weer maar dan wel buiten. Vanochtend ging ik dapper heen met de verwachting dat de zon wel zou doorbreken maar dit was niet het geval. Koud, zeer koud en ijskoude vingers, na dertig pijlen had ik het wel gezien. Gelukkig wist ik na een lange tijd niet te hebben geschoten het doel of beter gezegd de roos nog wel te raken.

Op de tuin is nu alles zoals ik het voor ogen had, het snoeien is gelukt en alles is gereed om de stekken straks in de grond te zetten. De tuinbonen deden het zo goed dat die al zijn geplant. De bloementuin om mijn terras is ook aangelegd. Ik ontving via Ruud twee prachtige pioenrozen van een medetuinder. Volgens het internet zijn het de ultieme pioenrozen ze zijn van het ras Itoh Hillary en Scarlett heaven. Ook dit maakte mij weer gelukkig, geluk zit soms in kleine dingen.

Wonderen

Wanneer spreek je van een wonder?

Een wonder is een indrukwekkend en rationeel onverklaarbare gebeurtenis.

Prei – twee weken oud

Maar ik vind de natuur toch écht wonderlijk. Ik ben namelijk verbaasd over het zaaiproces dat ik weer ben gestart. Ik ben begonnen met het zaaien van diverse soorten sla, tuinbonen, rode bieten, kapucijners en prei. Allemaal groenten die wij graag eten en waar ik mijn tuin mee wil volzetten. Ik weet niet of jullie weten hoe minuscuul klein de zaadjes van sla en prei zijn maar neem maar van mij aan, ze zijn bijna niet zichtbaar op de aarde, je strooit er dan ook al snel veel teveel van. 

Voor mij was prei dit jaar nieuw, binnen een week kwamen er allemaal grassprieten boven de aarde. Ik was enigszins verrast want ik had gelezen dat het één tot twee weken kon duren. Ik besloot er enkelen uit te halen en apart in een eigen pot te zetten. Ze waren heel fragiel maar toch al met een flinke wortel. Zo is het dus ook met al die andere zaden, ze vragen om verzorging maar dan komen ze over het algemeen wel tot ontkieming, de een wat sneller als de ander, maar ik vind het toch wel wonderlijk.

Wat ik zo bijzonder vind is dat ik het hele proces van het begin tot het eind helemaal zelf in de hand heb. Het moment dat het in mijn mond gaat weet ik met hoeveel liefde en aandacht dit tot stand is gekomen. Om heel eerlijk te zijn mis ik de moestuin enorm maar ik gebruik de winterperiode om te ontdekken hoe ik mijn planten kan combineren zodat ze komend seizoen beter beschermd kunnen worden tegen ongedierten zoals: slakken en insecten. Ik heb weer leuke en slimme ideeën waarmee ik de tuin weer mooier kan maken.