Moestuin

Banaan, aardbei, framboos, rode, witte en zwarte bes vullen mijn vriezer. Ik gebruik deze lekker bij mij Griekse yoghurt, roomijs of in mijn smoothie. Met uitzondering van de banaan komt alles van mijn moestuin. Ik begin gelukkig steeds handiger te worden met mijn oogst. Dagelijks loop ik door mijn tuin en kijk ik wat ik kan gebruiken. Het is vandaag 2 juli en ik heb zojuist weer wat orde kunnen scheppen in mijn moestuin. 

De peultjes en de kapucijners waren op hun eind en de doperwten hebben mij geen oogst gegeven. Ook heb ik de aardappels (Frielanders) geoogst en de aardbeiplanten weer vrij gemaakt van hun netten en onkruid. Alles met elkaar was het een flinke klus en voor het eerst voelde ik mij echt moe. Morgen ga ik de tuinbonen  voor een groot gedeelte oogsten en de doorgeschoten sla en snijbiet mogen naar de compostbak. Alle planten hebben enorm hun best gedaan en maken nu ruimte voor nieuwe planten zoals: boerenkool en nieuwe snijbiet deze zijn geschikt voor de winter.

Doorgeschoten snijbiet, met een hoogte van wel 1,80 meter

Ik heb weer veel geleerd van de planten, zo zal ik volgend jaar minder slaplanten zetten want ik kon er niet tegen op eten. Op dit moment groeien de pompoen- en courgetteplanten goed, als ik het niet dagelijks in de gaten houd, dan zit er zo een courgette van een kilo aan de plant. Ik heb begrepen dat ze klein het lekkerst zijn en in ieder geval liever niet zwaarder als 600 gram. De tomatenplanten beginnen ook vrucht te dragen zowel in de kas als buiten. Verder heb ik in de kas ook nog komkommer, aubergines en paprika’s staan. 

Qua fruit beginnen de druiven, bramen, appels, peren en pruimen te rijpen. Je begrijpt misschien wel dat ik zo langzamerhand een echte groenteboer begin te worden. Het is hard werken maar ik word er enorm gelukkig van. Ik vind altijd wel een momentje om mijn passie voor fotograferen ook vorm te geven want de foto’s deel ik ook graag met jullie. Zo heb ik een bijzondere ‘parel’ vlinder mogen fotograferen, een kraai die de kersen uit de bomen eet en een bonte specht.

Eigenwijsheid en koppigheid

Op dit moment is mijn drive om met mensen in contact te komen om de mooie kant van iemand te belichten. Ik zei laatst tegen iemand: ‘Alles heeft een reden.’ Want dingen die gezegd worden komen voort uit een gedachte. Maar woorden kunnen de meest verschrikkelijke wapens zijn. Zodra ze zijn gesproken of geschreven zijn ze niet meer terug te nemen. Hierdoor kunnen conflicten ontstaan doordat er of niet goed is geluisterd of dat men elkaar niet heeft begrepen.

Wanneer mensen een koppig of eigenwijs karakter hebben dan willen ze altijd gelijk hebben. Ze nemen moeilijk advies aan maar soms moet je je over je trots heen kunnen zetten, inzien dat het ook anders had gekund. Het vinden van balans tussen vervelende koppigheid en leuke eigenwijsheid kan mooie dingen tot stand brengen. Waak ervoor dat je mensen niet teveel tegen je in het harnas jaagt.

Ik schrijf dit enigszins voor mezelf maar ik ontmoet ook veel mensen die deze karaktereigenschap hebben. Als je niet oppast dan zit je al snel in een situatie die niet fijn is. Ik heb meerdere keren meegemaakt dat de ander wil weglopen of zegt: ‘Je hebt gelijk!’ Maar dit is niet gemeend. Tegenwoordig zeg ik, wanneer ik ervan overtuigt ben dat ik gelijk heb: ‘Het is goed zo, we verschillen van mening!’

Ware kern en schoonheid
De roos laat zijn ware kern en schoonheid zien

Toch vind ik het belangrijk dat we de ware kern van iemand mogen zien want dat is wat iemand in wezen is.

Vliegtuig

Met z’n allen weer in het vliegtuig op weg naar een bestemming die je een vakantiegevoel gaat bezorgen.

Heenreis Bali Oktober 2019 met volle maan

Maar wat is dit gevoel? Het spreekwoord luidt: Wat je van ver haalt is lekker en bijzonder. Ook ik ging vorig jaar naar Bali, min of meer op retraite, wij wilden na twintig jaar onze eerste gezamenlijke vakantie opnieuw beleven. Hiervoor moesten we wel zeventien uur vliegen. Wat heeft het mij gebracht? Een mooie vriendschap, een bijzondere culturele, religieuze ervaring, prachtige foto’s en contacten en een herinnering aan de geur van een bepaald soort bloem. Bali zelf is vol gelopen met toerisme en is veranderd, zoals de hele wereld door toerisme is veranderd.

In het verleden trokken we erop uit vanwege het weer. De zon doet nu eenmaal iets met je gevoel maar inmiddels hebben we over de zon niet meer te klagen. Natuurlijk kan er ook een behoefte zijn naar het land zelf, de cultuur, de bouw, de bevolking. Maar inmiddels wordt dit allemaal op een prachtige, eenvoudige manier thuis op de televisie gepresenteerd. De meest prachtige natuurfilms, historische documentaires en ontmoetingen met bevolkingsgroepen van over de hele wereld zijn zo te zien. Ik kan hier enorm van genieten.

Van de week vroeg iemand mij: ‘Gaan jullie nog op vakantie?’ Mijn antwoord was: ‘Neen, we halen ons vakantiegevoel uit de tuin.’ Alles wat ik mooi, fijn en lekker vind staat op de moestuin. Tropische bloemen, heerlijk geurend, stokrozen uit Denemarken en nog veel meer kleurige bloemen. Planten uit Italië: tomaten, courgette, kardoen en pompoen. Heerlijk fruit zo te plukken: aardbeien, kersen, frambozen, kruisbessen, aalbessen, zwarte bessen, bramen, pruimen, peren en appels. Zolang de zon maar blijft schijnen kunnen wij ons prima vermaken in eigen land. Zolang het coronavirus maar op afstand blijft, hier moet ik zelf mijn verantwoordelijkheid in nemen, voel ik mij gezond, gelukkig en vrij.

Racisme – discriminatie

Het slavenverleden is weer een hot item.

Voor mij is het geschiedenis, iets dat in het verleden heeft plaatsgevonden en nu niet meer wordt getolereerd. Er zijn nog steeds bevolkingsgroepen die hier last van hebben, die hier aandacht voor vragen. Ze voelen zich door het verleden gediscrimineerd. Ze zien dit graag anders en ik denk dat deze verandering wel al gaande is. Helaas gaat het voor hun nog niet snel genoeg.

Gek genoeg laat de kapucijn bij mij op de moestuin zien dat verbinding mogelijk is

Verandering kost tijd en alles begint met bewustwording, op dit moment worden er zaadjes gezaaid en wanneer deze in vruchtbare bodem terechtkomen zullen ze gaan groeien. Wanneer we teveel aandacht geven aan alles wat in het verleden fout is gegaan dan gaat er iets anders groeien. Dan komen we nog meer tegenover elkaar te staan omdat we het verleden niet kunnen veranderen.

Ik betrek altijd alles op mezelf en ik besef maar al te goed hoe het moet voelen om niet als volwaardig te worden gezien. Maar is dit de schuld van anderen of heeft het met mijn eigen gevoel te maken gehad? Voelde ik mij minderwaardig en kwam ik daardoor niet waar ik wilde komen? Ik had als slachtoffer mijn leven verder kunnen leven en dan alles en iedereen de schuld kunnen geven van mijn tekortkomingen. Neen, ik besloot op zoek te gaan en mijn beperkingen in te zien. Ik vroeg mezelf af wat kan ik wel en hoe ga ik het doen?

Trauma is iets wat je overkomt, wat je vormt, wat je hindert, wat je lang met je meedraagt en vaak veel te lang. Wanneer we gaan wroeten, aandacht geven aan iets dat is geweest, dan kan de wond weer opengaan en komt de pijn weer tevoorschijn maar de oorzaak van deze pijn kan misschien worden weggenomen. Als dit lukt dan kan er genezing plaatsvinden.

De generatie die hier nú het meeste last van heeft laten zich door protesten zien en horen. Ze vernietigen beelden en dit roept geen respect op. Wat helpt is dat we met elkaar gaan inzien dat discriminatie, in welke vorm dan ook, moet veranderen. De gesprekken die worden gevoerd zijn wel veel, iedere talkshow neemt het op in zijn programma. Dagelijks op het nieuws maar het zet mij wel aan het denken. En misschien moeten we ons ook wel een beetje schamen om ons gedachtengoed. Toch komen deze gedachten door onze ervaringen. Cultuurverschillen zijn er nu eenmaal en dat is op het gebied van wonen, werken, eten, religie en gewoontes, normen en waarden.

Voordat dit allemaal geïntegreerd is zijn we volgens mij toch wel een aantal jaren verder. De jongeren die met elkaar zijn opgegroeid en met elkaar op school hebben gezeten, hun eigen mening en gewoontes mogen hebben zullen een andere cultuur gaan vormen. Waar de oudere generatie misschien moeite mee zou kunnen hebben maar ik zou zeggen: ‘Maak er iets moois van.’

Gelijk(waardig)heid

De televisie toonde mij beelden van een protestdemonstratie tegen racisme. Op één van de borden las ik: ‘Ons bloed heeft dezelfde kleur!’

De vraag die bij mij opkwam was: ‘Waarom zijn de (uiterlijke) verschillen zo’n probleem in onze samenleving geworden?’

Dit heeft volgens mij te maken met de behoefte aan gelijkwaardigheid. Maar de basis ligt volgens mij bij de leefwijze, denkwijze en behoefte. De vraag die bij iedereen zou moeten opkomen is: ‘Waarom ben ik anders als jij?’ Het antwoord zou zijn: ‘Ik ben op een andere plaats geboren, had andere ouders, zussen en broers. Ik had een andere (katholieke) opvoeding en zat op een andere school. Ik heb geleerd wat ze mij hebben willen leren, normen en waarden. Maar ben ik daarom anders als jij?’

De volgende vraag die bij mij opkomt is: ‘Wie bepaalt of iets slecht, goed of beter is?’

Volgens mij baseren we dit aan de hand van onze normen en waarden. Dus als we in de samenleving gelijkwaardige behandeling willen dan moeten we ons schikken aan de normen en waarden die in dat land cultureel zijn vastgesteld. Maar een cultuur kan ook veranderen door de samenstelling van een bevolking of door invloeden van buitenaf. Je kunt van elkaar leren en zaken anders gaan zien. Nieuwe inzichten veranderen de denkwijze en gedrag en dat kan wrijving veroorzaken. In ons geval, in onze multiculturele samenleving wil men aandacht hebben voor de ongelijkheid op velerlei gebied. Men wil gelijke rechten, het zijn niet meer alleen de uiterlijk zichtbare verschillen. Meerdere jongeren voelen zich achtergesteld en misschien slachtoffer van ons huidige beleid.

Mijn volgende vraag: ‘Hoe kan dit en wat kunnen we er aan doen?’

Volgens mij heeft dit te maken met de leefwijze, denkwijze en behoefte. Waarom zijn er verschillen, voelt de een zich niet en de ander zich wel achtergesteld? Ik vind dat als je je slachtoffer voelt dan moet je kijken wat je voor jezelf kunt veranderen. Welke keuzes heb je in je leven gemaakt die misschien verkeerd zijn uitgepakt? Wat zou je nú zelf anders kunnen doen? Durf je eerlijk naar je eigen aandeel te kijken? Verander dan je denkwijze en maak er iets moois van!

Symbolische knuffels

Ik heb een nieuwe hobby, ik maak symbolische knuffels omdat we elkaar niet meer even echt kunnen omarmen. Ik merk bij mezelf dat ik soms mensen wil steunen of even wil troosten, dat was voor mij zo normaal. Nu op anderhalve meter afstand komt dit niet echt tot uiting. 

Mijn hobby kwam doordat ik drie sierkalebassen ontving van mijn Italiaanse buurman op de moestuin, hij vroeg of ik hier iets aan had. Ik nam ze van hem aan en wist op dat moment nog niet wat ik ermee zou doen. ‘S Avonds zat ik ermee in mijn handen en dacht: ‘Het lijkt wel een vis’ en mijn oudste zus haar sterrenbeeld is een vis. Ik besloot hem te schilderen en schreef erop: ‘Liefde zwemt als een vis in het water’. 

De volgende dag kwam ik met de kalebas naar mijn buurman en showde hem, hij vond hem erg leuk. Ik zei: ‘Ik heb echter zes zussen en ik wil ze allemaal een symbolische knuffel geven, heb je er misschien nog een paar?’ En zo ontstond mijn nieuwe hobby. Het gaat echter verder dan deze paar, ook mijn eigen pompoenen kregen een andere uitstraling en ook deze ging ik behandelen. Wanneer ik ermee bezig ben krijg ik intuïtief teksten die ik erop vermeld. Het is een heerlijke bezigheid en ik heb besloten om dit jaar te schrijven over de levenscyclus van de pompoen. Inspiratie komt bij mij vanuit alle hoeken en ook dit keer begin ik weer met het einde voor ogen. Ik weet namelijk wat het resultaat is maar de weg die eraan vooraf is gegaan ga ik nu op de voet volgen.

Ik heb drie soorten gezaaid en geplant, sierkalebassen, flespompoenen en oranje pompoenen. Tezamen één grote familie. De vraag is hoe verdragen ze elkaar, hoe geef ik ze voldoende ruimte of verdrukken ze elkaar en wordt het een chaos? Ik hoop dat ik voldoende tijd en aandacht voor ze heb zodat ze met plezier willen groeien en ik met mijn hobby verder kan.

Zijnisme

Het houdt mij nog altijd bezig: ‘Hoe kan ik meehelpen aan het verbeteren van de wereld?’

Zojuist het boek dichtgeslagen ‘Storm voor de stilte’, geschreven in 2011 door Neale Donald Walsch en in Nederland uitgegeven in 2013. Het is heel passend voor de tijd waar wij ons nu in bevinden. Volgens hem gaan we een nieuw tijdperk in en daar geloof ik heilig in. Ik citeer het volgende uit zijn boek:

Het gaat niet om het veranderen van onze uiterlijke economische en politieke systemen, maar over onze innerlijk emotionele en spirituele inzichten. Dit zou op zijn beurt heel wezenlijk leiden tot een verandering in ons uiterlijk gedrag. Nee, dit is geen socialisme; het is geen kapitalisme; noch is het humanisme, het is zelfs geen spiritualisme, het is ZIJNISME.

‘Zijnisme’ is niet gebaseerd op een serie politieke principes of economische strategieën. Zijnisme is erop gebaseerd dat wij tegelijkertijd individueel verantwoordelijk en collectief meelevend zijn, vanuit ons begrip en onze omhelzing van wie we zijn.

Juffertje in het groen

We kunnen zorgzaam ‘zijn’, we kunnen meelevend ‘zijn’, we kunnen genereus ‘zijn’, we kunnen tolerant en vergevingsgezind ‘zijn’ en we kunnen één ‘zijn’ met alle anderen, om maar een paar voorbeelden te noemen. Wanneer wat we zijn verandert, zal wat we doen automatisch veranderen. Ons gedrag zal zichzelf aanpassen.

Misschien denk je nadat je dit hebt gelezen: ‘Het is makkelijk gezegd, maar hier verbeter je de wereld echt niet mee!’ En ik weet ook dat ik dit niet alleen kan net zoals Neale dit ook beseft. Maar toch proberen we onze gedachten om te zetten in woorden en hopen we dat mensen voelen wat of we bedoelen. Verandering begint bij jezelf, net als dat je een steentje in het water gooit, er komt beweging en de kring wordt groter. Het enige wat we met elkaar moeten doen is te worden wie je wilt zijn.

Neale Donald Walsch laat zich inspireren door God (Geven-Ontvangen-Delen). Misschien moeten we ons oude godsbeeld loslaten en zien hoe we open en transparant met elkaar kunnen omgaan.

Kwaliteit van leven

Ik dacht na over de kwaliteit van leven, wat is dit en hoe beleef je het?

Naar mate je ouder wordt, je geconfronteerd wordt met ziekte en aftakeling, ben je hier meer mee bezig. Het is belangrijk dat je voor jezelf weet wat kwaliteit van leven voor jou betekent. Het begint namelijk bij de keuzes die je maakt. Wanneer je fit en vitaal wilt zijn dan worden er acties van je verwacht. Maar dit valt niet altijd mee omdat bepaalde gewoontes nu eenmaal in het patroon zitten. 

Vroeger rookte ik behoorlijk, toen ik besloot hiermee te stoppen vond ik dat ik ook iets moest doen om mijn longen te testen. Ik ging dus op een hardlooptraining en mijn doel was  de tien kilometer in Schoorl te kunnen lopen. Ik had mijn doel bereikt en heb hardlopen losgelaten maar ook de sigaretten. Ik was een liefhebber van een wijntje, ik associeerde dit met gezelligheid en dacht niets anders hiervoor in de plaats te kunnen drinken. Acht jaar geleden besloot ik toch te stoppen met alcohol, ik mis het absoluut niet en houd nog steeds van gezellige etentjes maar niet meer van grote feesten waarbij veel wordt gedronken.

Ook ben ik mij meer bewust geworden van voeding en vind ik het leuk om in mijn eigen groente en fruit te kunnen voorzien. Twee jaar geleden ben Ik begonnen met een moestuin, nu Ben ik groenteboer en mijn tuin is de voorraadkast. Ik heb geen sportschool nodig want het tuinieren vraagt veel lichaamsbeweging maar het geeft mij ook veel inspiratie. Om heel eerlijk te zijn maakt het mij gelukkig, ik sta veel dichter bij de natuur en zie in alles de schoonheid.

Tuinieren leert je hoe je met mensen om moet gaan. Geef ze je tijd, ruimte en aandacht, motiveer en stimuleer ze om te groeien. Wanneer je ze de ruimte ontneemt dan schreeuwen ze om voeding (water), ze voelen zich beklemd. Planten in de volle grond voelen zich over het algemeen prettiger, je ziet ook dat ze zich aan elkaar optrekken qua hoogte. Maar de ruimte om ze heen moet ook prettig en vrij voelen zodat ze volledig zichzelf kunnen en mogen zijn. Pas dan kan je genieten van alles wat het in zich heeft.

Mens en woord

Het woord is een uitdrukking van de gedachte en de gedachte is de uitdrukking van het gevoel. Wat is de mens? De mens is zijn gedachte en zijn gevoel.  Wat is het woord? Het woord is de uitdrukking van de mens, de uitdrukking van zijn ziel. (Uit het boekje Karakter en Persoonlijkheid van Hazrat Inayat Khan)

Er zijn van die dagen in je leven die je maar snel wilt vergeten. Dagen waarin je jezelf tegenkomt in je valkuilen of beperkingen. Wanneer je moet constateren dat je niet perfect bent, dat je net als iedereen fouten maakt. 

Maar hoe lastig is het om dit te constateren en hoe moeilijk is het om dit toe te geven? Als je jezelf vrij wilt voelen dan is het toch het beste om je mening of overtuiging toe te geven. Het heeft namelijk geen zin om bij je standpunt te blijven. Wanneer je de waarheid onder ogen hebt gekregen dan moet je ernaar handelen. 

In mijn geval moest ik constateren dat iedereen in zag dat er iets niet klopte, dat er onduidelijkheden waren en misverstanden. Toch had iedereen het met de juiste intentie gedaan. Ik heb er weer een mooi leermoment uitgehaald voor mezelf, durf kwetsbaar te zijn maar eerlijk. Heb begrip voor elkaars mening alles gebeurt met een reden.

Vrijheid

Hoe ziet de vrijheid er ‘straks’ uit?

Vrijheid wat is dit eigenlijk? Ik zoek op internet en lees: vrijheid in de filosofie van de geest is een concept rond kernvragen als:

  • Bestaat menselijke vrijheid en zo ja, wat is het dan precies? En waartoe is de mens vrij? Het antwoord op deze vragen is hecht verbonden met iemands visie op de geest.
  • Een bezwaar tegen vrijheid op een positieve manier bekijken, is dat je voor andere mensen gaat bepalen wat goed voor hen is, ook als zij dat zelf anders zien. 
  • De essentie van vrijheid is dat je niet gehinderd wordt om te zeggen en te doen wat je wilt.
Mijn levensreis is vruchtbaar, bevrijdend en ik word met de dag wijzer

Dit zijn wat antwoorden op mijn vraag: ‘Wat is vrijheid eigenlijk?’ Ik heb toevallig van de week een collage gemaakt waarmee ik wil uitdrukken dat ik mijn levensreis als vruchtbaar en bevrijdend ervaar. Dat ik met de dag wijzer word. Dit kan ik zeggen omdat ik het gevoel heb dat ik mezelf heb vrijgevochten uit de beperkte ruimte die mij in het verleden is opgelegd.

Zo zie ik nú deze crisis waarbij iedereen een beperkte ruimte wordt opgelegd. Natuurlijk heeft dit invloed op je welzijn en je geest. Hoe vitaal ben je om deze druk van buitenaf aan te kunnen? Hoe sterk ben je als alle zekerheden je worden afgenomen? Hoe en met wie kan je je gevoel, je gemis en je leegte delen? Wat mijn gevoel zegt is dat het goed is dat de hele wereld dit nu ervaart. Het kan niet anders als dat we na deze crisis met elkaar anders in het leven zullen staan. Dat we ons bewust zijn geworden dat niets garantie geeft. Een baan, gezondheid, financiële zekerheid en dierbaren, alles kan je kwijtraken. Je leven komt op,losse schroeven te staan.

We zullen beseffen dat we het niet alleen kunnen, we hebben elkaar nodig. Investeren in dat wat goed is voor je vitaliteit; lichaam en geest, dat is wat ons op de been houdt. Ik hoop dat we een vreedzame wereld gaan krijgen waarbij we liefde delen, zorg bieden aan elkaar en begrip kunnen opbrengen voor de gevoelens van de ander. Dan is deze crisis toch nog ergens goed voor geweest.