Natuurlijk inzicht

Hoe is het mogelijk dat ik zoveel leer op mijn moestuin. Natuurlijk moet je zelf maar beoordelen of je het met mijn inzicht eens bent.

Ik zag bij mijn Italiaanse buurman Enzo dat hij zijn uien gedeeltelijk had geoogst. Mijn kennis over uien en knoflook laat nog te wensen over. De volgende dag sprak ik mijn andere Italiaanse buurman Maestro en ik vroeg hem om uitleg. Hij liep met me mee en toonde me hoe en wat te doen. Het komt op het volgende neer:

Zodra de ui redelijk op maat is dan moet je het loof plat drukken. Dit schijnt bij de vrouw(tjes) makkelijker te gaan. De manne(tjes) krijgen een bloem, dus een stevige stengel. Je kunt proberen deze voorzichtig te verwijderen zodat hij niet breekt maar in ieder geval is hij moeilijker te knakken.

Het voordeel is dat als de ui geknakt is. Het loof geen energie meer krijgt en afsterft. Alle energie gaat dan in de ui zitten waardoor zij tot grote proporties kan groeien. Deze les zette mij tot nadenken, het riep iets in mij op. Ik geloof in de natuur van alles, alles en iedereen heeft mij iets te zeggen. De volgende dag sprak ik Enzo en ik vertelde hem dat ik iets had geleerd, hij was nieuwsgierig. We hebben regelmatig diepgaande gesprekken, dit vinden we allebei fijn.

Enzo: ‘Vertel, wat heb je geleerd?’

Ik: ‘De natuur heeft mij weer inzicht gegeven. De ui is een metafoor voor de vrouw. Wanneer zij is onderdrukt en letterlijk en figuurlijk is geknakt of klein gehouden, dan komt er een proces op gang. Zij kan niet anders dan in zichzelf gaan geloven. Zij moet proberen om overeind te komen, zich weer sterk maken om haar kracht te tonen. Dit kan alleen maar door voor zichzelf op te komen en haar grens aan te geven.’

Enzo: ‘Ingrid, in de bijbel staat dat de vrouw onderdanig is aan de man. De wereld is aan het veranderen, hij staat een beetje op zijn kop.’

Ik: ‘Vrouwen worden inderdaad machtig en krachtig maar we moeten streven naar balans. Ik ben hier een groot voorstander in. Laatst heb ik gelezen dat vóórdat de bijbel was geschreven Maria Magdalena de apostel onder de apostelen was. Zij was krachtig, wijs en intelligent en daarom de rechterhand en trouwe leerling van Jezus. De bijbel heeft hier geen aandacht voor gehad.’

Enzo: ‘De bijbel zegt ook dat je diep en diep moet zinken en dan weer moet zien op te klimmen.’

Ik: ‘Net zo als in het Boeddhisme, de lotusbloem die vanuit de modder zijn weg vindt en uiteindelijk zijn ware schoonheid laat zien.’

Enzo: ‘Precies, zo is het.’

Ik: ‘Ik ben zo blij met de tekens van de natuur.’

Enzo: ‘Ja, ik ben een natuurmens, ik ben tijdens een vlucht voor de oorlog onder de bomen geboren.’

Ik: ‘Ik wil je weer bedanken voor dit gesprek.’

Ik trek de volgende conclusie: Misschien moeten we degene die ons figuurlijk klein probeert te maken, onderdrukt of plat trapt wel dankbaar zijn. Het geeft ons de mogelijkheid om persoonlijk te groeien en jezelf te ontwikkelen tot een sterk en krachtig persoon.

Ecologische intelligentie

Ik heb mij weer laten inspireren door een boek ‘EcQ je spreekt dit uit al Eccu’. De auteur is Daan Fousert. Hij wil ons duidelijk maken dat als wij ons niet bewust worden van onze footprint, er een grotere crisis op ons afkomt als COVID-19.

Zoals jullie inmiddels van mij weten deel ik graag informatie die er toe doet, alles heeft te maken met bewustwording. Mijn passie is tuinieren en vier keer per jaar maak ik een digitale uitgave die ik verspreid onder onze tuinders van het ecologisch tuincomplex ATV de Rekere in Alkmaar. Op dit moment zijn de gemoederen weer een beetje gesust maar er was sprake van vernietiging van dit complex. Het boek van Daan heeft mij heel veel wijzer gemaakt.

Tot voor kort had ik wel gehoord over ecologisch en biodynamisch tuinieren maar mij hierin niet verdiept. Hier is nu verandering in gekomen. Hij heeft mij bewust gemaakt van vele zaken. 

Ik haal stukken tekst uit zijn boek aan:

EcQ is als het ware het voertuig van waaruit we ons IQ, EQ, FQ en SQ kunnen ervaren.

Het onderzoekt de samenhang van levende wezens. Het is de leer van het leven en de voorwaarden van bestaan der organismen in relatie tot hun omgeving. EcQ is gericht op betekenisvol leven in harmonie met je fysieke omgeving en leefwereld. Daarbij investeren we in mensen en leefwereld: milieu, betekenisvolle gemeenschappen, duurzaamheid, andersdenkenden en alles wat we niet van dichtbij kennen maar waar we toch deel van uitmaken en dat deel van ons uitmaakt.

Investeren in mensen en leefomgeving (milieu) wil niet alleen zeggen dat je zelf actief bent in wat goed voor hen/ons is. Het impliceert ook voorbeeldgedrag: voorleven hoe het zo goed mogelijk kan zodat anderen je kunnen volgen.

Bewust en bezorgd zonder activiteit leidt tot niets. Maar zodra het merkbaar wordt in ons gedrag en wij bewuster gaan leven en handelen, zitten we op de goede weg.

Daarom ben ik enorm blij dat hij mij op dit gebied weer een stukje wijzer heeft gemaakt. Zolang je onwetend bent weet je ook niet waar je op kunt veranderen, welke keuze je moet maken.

Co-creatie

Co-creatie: reset onze economie. Want economie is NATUUR en SAMENLEVING.

Gisteren was ik op uitnodiging aanwezig in Amsterdam om in gesprek te gaan met Willem Vreeswijk. Willem heeft het boek geschreven ‘Ho’oponopono, dit is het oeroude Hawaïaanse proces van verzoening en vergeving. 

Verzoening en vergeving zijn twee belangrijke items om uit een probleem of conflict te kunnen stappen. Op welke wijze je dit doet maakt niet zoveel uit, het is maar net welke methode past het best bij jou. Maar Willem als persoon inspireert mij, hij heeft een ideaal en is op een prachtige manier bezig. Ik deel mijn verhalen omdat ik wil doorgeven wat het Universum van ons verwacht en dit is zo’n verhaal.

Ik verwijs graag naar het New Financial Forum en de video van de activist Satish Kumar. Satish zegt dat we terug moeten naar de basis. Dat we moeten werken met ons hart, hoofd en handen. Het Forum wil zich actief inzetten op samenwerking, door talenten en kwaliteiten te verbinden. Kennis, ervaring en middelen te gebruiken. 

Dit is co-creatie, te beginnen bij jezelf. Je bewust worden dat Genoeg ook werkelijk Genoeg is!’ In welke vorm dan ook, trek een grens! We moeten ons afvragen: ‘Wat doen we met overvloed?’ Mijn antwoord is: ‘Delen en weggeven.’

We moeten ruimte creëren, voor onszelf, onze omgeving en voor de aarde.
Groei en ontwikkeling krijgt dan een gezondere kans.

Ik schreef Willem vanochtend een e-mail want ik vraag mij altijd af hoe ik spiritualiteit en geld kan combineren? Hij liet mij weten dat hij tegen het huidige geldsysteem is maar niet tegen geld als zodanig. Het is niet meer dan vertrouwen en een ruilmiddel. Je kunt er van alles mee doen, net als met een luciferhoutje: je kunt er een kaarsje mee aansteken voor een romantische avond of er een stad mee platbranden. 

En zo is het volgens mij ook, je hebt altijd een keuze en eigen verantwoordelijkheid. Doe je iets met ziel en zaligheid voor je medemens om de wereld een stukje mooier te maken? Dan komt deze op den duur tot stand het kan dan niet uitblijven. Samen op weg naar een mooiere wereld.

Papaver

Deze bloem is een prachtig symbool voor de vergankelijkheid van het leven, omdat hij verwelkt op het moment dat je hem plukt.

De papaver kan je ook laten zien dat het loont om geduld te hebben: de zaden van de klaproos behouden hun kiemkracht onder de grond erg lang, en kunnen soms zelfs na jaren pas boven de oppervlakte komen. Daarnaast laat deze bloem je zien hoe mooi het kan zijn als je in contact staat met je omgeving en geeft aan anderen om je heen – zo levert de klaproos hoogwaardig stuifmeel voor bijvoorbeeld honingbijen. (Tekst uit Happinez)

Prachtig staat hij er dit jaar bij, op de hoek naast ons woonhuis. Op vele plekjes wil de plant zich laten zien. Ik ben blij en zag dat er zelfs in een net vrijgemaakt stukje tuin aan de voorkant van ons huis ook een plant op kwam. Ik vraag mij dan ook af: ‘Hoe is het mogelijk?’

Maar helaas vanochtend moesten we constateren dat deze prachtige bloem of plant ook voor anderen een bijzondere waarde heeft gehad. De verleiding was té groot om hem te laten staan. Wat jammer, maar ik hoop dat hij mooi zal staan op de plek waar hij wordt geplant. Dat degene onthoudt waar de plant vandaan is gehaald zonder het te vragen. De verleiding is soms té groot!

Gelukkig kan iedereen volop genieten van deze bloem en dat doet de natuur.

Pendorp Alkmaar

Wat kan ik doen? Wat zou er moeten gebeuren om mijn vreugde en geluk in tuinieren te kunnen behouden? Wat voor invloed heeft het  bouwplan Pendorp?

De plannen van de gemeente Alkmaar

Op dit moment brengt het onrust. We zijn met z’n allen zo’n goede weg ingeslagen. We hebben met de toekomstcommissie gekeken wat er tot stand is gekomen op het gebied van ecologie en wat er mogelijk nog voor positiefs kan gebeuren. Nu krijgen we opeens de bouwplannen van de projectontwikkelaar te zien.

Vele varianten waarbij ze een beroep doen op ons volkstuincomplex. Een weg door alle tuinen heen. Ik weet niet hoe dat bij jou voelt, maar ik voel pijn. De hoop, het verlangen om mee te denken met de verbetering van de aarde valt opeens in duigen. Ik dacht dat we met de commissie een prachtige opzet hadden gemaakt en mensen enthousiast hadden gekregen om met een juiste instelling te tuinieren. Je ziet de tuinen opknappen en de mensen blij worden. Ze delen hun ervaringen, dit maakt mij in ieder geval gelukkig.

Ik begon in 2017 vanuit het niets en nam mij voor om een paradijsje te creëren en nu 2021 heb ik dit gerealiseerd. Vandaar de pijn die ik nu voel, moet ik deze tuin nu opgeven, moet ik mijn ziel en zaligheid verliezen aan een weg die vele tuinen gaat opslokken. Moeten wij tuinders, onze passie voor tuinieren, ons prachtig aangelegde tuincomplex zien verdwijnen ten behoeve van denderend verkeer. Waar hebben we het met z’n allen voor gedaan, vraag ik mezelf af.

Het is niet alleen tuinieren, het is het algehele welzijn van de mens. Tuinieren is goed voor de geest. Het boek van Sue Stuart-Smith zou een verplichte kost voor mensen met psychische klachten en hulpverleners moet zijn. Ook voor planologen en bestuurders, die plannen maken om wegen aan te leggen op het mooie ecologisch aangelegde ATV de Rekere, een tuincomplex waar wij allen trots op zijn. In deze moderne tijd is groen, natuur en tuinieren juist belangrijk voor individu en samenleving. Ik kan het gewoon niet geloven dat hieraan voorbij wordt gegaan.

Wie namelijk tuiniert leert veel over het leven. We proberen al steeds meer jongeren te bereiken die het nut en het plezier ervaren om een eigen tuin te onderhouden. Ze zien met eigen ogen de kracht van het kwetsbare, sterven en opnieuw tot bloei komen. De beloning van geduld en toewijding en het omgaan met teleurstelling. Tuinieren is een eindeloze, leerzame cirkel zonder stress. 

Ik kan het niet zomaar toestaan dat mijn plezier en geluk en van mijn medetuinders in gevaar komt, ik wil hier op een vredevolle manier voor strijden.

Zelfliefde

Je moet jezelf wel leren lief te hebben, wil je niet overdonderd worden door anderen.

Waarschijnlijk is dit een van de planten uit de serie ereprijs

Wanneer je weet wat je waard bent dan hoef je geen speelbal van anderen te zijn. Dan word je gerespecteerd en nemen ze je serieus. Dit geeft je energie en kracht waardoor je de liefde die je zelf voelt ook weer kan delen. Alles is een wisselwerking, wat je geeft ontvang je terug.

Ik ben blij dat er opeens mensen naar mij toekomen om mij te horen, mensen die de rust en kalmte in mij zien. Die de harmonie ervaren in mijn tuin en atelier/werkruimte. Die mij vragen hoe ik dit voor elkaar krijg? Hiervoor heb ik jaren achtereen geëxperimenteerd met mezelf en nu werpt het letterlijk en figuurlijk zijn vruchten af.

Vanochtend ontving ik een cadeau van één van deze mensen met een lief kaartje. Het was het boekje ‘Ho’oponopono – het Hawaïaanse vergevingsritueel’. Waarom wil ik dit onder de aandacht brengen. Het boekje is handzaam en beschrijft eigenlijk alles wat ik in de afgelopen zeventien jaar heb geleerd op mijn zoektocht. Ik citeer een stukje tekst:

Het is niet mogelijk andere mensen te veranderen, maar ieder van ons kan bij zichzelf beginnen en zo als voorbeeld voor anderen dienen. Deze wereld kan vrede ervaren als we innerlijke harmonie vinden, tot rust komen en het geluk niet alleen in de buitenwereld zoeken. Als we innerlijke vrede ervaren, kunnen we deze doorgeven. Mensen veranderen als ze zelf van richting willen veranderen.

De enige plaats in het universum die we werkelijk kunnen veranderen, zijn we zelf. 

(Aldous Huxly)

Symboliek

Zoals de meeste lezers wel zullen weten heeft veel voor mij een symbolische waarde. Op mijn moestuin zoek ik altijd naar de betekenis van bloemen omdat dit mij een meerwaarde geeft. Het begint er dan ook ontzettend mooi uit te zien. Zoals ik laatst al liet weten had ik een beeld ontvangen die ik als mezelf zag als een tevreden boerinnetje, zo voel ik mij ook. 

Een week later zag ik een varken bij het grofvuil staan en deze ging ook met mij mee naar de tuin. Ik vertelde hier enthousiast over bij mijn broer en schoonzus en zij vroegen mij of ik misschien ook de kikker van hun zou willen hebben. Een week later komt mijn broer de kikker brengen en vanmiddag komt een zus van mij met een Boeddha.

Het varken staat symbool voor: vruchtbaarheid en welvaart.

De kikker staat symbool voor: vruchtbaarheid en transformatie.

De Boeddha staat symbool voor: liefde, compassie en verlichting

Mijn tuin is werkelijk een plaatje en ik hoop dat ook anderen ervan kunnen genieten. Ik heb hier nu een werkplek voor mijn coaching en creativiteit en daarnaast wroet ik lekker in de aarde. Vanochtend zei iemand tegen mij: ‘Het enige dat je nodig hebt voor een gelukkig leven is: een tuin en een bibliotheek. Dit had hij van een wijze man en ik begrijp mijn gevoel want ik heb ze beiden.

Oneindigheid

Ik geloof in oneindigheid maar weet toch ook dat het stoffelijke echt vergaat.

In mijn moestuin ligt een rubberen slang in de vorm van een acht, deze laat ik liggen tussen mijn planten als teken van oneindigheid. Want de natuur is nu eenmaal oneindig en dit fascineert mij enorm. Bovenstaand beeld staat symbool voor alle personen waar ik bewust en onbewust afscheid van heb moeten nemen. Dit hoeft niet alleen de dood te betekenen het verlies van contacten kan soms ook een gemis zijn. Maar ik weet dat het leven dit van je vraagt, de laatste woorden van mijn coach Galina Ashley aan mij waren: ‘Ingrid, laat los waar je aan gehecht bent, om open te staan voor het leven dat op je wacht.’

Ik mis mijn ouders zo nu en dan omdat ik nog wel eens iets had willen weten. Wat mis ik Galina, om met haar van gedachten te wisselen, wat hadden wij toch mooie momenten. Wat kan je soms toch mensen missen die veel voor je hebben betekend of nog steeds veel voor je betekenen. Eigenlijk roept dit beeld mij ook tevredenheid op omdat ik weet dat het goed is. Dat ik dankbaar ben voor alle momenten die ik met de afwezigen heb mogen delen. Er staan pioenrozen en vergeet mij nietjes omheen geplant en dat is precies wat ik voel. Ik heb echte liefde voor ze gevoeld en zal ze nooit vergeten.

Alles heeft zijn tijd, je ontmoet nieuwe personen en leert weer verder. Ik denk dat het de liefde is die oneindig is, je beleeft het steeds weer op een ander niveau. Het lijkt ook wel of de tijd er opeens rijp voor is. Dat je aan iets anders toe bent hoewel je nog niet weet wat. 

Tuinieren

Hoe we gelukkiger worden van zaaien, wieden en snoeien.

Ik laat graag veel aan het toeval over, gisteren ontving ik het boek ‘Tuinieren voor de geest’, geschreven door Sue Stuart-Smith, zij is psychiater en psychotherapeut. Uit ervaring weet ik dat tuinieren mij enorm gelukkig heeft gemaakt en nu lees ik nog meer feiten die ik weer graag deel.

Benedictus vond dat het geestelijke leven moest zijn gegrondvest op een relatie met de aarde. Het werkt namelijk ook nog eens therapeutisch. Wanneer je ziek bent maar wel de kans en de mogelijkheden hebt om te tuinieren, dan zal je merken dat de aarde vruchtbaarheid ademt. Alle zintuigen nemen de verrukkingen van kleuren, vogelgezang en geuren tot zich.

Volgens Hildegard van Bingen bestaat er een onverbrekelijk verband tussen de gezondheid van de planeet en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de mensen. 

De gedachte dat we onze ziel of onze identiteit als een tuin kunnen bewerken gaat terug tot in de oudheid en wordt door hedendaagse wetenschap steeds vaker toegepast op de hersenen. Door met de natuur buiten ons te werken, werken we ook met de natuur in ons innerlijk. Het maakt enorm veel verschil als je iets van begin tot eind meemaakt en weet dat jij je moeite hebt getroost om het te laten groeien.

Behalve de juiste omstandigheden voor groei scheppen is er eigenlijk niet veel wat een tuinier kan doen. Al het andere hangt af van de levenskracht van de planten, die op hun eigen tijd en hun eigen manier zullen gaan groeien. Het enige wat van de tuinier wordt gevraagd is alert blijven want planten zijn zeer gevoelig voor hun omgeving. Ook de weersomstandigheden zoals: temperatuur, wind, regen, zon en ongedierte hebben invloed op de planten. 

Bij tuinieren probeer je plaagdieren en onkruid in toom te houden en op alle mogelijke manieren het goede te bevorderen: groen en schaduw, kleur en schoonheid en alle vruchten van de aarde. Tuinieren is net als opvoeden, misschien dat ik mij daarom zo gelukkig kan voelen.

Je ware aard

Je ware aard is goud waard!

Een mens die zijn natuurlijke en wezenlijke behoeften kan en mag ontwikkelen zal in alle opzichten, dus ook sociaal-emotioneel en moreel, groeien.

Door mijn pompoenen project werd alles mij zo duidelijk, het waren de puntjes op de -i-. De natuur kan niet anders als zijn ware wezen laten zien en ik zie nu dat in beginsel alles mooi is. Ik vraag mij dan zo af en toe af: Waarom zien wij mensen deze ware aard niet bij ons zelf? Waarom moeten anderen je hier op wijzen? Wat is de reden dat we ons zelfvertrouwen kwijt raken? Niet voldoende eigenwaarde hebben? Meten wij ons constant aan anderen? Willen wij aan de verwachtingen van anderen voldoen? 

Ik las laatst een mooi zinnetje: ‘Het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen.’ Het blijkt dat bijna niemand eraan ontkomt, het is onze levensschool, het hoort bij onze persoonlijke ontwikkeling. 

Wanneer je denkt dat je taak van het opvoeden erop zit dan mag je beginnen aan het realiseren en het vinden van je eigen ware aard. Wat ging er goed en wat kon anders? Het enige dat je weet is dat je je uiterste best hebt gedaan maar dat hoeft niet altijd zo te zijn begrepen. Het boek ‘Anna, Hanna en Johanna’ geschreven door de Zweedse schrijfster Marianne Fredriksson bracht mij weer terug in mijn herinneringen aan vroeger. Waarom herinner ik mij zo weinig van mijn grootouders, wie waren zij? Wat vonden ze belangrijk in het leven? Dit was een hele andere generatie, anders denkend en gelijkheid tussen man en vrouw nam misschien net een beetje vorm aan. In ieder geval mocht mijn moeder (1922) verder leren ze ging naar de mulo. Later leerde ze het kappersvak bij haar vader in de zaak. Zij was een zelfstandige vrouw en moeder met een kapperszaak aan huis met een gezin van tien kinderen (twee overleden). Dit waren toch wel heel andere tijden dan nu. Ik vind het moeilijk om te begrijpen hoe zij zich heeft gevoeld en ik heb het haar ook nooit echt gevraagd. Volgens mij droeg zij gewoon haar lot denk ik.