Papaver

Deze bloem is een prachtig symbool voor de vergankelijkheid van het leven, omdat hij verwelkt op het moment dat je hem plukt.

De papaver kan je ook laten zien dat het loont om geduld te hebben: de zaden van de klaproos behouden hun kiemkracht onder de grond erg lang, en kunnen soms zelfs na jaren pas boven de oppervlakte komen. Daarnaast laat deze bloem je zien hoe mooi het kan zijn als je in contact staat met je omgeving en geeft aan anderen om je heen – zo levert de klaproos hoogwaardig stuifmeel voor bijvoorbeeld honingbijen. (Tekst uit Happinez)

Prachtig staat hij er dit jaar bij, op de hoek naast ons woonhuis. Op vele plekjes wil de plant zich laten zien. Ik ben blij en zag dat er zelfs in een net vrijgemaakt stukje tuin aan de voorkant van ons huis ook een plant op kwam. Ik vraag mij dan ook af: ‘Hoe is het mogelijk?’

Maar helaas vanochtend moesten we constateren dat deze prachtige bloem of plant ook voor anderen een bijzondere waarde heeft gehad. De verleiding was té groot om hem te laten staan. Wat jammer, maar ik hoop dat hij mooi zal staan op de plek waar hij wordt geplant. Dat degene onthoudt waar de plant vandaan is gehaald zonder het te vragen. De verleiding is soms té groot!

Gelukkig kan iedereen volop genieten van deze bloem en dat doet de natuur.

Pendorp Alkmaar

Wat kan ik doen? Wat zou er moeten gebeuren om mijn vreugde en geluk in tuinieren te kunnen behouden? Wat voor invloed heeft het  bouwplan Pendorp?

De plannen van de gemeente Alkmaar

Op dit moment brengt het onrust. We zijn met z’n allen zo’n goede weg ingeslagen. We hebben met de toekomstcommissie gekeken wat er tot stand is gekomen op het gebied van ecologie en wat er mogelijk nog voor positiefs kan gebeuren. Nu krijgen we opeens de bouwplannen van de projectontwikkelaar te zien.

Vele varianten waarbij ze een beroep doen op ons volkstuincomplex. Een weg door alle tuinen heen. Ik weet niet hoe dat bij jou voelt, maar ik voel pijn. De hoop, het verlangen om mee te denken met de verbetering van de aarde valt opeens in duigen. Ik dacht dat we met de commissie een prachtige opzet hadden gemaakt en mensen enthousiast hadden gekregen om met een juiste instelling te tuinieren. Je ziet de tuinen opknappen en de mensen blij worden. Ze delen hun ervaringen, dit maakt mij in ieder geval gelukkig.

Ik begon in 2017 vanuit het niets en nam mij voor om een paradijsje te creëren en nu 2021 heb ik dit gerealiseerd. Vandaar de pijn die ik nu voel, moet ik deze tuin nu opgeven, moet ik mijn ziel en zaligheid verliezen aan een weg die vele tuinen gaat opslokken. Moeten wij tuinders, onze passie voor tuinieren, ons prachtig aangelegde tuincomplex zien verdwijnen ten behoeve van denderend verkeer. Waar hebben we het met z’n allen voor gedaan, vraag ik mezelf af.

Het is niet alleen tuinieren, het is het algehele welzijn van de mens. Tuinieren is goed voor de geest. Het boek van Sue Stuart-Smith zou een verplichte kost voor mensen met psychische klachten en hulpverleners moet zijn. Ook voor planologen en bestuurders, die plannen maken om wegen aan te leggen op het mooie ecologisch aangelegde ATV de Rekere, een tuincomplex waar wij allen trots op zijn. In deze moderne tijd is groen, natuur en tuinieren juist belangrijk voor individu en samenleving. Ik kan het gewoon niet geloven dat hieraan voorbij wordt gegaan.

Wie namelijk tuiniert leert veel over het leven. We proberen al steeds meer jongeren te bereiken die het nut en het plezier ervaren om een eigen tuin te onderhouden. Ze zien met eigen ogen de kracht van het kwetsbare, sterven en opnieuw tot bloei komen. De beloning van geduld en toewijding en het omgaan met teleurstelling. Tuinieren is een eindeloze, leerzame cirkel zonder stress. 

Ik kan het niet zomaar toestaan dat mijn plezier en geluk en van mijn medetuinders in gevaar komt, ik wil hier op een vredevolle manier voor strijden.

Zelfliefde

Je moet jezelf wel leren lief te hebben, wil je niet overdonderd worden door anderen.

Waarschijnlijk is dit een van de planten uit de serie ereprijs

Wanneer je weet wat je waard bent dan hoef je geen speelbal van anderen te zijn. Dan word je gerespecteerd en nemen ze je serieus. Dit geeft je energie en kracht waardoor je de liefde die je zelf voelt ook weer kan delen. Alles is een wisselwerking, wat je geeft ontvang je terug.

Ik ben blij dat er opeens mensen naar mij toekomen om mij te horen, mensen die de rust en kalmte in mij zien. Die de harmonie ervaren in mijn tuin en atelier/werkruimte. Die mij vragen hoe ik dit voor elkaar krijg? Hiervoor heb ik jaren achtereen geëxperimenteerd met mezelf en nu werpt het letterlijk en figuurlijk zijn vruchten af.

Vanochtend ontving ik een cadeau van één van deze mensen met een lief kaartje. Het was het boekje ‘Ho’oponopono – het Hawaïaanse vergevingsritueel’. Waarom wil ik dit onder de aandacht brengen. Het boekje is handzaam en beschrijft eigenlijk alles wat ik in de afgelopen zeventien jaar heb geleerd op mijn zoektocht. Ik citeer een stukje tekst:

Het is niet mogelijk andere mensen te veranderen, maar ieder van ons kan bij zichzelf beginnen en zo als voorbeeld voor anderen dienen. Deze wereld kan vrede ervaren als we innerlijke harmonie vinden, tot rust komen en het geluk niet alleen in de buitenwereld zoeken. Als we innerlijke vrede ervaren, kunnen we deze doorgeven. Mensen veranderen als ze zelf van richting willen veranderen.

De enige plaats in het universum die we werkelijk kunnen veranderen, zijn we zelf. 

(Aldous Huxly)

Symboliek

Zoals de meeste lezers wel zullen weten heeft veel voor mij een symbolische waarde. Op mijn moestuin zoek ik altijd naar de betekenis van bloemen omdat dit mij een meerwaarde geeft. Het begint er dan ook ontzettend mooi uit te zien. Zoals ik laatst al liet weten had ik een beeld ontvangen die ik als mezelf zag als een tevreden boerinnetje, zo voel ik mij ook. 

Een week later zag ik een varken bij het grofvuil staan en deze ging ook met mij mee naar de tuin. Ik vertelde hier enthousiast over bij mijn broer en schoonzus en zij vroegen mij of ik misschien ook de kikker van hun zou willen hebben. Een week later komt mijn broer de kikker brengen en vanmiddag komt een zus van mij met een Boeddha.

Het varken staat symbool voor: vruchtbaarheid en welvaart.

De kikker staat symbool voor: vruchtbaarheid en transformatie.

De Boeddha staat symbool voor: liefde, compassie en verlichting

Mijn tuin is werkelijk een plaatje en ik hoop dat ook anderen ervan kunnen genieten. Ik heb hier nu een werkplek voor mijn coaching en creativiteit en daarnaast wroet ik lekker in de aarde. Vanochtend zei iemand tegen mij: ‘Het enige dat je nodig hebt voor een gelukkig leven is: een tuin en een bibliotheek. Dit had hij van een wijze man en ik begrijp mijn gevoel want ik heb ze beiden.

Oneindigheid

Ik geloof in oneindigheid maar weet toch ook dat het stoffelijke echt vergaat.

In mijn moestuin ligt een rubberen slang in de vorm van een acht, deze laat ik liggen tussen mijn planten als teken van oneindigheid. Want de natuur is nu eenmaal oneindig en dit fascineert mij enorm. Bovenstaand beeld staat symbool voor alle personen waar ik bewust en onbewust afscheid van heb moeten nemen. Dit hoeft niet alleen de dood te betekenen het verlies van contacten kan soms ook een gemis zijn. Maar ik weet dat het leven dit van je vraagt, de laatste woorden van mijn coach Galina Ashley aan mij waren: ‘Ingrid, laat los waar je aan gehecht bent, om open te staan voor het leven dat op je wacht.’

Ik mis mijn ouders zo nu en dan omdat ik nog wel eens iets had willen weten. Wat mis ik Galina, om met haar van gedachten te wisselen, wat hadden wij toch mooie momenten. Wat kan je soms toch mensen missen die veel voor je hebben betekend of nog steeds veel voor je betekenen. Eigenlijk roept dit beeld mij ook tevredenheid op omdat ik weet dat het goed is. Dat ik dankbaar ben voor alle momenten die ik met de afwezigen heb mogen delen. Er staan pioenrozen en vergeet mij nietjes omheen geplant en dat is precies wat ik voel. Ik heb echte liefde voor ze gevoeld en zal ze nooit vergeten.

Alles heeft zijn tijd, je ontmoet nieuwe personen en leert weer verder. Ik denk dat het de liefde is die oneindig is, je beleeft het steeds weer op een ander niveau. Het lijkt ook wel of de tijd er opeens rijp voor is. Dat je aan iets anders toe bent hoewel je nog niet weet wat. 

Tuinieren

Hoe we gelukkiger worden van zaaien, wieden en snoeien.

Ik laat graag veel aan het toeval over, gisteren ontving ik het boek ‘Tuinieren voor de geest’, geschreven door Sue Stuart-Smith, zij is psychiater en psychotherapeut. Uit ervaring weet ik dat tuinieren mij enorm gelukkig heeft gemaakt en nu lees ik nog meer feiten die ik weer graag deel.

Benedictus vond dat het geestelijke leven moest zijn gegrondvest op een relatie met de aarde. Het werkt namelijk ook nog eens therapeutisch. Wanneer je ziek bent maar wel de kans en de mogelijkheden hebt om te tuinieren, dan zal je merken dat de aarde vruchtbaarheid ademt. Alle zintuigen nemen de verrukkingen van kleuren, vogelgezang en geuren tot zich.

Volgens Hildegard van Bingen bestaat er een onverbrekelijk verband tussen de gezondheid van de planeet en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de mensen. 

De gedachte dat we onze ziel of onze identiteit als een tuin kunnen bewerken gaat terug tot in de oudheid en wordt door hedendaagse wetenschap steeds vaker toegepast op de hersenen. Door met de natuur buiten ons te werken, werken we ook met de natuur in ons innerlijk. Het maakt enorm veel verschil als je iets van begin tot eind meemaakt en weet dat jij je moeite hebt getroost om het te laten groeien.

Behalve de juiste omstandigheden voor groei scheppen is er eigenlijk niet veel wat een tuinier kan doen. Al het andere hangt af van de levenskracht van de planten, die op hun eigen tijd en hun eigen manier zullen gaan groeien. Het enige wat van de tuinier wordt gevraagd is alert blijven want planten zijn zeer gevoelig voor hun omgeving. Ook de weersomstandigheden zoals: temperatuur, wind, regen, zon en ongedierte hebben invloed op de planten. 

Bij tuinieren probeer je plaagdieren en onkruid in toom te houden en op alle mogelijke manieren het goede te bevorderen: groen en schaduw, kleur en schoonheid en alle vruchten van de aarde. Tuinieren is net als opvoeden, misschien dat ik mij daarom zo gelukkig kan voelen.

Je ware aard

Je ware aard is goud waard!

Een mens die zijn natuurlijke en wezenlijke behoeften kan en mag ontwikkelen zal in alle opzichten, dus ook sociaal-emotioneel en moreel, groeien.

Door mijn pompoenen project werd alles mij zo duidelijk, het waren de puntjes op de -i-. De natuur kan niet anders als zijn ware wezen laten zien en ik zie nu dat in beginsel alles mooi is. Ik vraag mij dan zo af en toe af: Waarom zien wij mensen deze ware aard niet bij ons zelf? Waarom moeten anderen je hier op wijzen? Wat is de reden dat we ons zelfvertrouwen kwijt raken? Niet voldoende eigenwaarde hebben? Meten wij ons constant aan anderen? Willen wij aan de verwachtingen van anderen voldoen? 

Ik las laatst een mooi zinnetje: ‘Het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen.’ Het blijkt dat bijna niemand eraan ontkomt, het is onze levensschool, het hoort bij onze persoonlijke ontwikkeling. 

Wanneer je denkt dat je taak van het opvoeden erop zit dan mag je beginnen aan het realiseren en het vinden van je eigen ware aard. Wat ging er goed en wat kon anders? Het enige dat je weet is dat je je uiterste best hebt gedaan maar dat hoeft niet altijd zo te zijn begrepen. Het boek ‘Anna, Hanna en Johanna’ geschreven door de Zweedse schrijfster Marianne Fredriksson bracht mij weer terug in mijn herinneringen aan vroeger. Waarom herinner ik mij zo weinig van mijn grootouders, wie waren zij? Wat vonden ze belangrijk in het leven? Dit was een hele andere generatie, anders denkend en gelijkheid tussen man en vrouw nam misschien net een beetje vorm aan. In ieder geval mocht mijn moeder (1922) verder leren ze ging naar de mulo. Later leerde ze het kappersvak bij haar vader in de zaak. Zij was een zelfstandige vrouw en moeder met een kapperszaak aan huis met een gezin van tien kinderen (twee overleden). Dit waren toch wel heel andere tijden dan nu. Ik vind het moeilijk om te begrijpen hoe zij zich heeft gevoeld en ik heb het haar ook nooit echt gevraagd. Volgens mij droeg zij gewoon haar lot denk ik.

Zonnig

Als je het zonnig wilt zien dan zie je ook overal de zon in.

Vanmiddag ging ik na het tuinieren even gezellig wat drinken met enkele andere tuinders op gepaste afstand. Weer even onze tuinervaringen en activiteiten delen, dat is wat tuinieren zo leuk maakt. Ik had mijn laatste stuk grond losgemaakt en ontdekte een plant die ik zelf niet geplant heb. Ik vroeg aan mijn buurman of hij wist wat het was maar hoewel hij op venkel of kamille lijkt is het mogelijk toch iets anders. Het heeft namelijk niet de geur van beiden.

Ik maakte een foto en zocht nog even op PlantNet.nl volgens deze site zou het ook nog kervel kunnen zijn. Ook tijdens ons drankje konden de tuinders het mij niet vertellen. Ik heb besloten mij te laten verrassen en laat hem dus maar gewoon groeien, misschien wordt het wel iets heel moois.

Toen ik opstond om weg te gaan zag ik op het gras iets liggen, ik raapte het op en het bleek het bloemhoofdje van een paardenbloem te zijn. Toen ik de zaden eruit had gehaald bleef er weer iets moois over. Ik sta toch altijd weer verwonderd te kijken hoe alles weer zijn schoonheid laat zien, in welk stadium het ook is. Als je het wilt zien dan zie je het ook. Misschien ben je het met mij eens.

Verwachting

Vandaag kwam er iemand bij mij op de tuin langs en ze zei: ‘Mijn anemonen staan er zo leuk bij en de bijtjes zwermen er omheen, je moet maar even gaan kijken.’ Ik maakte even mijn werk af want ik was weer bezig met mijn stekken deze moesten de grond in. Alles groeit zo hard in de potjes dat ik een keuze moest maken. Natuurlijk maak ik mij nog een beetje zorgen over het weer maar ik heb het risico toch maar genomen. 

Ik liep naar haar tuin en ik zag heel veel witte bloemetjes staan maar dacht: ‘Dit zijn toch geen anemonen, ik vond ze wel heel leuk. Ik kwam haar weer op de tuin tegen en liet haar de genomen foto zien en zei: ‘Je bedoelde deze bloemen, dit zijn toch geen anemonen?’ Ze zei: ‘Ja hoor, voor zover ik weet wel.’ Ze had er zoveel staan dus ik vroeg haar om een polletje te mogen hebben en deze kwam ze mij later brengen. Natuurlijk ging ik op zoek en het bleken Oosterse anemonen te zijn en de symboliek staat voor ‘verwachting’, het kondigt het begin van de lente aan. Met het weer van de laatste dagen kijk ik hier natuurlijk enorm naar uit.

Ook kreeg ik vorige week van een andere tuinster een beeld, het beeld was haar te zwaar en ze vond het leuk om mij hier een plezier mee te doen. Ooit heb ik een betonnen beeld van een monnik levend gemaakt door hem te schilderen. Mijn man vroeg of ik dit beeld ook ging schilderen en dat heb ik inderdaad gedaan. Ik dacht: ‘Voor mij is het een tevreden boerinnetje, ze is 60 cm hoog, voor mij staat ze een beetje symbool voor mezelf.’ Dit beeld kwam mij dus goed van pas, ze heeft een leuke plek op mijn tuin gekregen. 

Schuldig

Ik lieg niet, ik spreek de waarheid!

Het hele volk over je heen, te beginnen met de tweede kamer zeventien fractievoorzitters geven allemaal van repliek. Ik voel het in mijn hele lijf, ik probeer mij in zijn schoenen te verplaatsen en vraag mezelf af. Wat heb ik gezegd, wat heb ik gedaan om als schuldige te worden gezien voor alles wat mis gaat? Wat is het mij nog waard? Wil ik hier nog wel mee doorgaan? Wil ik mij nog inzetten voor het grotere belang? Ik heb misschien fouten gemaakt. Misschien zwijg ik uit bescherming voor anderen. Misschien was het onverstandig en niet slim. Misschien, misschien misschien ……

Misschien kennen we de volgende uitspraak: ‘Wie zonder zonde is werpt de eerste steen!’

Natuurlijk moeten fouten worden hersteld en moeten we helderheid krijgen over dat wat niet goed is gegaan. Maar is dit alles nu terecht? De focus leggen op iets dat op papier is gezet, wat misschien verkeerd is geïnterpreteerd door wie dan ook. Wat is er wél goed gegaan? Wie kan ons weer naar een gezond, evenwichtig en tevreden Nederland leiden? 

Er zijn mooie mensen, met goede ideeën, ze streven allemaal naar macht. Hoe kunnen we nu een coalitie vormen met personen die samen tot een eenheid komen zonder ego maar werken aan het algemeen belang. Niet vingerwijzend naar één persoon en deze aan de schandpaal nagelen. Ik zeg al vaker, hij is eindverantwoordelijk voor alle politieke beslissingen. Toch voelt het voor mij nooit eerlijk om alles te moeten dragen wat in het kabinet niet goed gaat. Met mijn achtergrond als ambtenaar weet ik dat heel veel wordt voorbereid, gezegd en gedaan door de beleidsmedewerkers van het ambtelijk apparaat. Waar is nu de werkelijke fout gemaakt, zal dit boven tafel komen?